Fort Antonia, symbool van het Romeinse Wereldrijk

In het vorige blogje, dat de naam ‘Amerika en de tempelmythe’ draagt werd gesteld dat de derde joodse tempel (de tempel die door de Romeins-Joodse koning Herodus werd gebouwd) zich nooit heeft bevonden op het grote plateau in Jeruzalem dat alemeen wordt aangeduid met de naam ‘Tempelberg‘.
Dat plateau is in feite niets anders dan het intact gebleven restant van het Romeinse Fort Antonia, een permanent legerkamp dus dat plaats moest bieden aan zowel soldaten en hun uitrusting als aan bevelhebbers, en in het geval van het kamp in Jeruzalem ook het woonverblijf van de Romeinse toezichthouder (de PRAETOR), de man die in feite de echte heerser was, maar die zich op de achtergrond hield en het dagelijkse bestuur van het land overliet aan de (onder)koning en de joods-religieuze leiders.
Die vreemde situatie verklaart de merkwaardige procesgang waaraan in het evangelie Jezus van Nazareth werd onderworpen. Eerst gevangen genomen door de tempelwacht, daarna verwezen naar Herodus en tenslotte veroordeeld door Pilatus, die als vertegenwoordiger van het keizerrijk de enige in het land was die de macht bezat een doodvonnis uit te spreken over mensen.
Lees meer over dit bericht

Advertenties

De Kapitein


Aan stuurboord liggen kapers lief, Klaar voor het gevecht
En aan bakboord zwemmen haaien, Maar ik hou vannacht het roer wel recht… 

PvdA-voorman DIEDERIK SAMSOM houdt van Nederlandstalige muziek. ACDA en de MUNNIK behoren bij zijn favorieten. Zelfs de door elitaire linkse luitjes verafschuwde Volendamse zanger JAN SMIT mag binnen zijn muzikale leefwereld een plaatsje innemen. Dat is de reden waarom ik het onderstaande artikel, dat handelt over anarchisme en leiderschap heb gekoppeld aan het zeer Nederlands klinkende schipperslied DE KAPITEIN.
Lees meer over dit bericht

Religie & Vrijheid

Lees meer over dit bericht

Kinderlijkheid & Filosofie

1. Vijftigers, Cobra & Kierkegaard

Dat het menselijke leven zich grotendeels afspeelt rondom eenvoudige thema’s is een wijsheid die binnen een cultuur waarin ‘de grootheid’ tot norm verheven is domweg verdwenen is. Dat is de reden waarom anarchisten, die als vijanden van valse autoriteit (met de nadruk op ‘vals’) altijd de kleinheid en de eenvoud centraal stellen in het leven gehaat worden binnen een wereld die aan grootheidswaanzin lijdt.

Grootheidswaanzinnigen zien in eenvoud een bedreiging. Wanneer namelijk iedereen eenvoudig is bestaat er geen reden meer om een opschepper extra geld en invloed te geven. Dat is de waarheid die in het christelijke verlossingsverhaal Jezus van Nazareth de joodse opschepperscultuur van zijn tijd in de oren toeterde, hetgeen voor die opscheppers een reden was om de vervelende rebelse anarchist die maar over ‘de eenvoud van het kind’ zat te zeuren uit te leveren aan een opportunistische machthebber (de Romeinse landvoogd Pontius Pilatus) die weliswaar inzag dat de kinderlijke mens voor hem onschuldig was, maar die desondanks (in het belang van ‘de openbare orde’) als seculiere bestuurder de onschuld uitleverde aan de religieuze grootheidswaan.
Lees meer over dit bericht

Vijftigers & Jazz

Vk-blog, geplaatst op 21 oktober 2005 15:26

Eenvoudig of echt willen worden, ongekunsteld, jezelf laten inspireren door het kind, naieve kunst, kunst van gekken en malloten – en bovenal de jazz, dat alles vormde een belangrijk onderdeel van het programma van de Vijftigers, die gedurende een bijzonder korte periode een beweging zijn geweest – maar desondanks toch lang genoeg om er datgene uit te halen wat elk mens nodig heeft: INSPIRATIE…
Lees meer over dit bericht

Rolling Stone Blues

BLUES (ontstaan in de wereld van onderdrukte negerslaven) is noodlotsmuziek. Ze wijst op de blinde slagen van het noodlot die elk mens kunnen treffen: ziekte dood, scheiding, armoede, sadisme van mensen die denken dat ze God zijn omdat ze geld en macht bezitten.. en ga zo maar door…
In termen van politiek uitgedrukt zou je de BLUES aan de linkerkant van het partijpolitieke spectrum kunnen plaatsen, ware het niet dat linkse machthebbers vaak net zulke grote sadistische potentaten zijn als rechtse machthebbers. Ietsje meer stroop in de mond wellicht, en een welhaast religieuze, eeuwige glimlach om de smal saamgeknepen lippen, maar verder net zo BLUES- loos als al die anderen die het woordje PECH alleen dan leuk vinden wanneer het een ander treft: “Jij de rolstoel in en ik zal die stoel wel duwen…” Hulpverlening, gezien als machtspel.

