Einstein versus Idolatry

Things you need to know about Albert Einstein
By Walter IsaacsonThursday, April 05, 2007


Did Einstein believe in God?

Yes. He defined God in an impersonal, deistic fashion, but he deeply believed that God’s handiwork was reflected in the harmony of nature’s laws and the beauty of all that exists. He often invoked God, such as by saying He wouldn’t play dice, when rejecting quantum mechanics.
Einstein’s belief in something larger than himself produced in him a wondrous mixture of confidence and humility. As he famously declared:
“A spirit is manifest in the laws of the Universe — a spirit vastly superior to that of man, and one in the face of which we with our modest powers must feel humble. In this way the pursuit of science leads to a religious feeling of a special sort.”
When asked directly if he believed in God, he always insisted he did, and explained it once this way:
“We are in the position of a little child entering a huge library filled with books in many languages. The child knows someone must have written those books. It does not know how. It does not understand the languages in which they are written. The child dimly suspects a mysterious order in the arrangement of the books but doesn’t know what it is. That, it seems to me, is the attitude of even the most intelligent human being toward God. We see the universe marvelously arranged and obeying certain laws but only dimly understand these laws.”

What were Einstein’s politics?

He was a pacifist until Hitler came to power and caused him to revise his geopolitical equations. He urged the building of the atom bomb, but then became a leader in the movement to find ways to control it.
Just as he sought a unified theory in science, he sought a world federalism that would impose order on competing nations.
His belief in the value of free thought and speech, and his merry willingness to defy authority, caused him to be an adamant opponent of McCarthyism.

With his resistance to McCarthyism and quantum uncertainty, was Einstein disillusioned at the end?

Einstein was not destined to die a bitter man. He came to understand America’s freedoms, and he was pleased that democracy tended to balance itself after such excesses as the McCarthy investigations.
On his deathbed in 1955, he worked on a speech he was scheduled to give for Israeli independence day. “I speak to you today not as an American citizen and not as a Jew, but as a human being,” it began.
He put it aside on that final night to pick up a notebook that was filled with scribbled calculations. To the very end, he struggled to find his elusive unified field theory.

Einstein weighed-in on numerous issues of his time. He opposed the bombing of Hiroshima and Nagasaki–particularly because of his role in developing nuclear technology.
While he favored the creation of a Jewish state, he did not advocate for a theocratic, official nation, saying:
“I should much rather see reasonable agreement with the Arabs on the basis of living together in peace than the creation of a Jewish state.
Apart from practical consideration, my awareness of the essential nature of Judaism resists the idea of a Jewish state with borders, an army, and a measure of temporal power no matter how modest.”
He once proclaimed: “My political ideal is democracy. Let every man be respected as an individual and no man idolized.”
Such views often put him at odds with the political elite of his adopted country of the U.S. and the FBI had an “agitator” file on Einstein.

 

Over Het Leven En De Dood

Over Het Leven En De Dood
Wim Duzijn, september 2002

Info: Dit artikel is geschreven in het jaar 2002, het jaar waarin via demonisering van het Baathism in Irak en het tot absolute waarheid uitroepen van door oorlogszuchtige sadisten in het leven geroepen leugens het klimaat werd geschapen voor een oorlog die door eerlijke mensen ‘illegaal’ werd genoemd…
Demonisering van tegenstanders en het tot waarheid uitroepen van leugens vormen nog altijd het hoofdbestanddeel van Amerikaans-Israëlisch politiek denken, hetgeen voor mij de reden is tot herplaatsing over te gaan…
Lees meer over dit bericht

Gert-Jan Segers & de Doorbraak

“Een profeet is geen profeet als hij alleen maar de staande praktijk bevestigt.  Na de Tweede Wereldoorlog is er een hele Doorbraak-generatie geweest die voor verandering stond. Maar daarna is het geloof verdampt, God uit het zicht verdwenen en heeft de impliciet-christelijke inzet nauwelijks verschil gemaakt.
IZB-profeet Wim Dekker waarschuwt ons dat dit schip op het strand ons baken in zee is. Je kunt als navolger van Christus alleen maar midden in de wereld staan, als je tegelijk ook heel dicht bij God leeft. Als het geheim van Gods genade in Christus niet bewaard wordt en als onze verborgen omgang met Hem verdwijnt, dan lossen ook wij met al onze goede bedoelingen op in de hitte van onze seculiere cultuur. Ik hoop het nooit te vergeten.” Gert-Jan Segers, 10-9-2015

