Beatrice de Graaf en de Anti-Burger

In de NRC van zaterdag (20-3-2021) wijst Beatrice de Graaf, prominent lid van een partij die Christen-Unie wordt genoemd, maar die ik, als anarcholiberale verdediger van het sociale eenlingenschap, de Anti-Christen Unie noem, het probleem van het zogenoemde ‘anti-burgerschap’, dat volgens haar een grote rol speelde tijdens de verkiezingen, door sommigen ‘een feest van de democratie‘ genoemd, maar volgens nuchtere, apolitieke mensen weinig meer dan een hoop trammelant rondom een aantal hotemetoten die door het volk in een zogenoemd ‘democratisch proces’ tot hun vertegenwoordigers mogen worden uitgeroepen, hoewel die luitjes, als ze eenmaal op het kussen zitten meestal volmaakt maling hebben aan het volk dat hen gekozen heeft; helemaal niet zo’n rare opvatting wanneer je kijkt naar het rumoer rondom de politieke partij Forum voor Democratie, die doodleuk werd opgeblazen door mensen die zich helemaal niets aantrokken van ‘de wil van het volk’.
Lees meer over dit bericht

De Opa van Jeffrey Wijnberg

In de Telegraaf van maandag schrijft Jeffrey Wijnberg (‘provocatief’ psycholoog), een stukje over wat hij noemt ‘winstbezetenheid’, het verlangen bij alles wat je doet nummer een te zijn, een agressieve, want op strijd gerichte, karaktereigenschap die volgens hem niet echt wijst op geestelijke volwassenheid.
Het is een opvatting waar je vraagtekens bij kunt plaatsen, vooral wanneer je de wereld bekijkt door een astrologische bril, een instrument dat Jeffrey (ondanks het feit dat hij wedstrijdjes afwijst) in de vuilnisbak van zijn volwassen wereld heeft geworpen.
Lees meer over dit bericht

Rutte, Bolkestein en het dagblad Trouw

Hans Goslinga in het dagblad TROUW
over optimisme en pessimisme, 24 oktober 2020

Volgens Montesquieu raakt de democratie in verval als de geest van gelijkheid verloren gaat of in het extreme wordt doorgevoerd. Dat laatste is het geval als het volk het respect voor zijn bestuurders verliest en hun gezag niet langer duldt. Je ziet in de westerse wereld beide bewegingen, opgepookt door politieke opportunisten. Het luistert dus nauw, het evenwicht is altijd precair…
Voor iemand met een optimistisch mensbeeld als Rutte is het wellicht moeilijk gedrag af te dwingen.
Zijn partijgenoot Luuk van Middelaar, vond het deze week in zijn NRC-column nodig de premier vanwege de agressie in de openbare ruimte aan de zwaardmacht van de staat te herinneren. De Engelse filosoof Hobbes aanroepend schreef hij: ‘We hebben een Staat nodig opdat wij elkaar niet de kop inslaan’. Dwars door alle vrijheden en inspraak mag een regering dat niet vergeten: ‘Als de staat de zwaardmacht verzaakt, komen ontwrichtende krachten los’.
Bolkestein zou er wel oren naar hebben gehad. Hij hield er een pessimistisch mensbeeld op na, dat aansloot bij de protestantse Heidelbergse catechismus dat ‘de mens onbekwaam is tot enig goed en geneigd tot alle kwaad’.

Lees meer over dit bericht

De Twee Ego’s van Arnon Grunberg

In een interview in het dagblad ‘De Morgen’ omschrijft Arnon Grunberg zich als een man die twee persoonlijkheden in zichzelf herbergt: een jongen van 15 jaar een oude man van 82, een merkwaardige werkelijkheid die op deze astro-anarchistische site door een astrologische bril wordt bekeken.
Lees meer over dit bericht

Marxisten en een koele pragmaticus

De gebeurtenissen in de samenleving van nu vergelijken met die van de jaren zestig, geeft geen pas, betoogt Chris van Henegouwen in de Volkskrant van 8 juli.
Chris is een romanschrijver (2 boeken gepubliceerd) die zelf geen romans leest. Hooguit vijf romans heb ik in mijn leven gelezen, vertelt hij ons op zijn eigen website.
Lees meer over dit bericht

Brengt Marga Klompé de jaren vijftig mystiek terug?

Maandag 22 juni (2020) heeft de voorzitter van de commissie, James Kennedy, in het Openluchtmuseum in Arnhem de nieuwe Canon gepresenteerd aan minister Van Engelshoven van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap.
De Canon van Nederland blijft bestaan uit vijftig thema’s, ook wel ‘vensters’ genoemd. In de vernieuwde Canon zijn alle vensterteksten herschreven, zijn bepaalde vensters vervangen, en hebben andere vensters nieuwe namen gekregen.
Zo is de oud premier Willem Drees vervangen door minister van Staat Marga Klompé, de eerste vrouwelijke president van Nederland.

Lees meer over dit bericht

Femke & de Drie Koningen

Amsterdam is de stad waar mijn belangstelling voor astrologie werd omgezet in een nieuwe manier van denken, waarin wordt afgerekend met het oude, vals-religieuze wereldbeeld, dat gebouwd is op de ontkenning van de band die er bestaat tussen aarde en kosmos.
Waar het kosmisch-religieuze denken de aarde (en dus ook de mens) centraal stelt (een vorm van geocentrisme die in geen enkel opzicht de ontkenning is van de astronomische werkelijkheid, die bepaalt dat de zon het centrum is van wat we ‘het zonnestelsel’ noemen), daar doen de valse religieuzen eigenlijk nooit iets anders dan de mens onbelangrijk verklaren.

Lees meer over dit bericht

Thierry Baudet en Zembla

Onderzoek van het Nederlandse Zembla (een televisieprogramma van BNN-VARA).probeert  Nederland ervan te overtuigen dat Thierry Baudet, de leider van de door hen als ‘extreem-rechts’ gekarakteriseerde partij Forum voor Democratie,  nauw samenwerkte met de Russische staatsburger Vladimir Kornilov. Die zou werken in opdracht van Poetin.
De samenwerking tussen Baudet en Kornilov kreeg vorm in de aanloop naar het in Nederland georganiseerde Oekraïnereferendum in 2016.
Volgens Zembla zou uit app-berichten van Baudet blijken dat hij, of FVD, zich heeft laten betalen voor pro-Russische propaganda…

Lees meer over dit bericht

Het Klootjesvolk van Coos Huijsen

De Telegraaf van donderdag 26 maart laat COOS HUIJSEN aan het woord.
Coos heeft een boek geschreven met de enigszins merkwaardige titel ‘Ode aan het klootjesvolk’, merkwaardig daarom, omdat het begrip ‘klootje’ simpelweg een verwijzing is naar mensen die op een enigszins dierlijk-egoïstische wijze de onderbuik boven het intellect plaatsen:
“Hij praat niet met zijn hoofd, maar met zijn kloten’, of – anders geformuleerd – ‘Hij is gewoon een domme klootzak’… Dat is zo’n beetje de bedoeling ervan…
En juist omdat het begrip verwijst naar anti-intellectualisme vind ik het niet zo’n goede gedachte van Coos Huijsen uitgerekend dit begrip te gebruiken in een boek dat een lofzang dient te zijn op het gezonde verstand van gewone mensen, mensen die niet leven in een bunker vol linkse of rechtse vooroordelen, maar die – juist omdat ze weinig intellectuele ballast met zich meedragen – in staat zijn alles wat pompeus, aanstellerig en leugenachtig is te ontmaskeren.
Het spreekt vanzelf dat echte gewone mensen weinig op hebben met notoire aanstellers als Geert Wilders en Thierry Baudet, twee klootjesmannen die bij alles wat ze doen de onderbuik boven het hoofd plaatsen.
Wilders en Baudet zijn het tegendeel van wat Coos Huijsen ‘de gewone man met het gezonde verstand’ noemt, en het feit dat zoveel mensen op deze twee politici stemmen kan daarom niet gezien worden als een bewijs voor zijn stelling dat het begrip ‘klootjesvolk’ gezien kan worden als een soort geuzennaam, zo van: “Het feit dat je mij een klootzak vindt bewijst dat ik intelligent ben.”
Coos Huijsen ziet dat zelf ook wel in, waar hij in het Telegraafartikel het klootjesachtige fenomeen ‘Wilders en Baudet’ een vluchtheuvel noemt, maar ik vraag me af of de lezers van de Telegraaf zijn relativerende kanttekeningen zullen begrijpen.

