De verlegen jongen en de sterke man

“De jongen zag er uit alsof hij Lukas heette. Hij had lang, donker en sluik haar, een smal gezicht en kleine bruine ogen…. Hij zat op het terras van Pizzera Tricolore… [Hij] had zich zo opgesteld dat hij een goed zicht had, maar ook niet echt opviel… Een deel van [hem] was verlegen, op het angstige af, een ander deel volhardde in de rol die hij in zijn vorige leven had gespeeld: de stoere, nonchalante gymnasiast. De verlegenheid was echter het sterkst…” Martin Bril, in de Volkskrant, 28-9-2004

 

Lees meer over dit bericht

Abu Nawas Rhapsody

Dhafer Youssef | Abu Nawas Rhapsody
By John Kelman

 
After two albums exploring the nexus of ages-old Middle Eastern harmony and modernistic electronics, Tunisian-born oudist/vocalist Dhafer Youssef turns to a stripped-down, completely acoustic environs for Abu Nawas Rhapsody.
Youssef’s music has always been transcendent. But here, with a trio of musicians encouraging his music to burn with a passion far surpassing previous efforts, the oudist more firmly reveres the jazz tradition even, as he finds new ways to stretch its very definition.

Lees meer over dit bericht

Zionism: the enemy of anarchism

US foreign policy:
Zionism = God – Anti-Zionism = The Devil
James Zogby: “We need a real debate”,
Ahram Weekly 22-10-2015

 
For decades, I have followed the presidential debates, hoping against hope that either the candidates or the media personalities who question them would provoke a serious discussion about key Middle East issues…
When foreign policy was discussed at all, it was limited to either exaggerated expressions of love for Israel’ or contempt for Barack Obama’s “weakness” and what was mistakenly referred to as “his” Iran deal.

Lees meer over dit bericht

De Kapitein


Aan stuurboord liggen kapers lief, Klaar voor het gevecht
En aan bakboord zwemmen haaien, Maar ik hou vannacht het roer wel recht… 

PvdA-voorman DIEDERIK SAMSOM houdt van Nederlandstalige muziek. ACDA en de MUNNIK behoren bij zijn favorieten. Zelfs de door elitaire linkse luitjes verafschuwde Volendamse zanger JAN SMIT mag binnen zijn muzikale leefwereld een plaatsje innemen. Dat is de reden waarom ik het onderstaande artikel, dat handelt over anarchisme en leiderschap heb gekoppeld aan het zeer Nederlands klinkende schipperslied DE KAPITEIN.
Lees meer over dit bericht

Dromen & Bedrog

VK-blog, 26 maart 2010


Robbie Williams droomt…

Wie ergens voor staat ergert zich aan mensen die nergens voor willen staan, vooral wanneer die principeloze weigeraars net doen alsof ze wel ergens voor staan, omdat opportunisme, hypocrisie en intellectuelenhaat het onvermijdelijke gevolg zijn van de weigering toe te geven dat principes worden gehaat.
Wie principieel is kiest in feite voor echtheid, de wil alles wat zich verbergt achter maskers te confronteren met de realiteit.

Lees meer over dit bericht

Een cultuur van vrouwenhaters


VK-blog van zondag 8 maart 2009

Weinigen zullen het geloven maar toch is het een keihard feit dat binnen onze joods-christelijke cultuur, een cultuur waarbinnen God een Almachtige Man is, alles wat we ‘moderne Nederlandse literatuur’ noemen vervaardigd wordt door een immense kliek doodgewone vrouwenhaters.
Waar namelijk het kille burgerdom werkzaam is, en het merendeel van de Nederlandse schrijvers, uitgevers en recensenten maakt deel uit van het benepen kleinburgerlijke filisterdom dat in God nooit een Lief Androgyn Jongetje of Meisje zal zien…, daar worden ‘de vrouwtjes’ gehaat…; dat is een doodsimpele, zeer voor de hand liggende gevolgtrekking.
Natuurlijk, de fatsoenlijke burgerman, leugenaar als hij is, zal proberen de schuld op anderen af te schuiven. Als een klein, stout jongetje projecteert hij zijn haatgevoelens in boeven, moordenaars, pedofielen en homoseksuelen, en wanneer die afwentelingpoging succes heeft, dan is dat voornamelijk te danken aan het feit dat hij deel uitmaakt van een gigantische massa medeburgers, die zichzelf altijd voorzien van het etiket ‘Morele Meerderheid’, een soort padvindersinsigne dat je automatisch lid maakt van welke burgermansclub dan ook.
Alleen de geborgenheid die een harteloze burgermaatschappij hem verschaft stelt hem in staat zijn niet al te fraaie illusies in stand te houden.
Hij, de burgerman, is degene die ‘de vrouwtjes’ bewondert, dat maakt hij zichzelf graag wijs. Hij ziet in een vrouw weliswaar een ‘seksobject’, maar ook een ‘wonder’, een ‘aanlokkelijk geheim’, dat het absolute tegendeel is van de man. Graag plaatst hij de vrouw op een voetstuk, zonder te beseffen dat een dergelijke vorm van welhaast religieuze verering de vrouw juist tot een voorwerp van haat maakt.
Wie ‘de vrouw’ werkelijk bewondert, die zet haar niet op een voetstuk, nee, die ziet het als zijn eerste taak  zelf ‘vrouw’ te worden.
Lees meer over dit bericht

