Een Vrouw met een Piemel

In dagblad Trouw van 18 januari vraagt Monic Slingerland de lezer of hij of zij een kind op jeugdige leeftijd een hormoonbehandeling zou geven, waarmee ze bedoelt dat je het kind via externe medische ingrepen een andere geslachtsidentiteit wil geven. Meisje wil jongen worden, of jongen wil meisje worden.

Mijn antwoord is duidelijk. Ik zou weigeren. Ik ben een felle tegenstander van welke vorm van identiteitsverandering dan ook. Juist ook omdat ik de overtuiging ben toegedaan dat een mens meer is dan een biologisch wezen, zodat de beleving van eigen identiteit in sterke mate afhankelijk is van psychische processen die niet altijd juist en betrouwbaar zijn…;  denk aan zoiets ingrijpends als een psychose, een geestelijke toestand die de vloer aanveegt met het begrip ‘identiteit’.
Identiteit is een vaag begrip. Mensen identificeren zich met de vreemdste zaken, hetgeen alle eeuwen door wijsheidzoekers ertoe heeft gebracht mensen te adviseren een zoektocht te maken naar je echte zelf, een zelf dat meer is dan het simpele biologische wezen dat je voor de buitenwereld bent.
En juist omdat identiteit voor een groot deel samenhangt met psychische processen in jezelf is het niet juist de psychische beleving van de  werkelijkheid te negeren en je eenzijdig te richten op de biologische begrippen ‘man’ en ‘vrouw’.
Het wordt wat anders als de biologische identiteit van het kind niet vast staat, een jongen (bijvoorbeeld)  die geboren wordt met een vrouwelijk geslachtsorgaan, maar zonder baarmoeder en borsten. In dat geval is er sprake van biologische fouten en kan een medische behandeling gerechtvaardigd zijn.
In alle andere gevallen loop je het gevaar dat je behandeling weinig meer is dan – zoals Germaine Greer dat op harde wijze noemt –  zelfverminking: een aanslag plegen op je eigen lichaam, die helemaal niet nodig is, wanneer je de psychische beleving van de eigen identiteit op de eerste plaats zet.
Je kunt een sterke man zijn, wat uiterlijk betreft, en toch jezelf in een wereld plaatsen waarin je gevoelsmatig vrouw kunt zijn, gevoelens beleven dus, waarop de buitenwereld het etiket ‘vrouwelijk’ heeft geplaatst.
Het probleem is natuurlijk dat mannen die een vrouwelijke wereld willen opbouwen zich vaak stuklopen op een macho-maatschappij die domweg geen ruimte meer biedt aan mensen die zich niet thuis voelen in een primitieve hokjesmaatschappij, waarin de mens gereduceerd is tot biologisch ding.
In dat geval is transgenderschap die ertoe leidt dat een normaal mens wordt omgebouwd tot ding dat ingepast kan worden in een kwaadaardig systeem gewoon een kwaadaardig gebeuren.
Het is een aanval van lompe mensen op de geestelijke integriteit van een gevoelig mens, het demonstreert het  onvermogen ook mensen zichzelf te laten zijn in een maatschappij die vrouwelijk gedrag  in een man ziet als een soort afwijking van de biologische norm.
Binnen de wereld van de eenzijdige  bioman of biovrouw wordt altijd op een negatieve wijze gegeneraliseerd. De man moet zich als echte man gedragen, de vrouw moet een echte vrouw zijn. Dat is de reden waarom gevoelige mannen die vrouwelijke zachtheid in zich voelen het eigen lichaam gaan haten. Dat lichaam dwingt hem op een tegennatuurlijke wijze mannelijk te zijn, terwijl de zachtheid in zichzelf hen dwingt zichzelf ‘vrouw’ te noemen, ook al dat helemaal niet nodig is.