Lees meer over dit bericht

Marcel Peereboom & Joep Meloen

“Wie hecht er anno 2020 nog waarde aan astrologie” vraag Telegraafcolumnist Marcel Peereboom Leger zich af in de krant van 19 februari. “We lopen toch ook niet met een wichelroede?”
Aardige argumentatie natuurlijk, gespeend van elke vorm van logica, maar dat is nu juist het kenmerk van elke vorm van kleinburgerlijk, lees: vals-moralistisch, denken: dat je het een veroordeelt door het te koppelen aan zaken waarvan je denkt dat mensen ze zo onzinnig vinden dat ze niet meer bereid zijn de juistheid van je eerdere stelling in twijfel te trekken.
“Wie eet er nog aardappels? We weten toch ook geen bloembollen meer? Zoiets, want een verwijzing naar de tweede wereldoorlog, een tijd waarin volgens de vals-moralistische overlevering iedereen bloembollen at, doet het altijd goed.
Ik houd als serieuze astrologiebeoefenaar niet zo erg van dergelijke constructies en van het vervelende gegeven dat je integriteit voortdurend ter discussie wordt gesteld door mensen die op een volstrekt oneerlijke wijze je met nep-argumenten om de oren slaan.
Als je een discussie aan wilt gaan met een ander, gebruik dan logische argumenten en beroep jezelf nooit op autoriteiten die het tegendeel zijn van ‘echte autoriteit’.
Zondigen tegen de logica is binnen het anti-spirituele wereldje van de neoliberale zakenman de gewoonste zaak van de wereld. Donald Trump is er groot mee geworden. Het ligt dan ook voor de hand dat het anti-rationele sterke-mannen gedrag van Trump door dik en dun verdedigd wordt door een andere vals-moralistische Telegraaf-grootheid: Leon de Winter.
Leon is een meester in het ontwerpen van schijnconstructies. En wat zo bijzonder is van Leon is dat hij ons wijs wil maken dat de schijnwereld die hij verdedigt de realiteit is.
Marcel Peereboom Leger (hij schijn in het echt ‘Voller’ te heten, maar ik vind hem een leeghoofd.., vandaar de wijziging die ik heb aangebracht) wijst als autoriteit (een soort goeroe dus die de wijsheid in pacht zegt te hebben), zijn vriendin aan, een soort dramatische wending in zijn betoog, die ouderwetse literatuurrecensenten mogelijk zouden omschrijven als een ‘deus ex machina’ (‘ een techniek in een verhaallijn met onverwachte plotontwikkeling’), maar die in de wereld van Leon en Marcel gewoon ‘een logische stap’ wordt genoemd.
Die vriendin dan, zij is naamloos en gezichtsloos en verkrijgt daardoor een soort goddelijke status, tikte Marcel – volgens het stukje in de Telegraaf – toen hij haar vroeg wat haar dierenriemteken was hardhandig op de vingers. Met een boos en zeer zuur gezicht zou ze geantwoord hebben: “Ik ben een meloen”, niet zo maar een meloen, nee, ‘een watermeloen’…
En op dat moment, stelt Marcel, als was hij een soort wedergeboren christen, brak het licht in mijn hoofd door en werd ik een normale, moralistische Telegraafman: een echte watermeloen!

Normaal willen zijn, wat stelt het voor? Van de week is het weer carnaval, een tijd waarin zich normaal noemende mensen, vaak nog Rooms ook.., zich te buiten gaan aan lompe flauwekulactiviteiten waar ik al van kinds af aan een gruwelijke pesthekel aan heb gehad. En juist nu schrijft Marcel meloen zijn idiote anti-astrologieartikel.
Zodat ik weinig anders kan doen dan hem, en de andere watermeloenen van de Telegraaf, de carnavalshit van Andre van Duin aan te bieden: “Ik ben Joep Meloen”

ALAAF!