Lees meer over dit bericht

Vrijheid & de Antichrist

Veel mensen (religieus of antireligieus) zijn geneigd het eigen karakter tot ‘God’ uit te roepen.
Het is een gedachtenfout die toe kan leiden dat opvoedingsinstituten ‘conditioneringsoorden’ worden waar autoritaire, zich ‘god’ wanende dictators de leerlingen een beperkt wereldbeeld opdringen, dat alleen maar in dienst staat van zelfhandhaving – met andere woorden: opvoeding is indoctrinatie in dienst van conservatieve ‘status-quo handhavers’.
Lees meer over dit bericht

Wouter Bos: een bitterzoete symfonie

It’s a bittersweet symphony, this life
Trying to make ends meet
You’re a slave to money – then you die

 

Wouter Bos, inmiddels ex-politicus, omschreef zichzelf in interviews als een verschrikkelijke softie.
Bij zijn vertrek uit de politiek plaatste hij de in zijn ogen softe wereld van ‘het gezin’, ‘de familie’ en ‘de kinderen’ boven de harde wereld van de politiek.
Waar vrouwen door linkse feministen worden opgeroepen de kinderwagen de deur uit te doen, daar schafte Wouter zichzelf een superkinderwagen aan…
Twijfel, onzekerheid, niet echt meer geloven in de stellige ideogische uitspraken die bij partijleiderschap horen speelden ook een rol.
In de(jaren geleden)  door de VPRO uitgezonden WOUTER-TAPES zag je weinig terug van het optimisme dat sociaal-democraten zeggen uit te dragen.

Lees meer over dit bericht

Hirsi Ali & de Sharia

Op de website van Elsevier werd een artikeltje van en over Hirsi Ali geplaatst.
Hirsi Ali is een vrouw die op een zeer directe wijze geleden heeft onder de ouderwetse seksonvriendelijke bepalingen van de Islamitische wetgeving (Sharia).
Ze is als kind besneden:  “Ik ben zelf besneden toen ik vijf jaar oud was. De ergste vorm is op mij toegepast: infibulatie. Dit betekent dat ze alles wegsnijden: zowel de clitoris als de schaamlippen. Vervolgens ben ik dichtgenaaid…”
Lees meer over dit bericht

Thierry Baudet & de angst voor het eigene

‘Forum voor Democratie’ de partij van Thierry Baudet heeft twee zetels bij de verkiezingen behaald.
“We gaan vanaf nu elke week het land in, wij blijven doorgaan”, zei hij na het bekend worden van de uitslag. “Vanavond hebben wij een bres geslagen in het partijkartel.”
Lees meer over dit bericht

De ‘Islamitische’ Horoscoop van Geert Wilders

Is Geert Wilders een moslim, zonder het zelf te weten?
Dat is een vraag die in positieve zin beantwoord kan worden wanneer je een blik slaat op zijn geboortehoroscoop.
Geert is (volgens bronnen op het internet) geboren in Venlo op 6 september 1963, ’s morgens rond 2u 50m.
Wat opvalt is de sterke positie van het dierenriemteken KREEFT, een Waterteken dat volgens astrologen geregeerd wordt door de MAAN, een hemellichaam dat al vanaf het prille begin van de menselijke beschaving geassocieerd werd met vrouwelijk-moederlijke waarden, zoals  zorgzaamheid, bescherming, nationale, eenheid en positieve bescherming van ‘het volk’ (dit in tegenstelling tot PLUTO – heerser van het teken Schorpioen – die voor massificatie, massahysterie en straatterreur staat – zaken die centraal stonden in de door het Westen – dus ook door Geert Wilders – gesteunde opstanden: de ‘Arabische lente’).

Lees meer over dit bericht

De verlegen jongen en de sterke man

“De jongen zag er uit alsof hij Lukas heette. Hij had lang, donker en sluik haar, een smal gezicht en kleine bruine ogen…. Hij zat op het terras van Pizzera Tricolore… [Hij] had zich zo opgesteld dat hij een goed zicht had, maar ook niet echt opviel… Een deel van [hem] was verlegen, op het angstige af, een ander deel volhardde in de rol die hij in zijn vorige leven had gespeeld: de stoere, nonchalante gymnasiast. De verlegenheid was echter het sterkst…” Martin Bril, in de Volkskrant, 28-9-2004

 

Lees meer over dit bericht

Het Spirituele Kind


 
Lees meer over dit bericht