Beatrice de Graaf en de Anti-Burger

In de NRC van zaterdag (20-3-2021) wijst Beatrice de Graaf, prominent lid van een partij die Christen-Unie wordt genoemd, maar die ik, als anarcholiberale verdediger van het sociale eenlingenschap, de Anti-Christen Unie noem, het probleem van het zogenoemde ‘anti-burgerschap’, dat volgens haar een grote rol speelde tijdens de verkiezingen, door sommigen ‘een feest van de democratie‘ genoemd, maar volgens nuchtere, apolitieke mensen weinig meer dan een hoop trammelant rondom een aantal hotemetoten die door het volk in een zogenoemd ‘democratisch proces’ tot hun vertegenwoordigers mogen worden uitgeroepen, hoewel die luitjes, als ze eenmaal op het kussen zitten meestal volmaakt maling hebben aan het volk dat hen gekozen heeft; helemaal niet zo’n rare opvatting wanneer je kijkt naar het rumoer rondom de politieke partij Forum voor Democratie, die doodleuk werd opgeblazen door mensen die zich helemaal niets aantrokken van ‘de wil van het volk’.

Het begrip antiburger verwijst volgens Beatrice naar de groep mensen, die stemmen op politieke partijen helemaal geen feest vinden.
Het zijn meestal mensen, zo stelt zij die laaggeletterd zijn. Geen analfabeten dus (mensen die niet kunnen lezen en schrijven) maar mensen die moeite hebben met luitjes die geen gewone mensentaal kunnen spreken, de hooggeletterden dus, die wel van een hoop trammelant houden en die daarom altijd ‘goede feestvierende burgers’ zijn, die in de morele burgerschapswereld van Beatrice laaggeletterde medemensen tot de orde moeten roepen.
Burgerschap is volgens Beatrice (die tussen haakjes naast antichristen zijn ook wetenschap bedrijft aan de Universiteit van Utrecht) de plicht te gaan stemmen op verkiezingsdag, hetgeen natuurlijk een niet bijzonder zuivere gedachte is omdat burgerschap je het recht geeft om te stemmen – niet de plicht.
Zodra je het begrip ‘plicht’ introduceert plak je een negatief moreel etiket op burgers die recht boven plicht plaatsen, en ja, dan kan Beatrice wel hooggeleerd zijn, maar dan is ze toch echt geestelijke terreur aan het bedrijven, hoewel ze dat zelf natuurlijk nooit zal erkennen gezien het feit dat zij naast hoogleraar een antichristen is, iemand dus die een strenge persoonlijke God (de god van het volk van Israël, die ons leven ‘bestiert’) boven de vrije, waarheidlievende geest plaatst, een geest die met het volk van Israël helemaal niets te maken heeft.
De tegenstelling ‘recht’ – gekoppeld aan persoonlijke vrijheid, die weinig te maken heeft met partijpolitiek – tegenover ‘plicht’, een begrip dat altijd gekoppeld is aan een dwingende moraal, die vaak helemaal niet door zogenaamd vrije burgers veranderd mag worden, speelt een grote rol in het leven van Beatrice de Graaf, die zich als mens (persoon, individu) sterk betrokken voelt met het probleem van macht en terreur.
Dat blijkt uit een gesprek dat Algemeen Dagblad journaliste Sandra Donker met haar had, een soort ‘diepte-interview’, waarin mensen spreken over de persoonlijke motieven achter hun gedrag, een bezigheid die in mijn ogen interessanter is dan stemmen op zomaar een onbekende hotemetoot die – ook al mogen we helemaal niks over zijn of haar persoonlijke leven weten – ‘onze vertegenwoordiger’ wil zijn.


AD-Info: Beatrice de Graaf begint als universitair docent aan de Universiteit Utrecht. Stapt in 2007 over naar de Universiteit Leiden, waar ze medeoprichter is van het Centre for Terrorism and Counterterrorism. In 2012 volgt benoeming tot hoogleraar Conflict en veiligheid in historisch perspectief. In 2014 keert zij terug naar Utrecht als hoogleraar Geschiedenis van internationale relaties. Geeft in 2016 en 2017 college over terrorisme bij DWDD University. Publiceert diverse boeken.


 

Diep in haar hart, zo begint het Algemeen Dagblad artikel (06-10-2018), verlangt terreurexpert Beatrice de Graaf (42) naar groots en meeslepend. Maar haar geloofsovertuiging houdt haar nederig. ‘IJdelheid is een grote zonde.’
Ik pik wat sleutelwoorden uit het interview: “Het gaat De Graaf voor de wind.” “Ze leidt een afdeling van veertig mensen” . “Sleepte de prestigieuze Stevinpremie in de wacht.” “En passant ging haar jongste boek naar de drukker: Tegen de terreur, een pil van vijfhonderd pagina’s..”
“Daarnaast is er haar doorlopende onderzoek naar hedendaags terrorisme, waarvoor ze geregeld op televisie verschijnt.”
Bijzonder nederig klinkt het allemaal niet, en dat is ook het grote probleem waar de persoon achter de christelijke wetenschapper naar haar eigen zeggen mee worstelt:
“Diep in mijn hart verlang ik naar grootse literatuur, het grootse en meeslepende. Dat zou ik doen, denk ik… als ik me door niets zou laten weerhouden.”
“Als ik niet het Woord zou horen en niet met medegelovigen in de bankjes zou zitten, dan zou ik helemaal afdwalen.’’ “Dan zou ik me door mijn innerlijke demonen laten leiden.’’ “Ambitie, eerzucht, diepe frustratie…”