Dat aanpassingsproces ontwikkelt zich sterk in kinderen gedurende de pubertijd. Maar bij sommige kinderen  – zoals transkinderen – schijnt dat proces al eerder plaatst te vinden.
Zo zegt Nora Monsecour (een transgender die als voorbeeld is gekozen voor de hoofdpersoon in de film GIRL van Lukas Dondt) over zichzelf: Op mijn vierde jaar schreeuwde er al een stemmetje in mijzelf  ‘dat vieze piemeltje moet weg’, ‘ ik haat dat dingetje’…
Als nuchtere buitenstaander noem ik zoiets een vorm van psychopathologisch gedrag. Waarom zou je als klein meisje een piemel een vies dingetje moeten noemen. Zo een uitspraak laat volgens mij zien dat hier geen lief onschuldig menselijk wezentje spreekt..
Het is net zoiets als homo’s die als ze een bloot meisje zien zeggen: O, niet naar kijken, want dat meisje heeft een vies dingetje tussen haar benen..
Ik bedoel, het is een vorm van niet rationele beleving van de werkelijkheid. Een vagina – toegegeven –  kan er behoorlijk vies uitzien, wanneer de schaamlippen er een beetje chaotisch, uitgerekt en slap bij hangen, en soms zie je ook mannen met piemels waarvan je denkt: nou, dat zou er best een beetje beschaafder uit mogen zien meneer. Echt van die grote dierlijke gevallen, waarvan je denkt: jezus, dat is een hondenlul of paardenlul… niet echt mooi  dus, vooral in de ogen van mensen die een beetje een vrouwelijke inslag hebben.
Maar een jongetje van vier jaar heeft geen hondenlul, die heeft een heel klein, veelal zacht rozig dingetje uit zijn buik steken en wanneer je daar dan naar gaat zitten wijzen en  gaat schreeuwen: haal dat vieze dingetje weg dan vraag ik mezelf toch echt af of er hier geen sprake is van bezetenheid, een psychotische situatie dus waarin de eigen identiteit  wordt verdrongen of aangevallen door een invloed die je moeilijk ‘vrouwelijk ‘ kunt noemen.
Wanneer ik als vrouwelijke vent mensen ontmoet die naar mijn kruis wijzen en schreeuwen: haal dat vieze gevalletje weg ja.. dan heb ik toch echt de neiging om ze een flinke knal voor hun kanis te geven. Oprotten ja, blijf van mijn lul af.
Eigenzinnig als ik ben zet ik meteen een grote pruik op mijn hoofd en ik roep: Mag een vrouw een piemel hebben –  ja?
Zo is het toch? Waarom sturen we al die psychologen en psychiaters die vrouwelijke mannen hun piemel af willen pakken niet naar een heropvoedingsgesticht?
Ik kan me daar echt over opwinden omdat ik zelf als kind ook sterke vrouwelijke eigenschappen bezat.
Ik was verzot op vrouwelijke zaken als poppen en gedichtjes en sieraden en ga zo maar door, maar tegelijkertijd was ik ok een serieus mannelijk ventje dat het liefst met uiterst mannelijk ogende bouwdozen speelde.
In de lompe mannenwereld  van wat men voetbalminnend Nederland noemt zijn al die nuances  verdwenen. Dat is de reden waarom ik de meeste psychologen niet serieus neem. Dat zijn geen mensen die de menselijke geest willen leren kennen, maar mannen die de voetbal tot God verheven hebben.
Ben je een jongen en wil je niet voetballen? O, hupsakee, gauw met een groot mes je piemel eraf…
Nou, dat is toch echt sadisme van het zuiverste water en daarom zeg ik dus nee tegen het transgenderschap.

Wat ik wel waardevol vind is de vrijheid om dat gedrag te kiezen en die  kleding te dragen die je zelf mooi vind. Wees een vrouw, maak jezelf op, maar zie in je piemel geen vies ding, maar een mooie, genot schenkende vrouwenclit.
Dat zou je geestelijk transgenderschap kunnen noemen.
Je piemel noem je gewoon clitoris. Je mannenborsten zijn vrouwentieten, en als je iemand anders gaat zoenen dan denk je bij jezelf: ik ga je lekker op een heel meisjesachtige wijze zoenen. en dat is best wel lekker, want je hebt kerels die niks afweten van zoenen, die als een lompe beer op een vrouw gaan liggen bonken en in een woeste bui de tepels van de partner er als het ware afbijten. Zo van: een man is een beest en een vrouw is in mijn wereld weinig meer dan een dood lijk.

Ja, ik geeft toe dat ik mezelf hard opstel, maar ik ben nu ik dit schrijf dan ook een zeer vrouwelijke man die op een furieuze wijze haar piemel aan het verdedigen is.
Ik ben een vrouw met een piemel. Mag ik?

Einstein versus Idolatry

Things you need to know about Albert Einstein
By Walter IsaacsonThursday, April 05, 2007


Did Einstein believe in God?

Yes. He defined God in an impersonal, deistic fashion, but he deeply believed that God’s handiwork was reflected in the harmony of nature’s laws and the beauty of all that exists. He often invoked God, such as by saying He wouldn’t play dice, when rejecting quantum mechanics.
Einstein’s belief in something larger than himself produced in him a wondrous mixture of confidence and humility. As he famously declared:
“A spirit is manifest in the laws of the Universe — a spirit vastly superior to that of man, and one in the face of which we with our modest powers must feel humble. In this way the pursuit of science leads to a religious feeling of a special sort.”
When asked directly if he believed in God, he always insisted he did, and explained it once this way:
“We are in the position of a little child entering a huge library filled with books in many languages. The child knows someone must have written those books. It does not know how. It does not understand the languages in which they are written. The child dimly suspects a mysterious order in the arrangement of the books but doesn’t know what it is. That, it seems to me, is the attitude of even the most intelligent human being toward God. We see the universe marvelously arranged and obeying certain laws but only dimly understand these laws.”

What were Einstein’s politics?

He was a pacifist until Hitler came to power and caused him to revise his geopolitical equations. He urged the building of the atom bomb, but then became a leader in the movement to find ways to control it.
Just as he sought a unified theory in science, he sought a world federalism that would impose order on competing nations.
His belief in the value of free thought and speech, and his merry willingness to defy authority, caused him to be an adamant opponent of McCarthyism.

With his resistance to McCarthyism and quantum uncertainty, was Einstein disillusioned at the end?

Einstein was not destined to die a bitter man. He came to understand America’s freedoms, and he was pleased that democracy tended to balance itself after such excesses as the McCarthy investigations.
On his deathbed in 1955, he worked on a speech he was scheduled to give for Israeli independence day. “I speak to you today not as an American citizen and not as a Jew, but as a human being,” it began.
He put it aside on that final night to pick up a notebook that was filled with scribbled calculations. To the very end, he struggled to find his elusive unified field theory.

Einstein weighed-in on numerous issues of his time. He opposed the bombing of Hiroshima and Nagasaki–particularly because of his role in developing nuclear technology.
While he favored the creation of a Jewish state, he did not advocate for a theocratic, official nation, saying:
“I should much rather see reasonable agreement with the Arabs on the basis of living together in peace than the creation of a Jewish state.
Apart from practical consideration, my awareness of the essential nature of Judaism resists the idea of a Jewish state with borders, an army, and a measure of temporal power no matter how modest.”
He once proclaimed: “My political ideal is democracy. Let every man be respected as an individual and no man idolized.”
Such views often put him at odds with the political elite of his adopted country of the U.S. and the FBI had an “agitator” file on Einstein.

 

Over Het Leven En De Dood

Over Het Leven En De Dood
Wim Duzijn, september 2002

Info: Dit artikel is geschreven in het jaar 2002, het jaar waarin via demonisering van het Baathism in Irak en het tot absolute waarheid uitroepen van door oorlogszuchtige sadisten in het leven geroepen leugens het klimaat werd geschapen voor een oorlog die door eerlijke mensen ‘illegaal’ werd genoemd…
Demonisering van tegenstanders en het tot waarheid uitroepen van leugens vormen nog altijd het hoofdbestanddeel van Amerikaans-Israëlisch politiek denken, hetgeen voor mij de reden is tot herplaatsing over te gaan…
Lees meer over dit bericht

Gert-Jan Segers & de Doorbraak

“Een profeet is geen profeet als hij alleen maar de staande praktijk bevestigt.  Na de Tweede Wereldoorlog is er een hele Doorbraak-generatie geweest die voor verandering stond. Maar daarna is het geloof verdampt, God uit het zicht verdwenen en heeft de impliciet-christelijke inzet nauwelijks verschil gemaakt.
IZB-profeet Wim Dekker waarschuwt ons dat dit schip op het strand ons baken in zee is. Je kunt als navolger van Christus alleen maar midden in de wereld staan, als je tegelijk ook heel dicht bij God leeft. Als het geheim van Gods genade in Christus niet bewaard wordt en als onze verborgen omgang met Hem verdwijnt, dan lossen ook wij met al onze goede bedoelingen op in de hitte van onze seculiere cultuur. Ik hoop het nooit te vergeten.” Gert-Jan Segers, 10-9-2015