In de jaren vijftig werd aan de van oorsprong Amerikaanse BLUES-boom een wat jeugdiger en vlotter ogende variant toegevoegd, de RHYTHM & BLUES-tak. Niet meer een beeld van eenzaamheid, de wat droefgeestig ogende zanger bijvoorbeeld, die in zijn eentje wat aan zit te pielen met een gitaartje waarop met behulp van een stalen beugel een mondharmonica is bevestigd (de BLUES-zanger als eenmansband – een in mijn ogen aanbiddelijk verschijnsel) maar musici die samen de BLUES zingen, een wat socialere opstelling die goed te rijmen is met het ideaal van de BLUES, elkaar troost bieden door samen het noodlot aan te klagen – gedeelde smart is halve smart.
Mensen als JOHNNY OTIS, OTIS REDDING en JAMES BROWN domineerden de begintijd. Het noodlotselement verdween naar de achtergrond, maar het wat melancholiek klinkende gejank van gitaren en mondharmonica’s bleef er wel steeds naar verwijzen.
Lees meer over dit bericht

Jazz, een bron van kracht

Hoewel de jaren ’50 het imago gekregen hebben van versuffing, versloffing en geestelijke debilisering vormen ze voor mij een soort hoogtepunt, een periode in mijn leven waarin ik op muzikaal gebied de ene nieuwe ontdekking na de andere deed – en ook kon doen – dankzij de aanwezigheid van vitale, inspirerende, non-conformistische mensen, die op een werkelijk verbazingwekkende wijze in staat waren het primitieve begrenzingsgedrag van het kleinburgerlijke ideologische denken te overwinnen.Onder ideologische kleinburgerlijkheid versta ik het verlangen de wereld op te splitsen in ‘goden’ en ‘duivels’, een vorm van dualisme die maar een enkele bedoeling heeft: mensen van de eigen groep het recht geven leden van de andere groep te demoniseren.

Khomeini & de BLUES

Der junge Khomeini hatte sich zwar einer bestehenden “konservativen” (in religiöser Sicht) Strömung angeschlossen, die relativ aussichtslos und steril an der Gesetzestreue festhielt. Doch erregte er Verwunderung damit, daß er islamische Mystik bzw. Gnosis (Irfan) als Studienfach wählte und eine besondere Vorliebe hegte für den mystischen Dichter Hafiz (“Lass uns Rosen streuen und Becher mit Wein füllen”). Eiserne Krone Archif

Wie de biografie van Khomeini bestudeert ontdekt dat de man tijdens zijn studiejaren veel aandacht heeft besteed aan de binnen de christelijke religie als ‘ketters’ (=wetteloos) ervaren gnosis, ondanks zijn vreemde, conservatieve voorkeur voor ‘de strengheid van de wet’ – een wet die op een depressief makende wijze strenge (want formalistische) ernst niet weet te combineren met simpele pleziertjes, zoals verwende hedonisten in het Westen hun simpele, optimistische levenslol op een eveneens depressief stemmende wijze presenteren als de absolute ontkenning van de naar realisme en relativering strevende ernst.

Gnosis (het samengaan van verstand en gevoel) is wat negerslaven in de Zuidelijke Staten van Amerika ‘blues’ noemden – ervaring van de ernst van het leven, die ernst op een realistische wijze volledig accepteren, maar tegelijkertijd via het ontwikkelen van een bijzonder soort (hartverwarmend) optimisme proberen die ernst te bezweren, zodat het leven niet gezien wordt als een uitdaging die om overwinning vraagt, maar als een reeks van hindernissen waar je je via het ontwikkelen van een berustend-positieve levenswijze tegen wapenen kunt.

Lees meer over dit bericht

De ont-oudering van George W. Bush

een astrologische visie op macht en politiek

George W. Bush, ooit president van wat ‘het machtigste land op aarde’ wordt genoemd, is een ‘watje’. Daar kan de arme ziel ook niks aan doen, omdat hij (vanuit astrologisch oogpunt bezien) als ‘watje’ geboren is. Je bent wat je bent en je kunt een hoop veranderen aan jezelf, behalve datgene wat je werkelijk bent.
Daarom zeggen alle wijsheid-scholen dat je niet moet proberen iemand anders te worden, nee, alles wat je moet doen is het herstellen van je wezenlijke zelf, een zelf dat door de opvoeding ontdaan is van zijn kinderlijke volledigheid, zodat mensen proberen een gevoel een heelheid te ontlenen aan een surrogaatidentiteit: de nationaliteit, het geloof, de politiek, etc…

Despoten en tirannen ontkennen die pessimistisch-fatalistische waarheid, die het fundament is van het gnostisch-astrologische wereldbeeld, een wereldbeeld dat zowel statisch (fatalistisch: je bent wat je bent) als dynamisch (voluntaristisch: je moet weer echt en/of volledig worden) is.

Lees meer over dit bericht

Verbeelding & Macht

VK-blog, geplaatst op 10 oktober 2005

1. Inleiding van Simon Vinkenoog

De Beweging van Vijftig markeerde een revolutie die in ons taalgebied een ongekende literaire energie genereerde. Paul Rodenko’s bloemlezing Nieuwe griffels schone leien (1954) werd een buitengewoon verkoopsucces en overal in de Lage Landen begonnen jongelingen experimentele verzen te schrijven. Het soepele parlando en de exuberant romantische beeldspraak van HANS ANDREUS werden populair en al snel klassiek, maar de echte poëtische omwenteling voltrok zich vooral bij Lucebert en Hugo Claus.

Apocrief / de analphabetische naam (1952) en De Oostakkerse gedichten groeiden uit tot paradigmatische bundels van de naoorlogse Nederlandstalige lyriek. Extreme, vaak extatische ervaringen en gevoelens werden er in niet minder extreme beelden gevat. De poëtische taal werd er expliciet tot onderwerp gemaakt. En Buelens toont dat dan aan met drie regels van Lucebert:

ik ben een taal
die als water wegzwemt naar een tuil
lucht.

Zo voel ik mij, op weg naar de tuin. Boek gaat mee. Boekje open; we gaan er mee door. Jelui Simon. (Simon Vinkenoog, 7-10-2005)

Lees meer over dit bericht