De Humanist & de Theocraat

Hoewel we in een theocratische wereld leven (een wereld die we joods-christelijk noemen, omdat ze gedomineerd wordt door de heilig verklaarde staten Amerika en Israël) doen veel mensen net alsof religie geen enkele rol speelt in hun leven. Ze ontkennen rustig alles wat niet ingepast kan worden in hun mooie, optimistische wereldbeeld en verdedigen vol verve ‘de vrijheid’.
Het vervelende echter is dat religieuze machtdenkers zich helemaal niks aantrekken van het kinderachtige ontkenningsdenken van zogenaamde modernisten, zodat zij – door niks en niemand gehinderd – een wereld scheppen waarin de naar objectief weten verlangende mens, de humanist die zich aan gene zijde van goed en kwaad probeert op te stellen, niet kan of mag bestaan.
De religie ontkent hem, immers: de mens dient te geloven in het primaat van de macht (de theocratie is geen bevrijding maar morele dwang), en de modernisten ontkennen hem eveneens, want ook voor hen geldt dat de mens dient te geloven in het primaat van de macht: kunst en kennis zijn economische instrumenten en maken derhalve alleen de machtigen vrij.

Lees meer over dit bericht

Wonderkind of een Total Loss?

VK-blog, geplaatst op 04 november 2005 11:24 door Anarchist

 1. Theo & Het Monument

THEO VAN GOGH was tijdens zijn leven een schrijver die daarom zo opvallend was omdat hij  – net als zijn wapenbroeder WILLEM OLTMANS –  op een totale en absolute wijze door de schrijvende pers werd genegeerd. Iedereen kent ze wel, die vreemde uitbundige figuren die overal wat op aan te merken hebben en waar heel vaak om gelachen wordt, maar die desondanks er niet bij horen, zodat ze al snel ‘het zwarte schaap van de familie’ worden genoemd. De familie is altijd keurig en fatsoenlijk, wil het goede en staat voor kwaliteit. Het zwarte schaap is  – moet dat wellicht ook zijn – op de een of andere manier ‘anders’.

Theo zocht het anders zijn niet bewust. Hij wilde, zoals hij dat zelf zei, graag OK zijn, maar kwam voortdurend aan de verkeerde kant van de streep terecht via activiteiten die het verlangen OK te zijn in de weg zaten, omdat binnen de OK-wereld van de anderen altijd een soort dwingende morele code bestaat die afwijkende standpunten niet duldt. Theo verwierp die code en stelde dat hij altijd zou blijven strijden tegen ‘de gedachtepolitie’.
Desondanks heeft de schrijvende pers, die zichzelf als ‘de goede familie’ beschouwt, het gepresteerd Theo uit te roepen tot een boegbeeld van ‘het vrije woord’, hetgeen je rustig een lachertje mag noemen, omdat het begrip ‘vrijheid’ alleen maar van toepassing wordt verklaard op de met een lichtzinnige sfeer van oppervlakkige decadentie omzwangerde ‘ons kent ons’-horde, die alles vrij verklaart, behalve diegenen die niet handelen volgens het codeboekje van de groep.

Lees meer over dit bericht

Alles van waarde weerbaar maken

Het weblogartikel ‘Tijdrovers & Realiteit-aanbidders’ leverde een reactie op die ik graag wat uitvoeriger wil beantwoorden, zodat ik er een apart weblogje aan heb gewijd:

1. Modieuze, op aanpassing gerichte esthetiek
reactie van Peter, ‘anonieme weblogbezoeker

Volgens mij is het zo dat ”door het dwingende streven individuele successen te boeken de ‘kunstenaar’ zichzelf met een vals decadent, ijdel zelfbeeld en een enorm opgeblazen ego beloont, zichzelf a.h.w. in een paar schoenen op hoge hakken steekt om over alle hoofden heen te kunnen kijken, waarmee hij de maatschappelijke en politiek-realistische rol van kunst(en) tekort doet : ondergeschikt maakt aan materieel succes en het marktmechanisme van vraag -aanbod simplisme.
De intellectuele verdieping en analytische benadering van de persoon (de existentiële vragen) wordt weliswaar verlangd maar verdrongen door de burgerlijke incorporatie en dwangmoraal van ‘succes om het succes’, ‘l’art pour ‘l’art.
Kunst als donkere, blinde kant van spiegel in de realiteit lijkt uitgespeeld, overgenomen door de modieuze esthetiek van marktgevoelige vervlakking, aanpassing, flexibiliteit, middelmatigheid en oppervlakkigheid.
.

Tijdrovers & Realiteitaanbidders

Het grote probleem van wat men tegenwoordig ‘journalistiek’ (of ‘burgerjournalistiek’) noemt is dat niemand meer weet wat hij zegt, of hij wel iets zegt en of het wel de moeite waard is iets te zeggen, en dat is een simpel uitvloeisel van het harde simpele feit dat democratie die in handen wordt gegeven van oppervlakkigen uitgroeit tot een soort pretpark, waarin duizenden vermaakmachines staan opgesteld, die stuk voor stuk iets zouden kunnen betekenen, maar die juist omdat ze deel uitmaken van een gigantisch teveel, volmaakt betekenisloos zijn en alleen dan waarde krijgen wanneer de geldophaler de metalen schuiflade met munten leeg kiepert in zijn grote verzameltas – die vervolgens als ‘geheel’ (het geheel is het totale aantal muntstukken dat de vermaakmachines hebben opgeleverd) in handen wordt gegeven van diegene die absoluut niet in pret maken of het ontdekken van andere werelden is geïnteresseerd: ‘de grote baas’ – die zaken doet.

Lees meer over dit bericht