Lees meer over dit bericht

Vrijheid & de Antichrist

Veel mensen (religieus of antireligieus) zijn geneigd het eigen karakter tot ‘God’ uit te roepen.
Het is een gedachtenfout die toe kan leiden dat opvoedingsinstituten ‘conditioneringsoorden’ worden waar autoritaire, zich ‘god’ wanende dictators de leerlingen een beperkt wereldbeeld opdringen, dat alleen maar in dienst staat van zelfhandhaving – met andere woorden: opvoeding is indoctrinatie in dienst van conservatieve ‘status-quo handhavers’.
Lees meer over dit bericht

Wouter Bos: een bitterzoete symfonie

It’s a bittersweet symphony, this life
Trying to make ends meet
You’re a slave to money – then you die

 

Wouter Bos, inmiddels ex-politicus, omschreef zichzelf in interviews als een verschrikkelijke softie.
Bij zijn vertrek uit de politiek plaatste hij de in zijn ogen softe wereld van ‘het gezin’, ‘de familie’ en ‘de kinderen’ boven de harde wereld van de politiek.
Waar vrouwen door linkse feministen worden opgeroepen de kinderwagen de deur uit te doen, daar schafte Wouter zichzelf een superkinderwagen aan…
Twijfel, onzekerheid, niet echt meer geloven in de stellige ideogische uitspraken die bij partijleiderschap horen speelden ook een rol.
In de(jaren geleden)  door de VPRO uitgezonden WOUTER-TAPES zag je weinig terug van het optimisme dat sociaal-democraten zeggen uit te dragen.

Lees meer over dit bericht

Hirsi Ali & de Sharia

Op de website van Elsevier werd een artikeltje van en over Hirsi Ali geplaatst.
Hirsi Ali is een vrouw die op een zeer directe wijze geleden heeft onder de ouderwetse seksonvriendelijke bepalingen van de Islamitische wetgeving (Sharia).
Ze is als kind besneden:  “Ik ben zelf besneden toen ik vijf jaar oud was. De ergste vorm is op mij toegepast: infibulatie. Dit betekent dat ze alles wegsnijden: zowel de clitoris als de schaamlippen. Vervolgens ben ik dichtgenaaid…”
Lees meer over dit bericht

Thierry Baudet & de angst voor het eigene

‘Forum voor Democratie’ de partij van Thierry Baudet heeft twee zetels bij de verkiezingen behaald.
“We gaan vanaf nu elke week het land in, wij blijven doorgaan”, zei hij na het bekend worden van de uitslag. “Vanavond hebben wij een bres geslagen in het partijkartel.”
Lees meer over dit bericht

De ‘Islamitische’ Horoscoop van Geert Wilders

Is Geert Wilders een moslim, zonder het zelf te weten?
Dat is een vraag die in positieve zin beantwoord kan worden wanneer je een blik slaat op zijn geboortehoroscoop.
Geert is (volgens bronnen op het internet) geboren in Venlo op 6 september 1963, ’s morgens rond 2u 50m.
Wat opvalt is de sterke positie van het dierenriemteken KREEFT, een Waterteken dat volgens astrologen geregeerd wordt door de MAAN, een hemellichaam dat al vanaf het prille begin van de menselijke beschaving geassocieerd werd met vrouwelijk-moederlijke waarden, zoals  zorgzaamheid, bescherming, nationale, eenheid en positieve bescherming van ‘het volk’ (dit in tegenstelling tot PLUTO – heerser van het teken Schorpioen – die voor massificatie, massahysterie en straatterreur staat – zaken die centraal stonden in de door het Westen – dus ook door Geert Wilders – gesteunde opstanden: de ‘Arabische lente’).

Lees meer over dit bericht

De verlegen jongen en de sterke man

“De jongen zag er uit alsof hij Lukas heette. Hij had lang, donker en sluik haar, een smal gezicht en kleine bruine ogen…. Hij zat op het terras van Pizzera Tricolore… [Hij] had zich zo opgesteld dat hij een goed zicht had, maar ook niet echt opviel… Een deel van [hem] was verlegen, op het angstige af, een ander deel volhardde in de rol die hij in zijn vorige leven had gespeeld: de stoere, nonchalante gymnasiast. De verlegenheid was echter het sterkst…” Martin Bril, in de Volkskrant, 28-9-2004

 

Lees meer over dit bericht