Astrologisch gezien, en ik ben iemand die een kosmische visie op het bestaan uitdraagt, is haar probleem verklaarbaar, omdat (volgens het programma New Age Astrologie) in haar geboortehoroscoop de Zon een negatieve hoek maakt met de planeet Pluto, een planeet die algemeen gezien wordt als de drijvende kracht achter alles wat in deze wereld te maken heeft met terreur: politieke terreur, religieuze terreur, morele en geestelijke terreur, en ga zo maar door…
In het verleden noemde ik dat aspect het AHRIMAN-aspect (omdat binnen het Zoroastrisme Ahriman zaken als arrogantie en dwingelandij vertegenwoordigt) en het McCarthy-aspect (de man van de tegen communisten gerichte heksenjacht).
Het is een moeilijk aspect dat mensen altijd in situaties brengt waarin macht en dwang een negatieve rol spelen in het leven.
In het interview lezen we het volgende:
“Het kwaad is weer volop aanwezig in de samenleving.. Beatrice de Graaf heeft grafieken paraat waaruit blijkt dat na 11 september 2001 wereldwijd woorden als ‘duivel’ en ‘demonen’ veel vaker opduiken.
Waar mensen het Kwaad vroeger bezwoeren met religie, zo luidt haar betoog, wordt het nu, zonder God, rechtstreeks geprojecteerd op bepaalde groepen; op tbs’ers, moslims, pedofielen.

Vaker dan vroeger komt haar geloof openlijk om de hoek kijken. Vorig jaar verscheen Heilige strijd, een essay waarin de historica een antwoord zoekt op de vraag waarom er terreur bestaat in een wereld die, in haar visie, door een goede en almachtige God is geschapen.
,,Ik geloof dat het Kwaad bestaat, als autonome kracht, maar ik geloof ook dat het Kwaad door God is overwonnen. En ik geloof ook dat het Kwaad niet kan zijn als je het Licht aandoet. Dan is het weg.’’
“Ook al sterven er mensen en ook al zijn er nog altijd oorlogen, het zal ophouden. Echt. Het stopt. En dat geloof – het is echt gelóóf – is de kern van het christendom; dat de machten van het Kwaad door Christus aan het kruis zijn overwonnen…”
“Ik ben niet iemand die met predikanten als Carel ter Linden of Harry Kuitert zegt: het is een mooi verhaal dat mensen elkaar vertellen. Nee. Het is niet een verhaal. Het is echt gebeurd, een realiteit.’’
Als ik niet dat Woord zou horen en niet met die medegelovigen in die bankjes zou zitten en niet die gesprekken zou hebben, dan zou ik helemaal afdwalen.’’ ,,Dan zou ik me door mijn innerlijke demonen laten leiden.’’ ,,Ambitie, eerzucht, diepe frustratie…”

Beatrice de Graaf heeft het voordeel dat ze tot ‘de hooggeletterden behoort, mensen die in staat zijn alles wat niet deugt via woorden om te zetten in iets wat ‘moreel juist’ kan worden genoemd. Daarnaast kiest ze voor een vorm van religieus denken die ronduit antiwetenschappelijk is, maar die binnen de wereld van politiek Nederland als ‘moreel goed’ wordt beschouwd.
Maar wie eerlijk is beseft dat al die woorden en overtuigingen met realisme en waarheid niet veel te maken hebben.
Ze kiest voor een geloofshouding die het kwaad dient te bezweren, te ontkennen zelfs, hoewel de eerzuchtige ijdeltuit in haarzelf het met die morele houding helemaal niet eens is.
Die ijdeltuit koestert veel meer sympathie voor de antiburger, de laaggeletterde mens die het geordende bestaantje van duur pratende hotemetoten achter zich laat en kiest voor wat Joep van ’t Hek (de NRC medewerker die het liefst in een bar een beetje zit te ouwehoeren met laaggeletterde medeburgers) ‘het leven; noemt. Dat riep Joep in het verleden ook steeds: “Niks geen gezeik, ga leven mensen…; en trek nooit een ruitenbroek aan…!”
Daar moest ik aan denken toen ik het artikeltje van Beatrice in de NRC las. Dat artikel eindigt ze met de volgende zin: “Hoe krijg je hoog- en laagopgeleiden zo ver dat ze elkaar helpen en blijven aanspreken?”
Een morele boodschap die ze richt tot de door het volk gekozen hotemetoten die in de komende maanden een nieuwe regering moeten vormen, hoewel ze beter een brief kan schrijven aan Joep, om hem te vragen eens bij haar langs te komen voor een cursus burgerschapsvorming.


Nog even over het Zon-Pluto-aspect. Dat kun je in politiek Nederland aantreffen bij Geert Wilders, Thierry Baudet, politici die als rechts worden bestempeld, maar ook bij de zich links wanende hoogleraar Ronald Plasterk: wetenschapper, politicus, ondernemer, adviseur, columnist en wat al niet meer.., een onbescheiden man die je rustig zeer ambitieus en zeer ijdel mag noemen.

De duivel, zegt de laaggeletterde man in al zijn anti-burgerlijke eenvoud, schijt altijd op de grote hoop…

 

Over Wim Duzijn
Astroloog, Anarcho-Liberaal, Schrijver. Voor meer info daarover. Zie mijn website: www.wimduzijn.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

<span>%d</span> bloggers liken dit: