Mark Rutte & de Stijlloze, Foute Jongens


Je kunt van Forum voor Democratie voorman Thierry Baudet zeggen wat je wilt, maar een stijlloze figuur is hij niet. Je hoeft alleen maar te denken aan de berucht geworden ‘Uil van Minerva‘ en je weet: dat is iemand die een man van stijl wil zijn…
Des te verbazingwekkender was daarom het feit dat uitgerekend deze politicus, op een tamelijk stijlloze wijze voor paal werd gezet door een man die in het verleden er prat op ging dat hij dikke vriendjes is met het foute jongens volk van de Telegraaf.
Vol verbazing keek ik toe hoe Mark Rutte, een vertegenwoordiger van het establishment, die zich Minister-president noemt, een stijlvol begrip dat zou moeten verwijzen naar het traditionele, stijlvolle beeld van de ‘burgervader’ (driedelig pak, brede bretels, kak in de mond en dan op gedragen toon zeggen: “beste mensen ik ben er voor jullie allemaal”), met behulp van een paar ordinaire slogans een collega – iemand die volgens het etiquetteboekje behoort tot een groep mensen die in de aan stijl gebonden Engelse democratie zo fraai ‘Her Majesty’s Most Loyal Opposition‘ wordt genoemd) monddood probeerde te maken.

Geen duur intellectueel betoog, maar drie eenvoudige kreten: homofoob, racist, antisemiet...
Niet bijzonder stijlvol dus. Maar wat me nog meer verbaasde, dat was het feit dat Mark Rutte en Thierry Baudet allebei deel uitmaken van een wereld die zich conservatief noemt.
Waarom, denk je bij jezelf, bekogelen mensen die in politiek opzicht in feite geestverwanten zijn elkaar met modder? Weten ze eigenlijk wel wat conservatisme is?
Het conservatisme dat Mark Rutte als stijlloze debater verdedigde had weinig te maken met de waarden die verdedigd worden door Forum voor Democratie, een politieke beweging die juist de vernietiging van alles wat stijlvol is probeert tegen te houden (in elk geval die pretentie uitdraagt).
De aanval van Mark was dan ook geen geen aanval op de conservatieve waarden van Forum voor Democratie, maar op de foute vriendjes van Thierry Baudet, jongens en meisjes die volgens Thierry het leuk vinden rare, stijlloze grapjes te maken, grapjes waarin ook homo’s, allochtonen en joden op de korrel worden genomen.
En wie die foute vriendjes zijn, dat weten we allemaal.
Het zijn de jongens en meiden van de website GeenStijl, een foute club die al jarenlang meedraait in ons bestel, die zelfs jarenlang financieel werd gesteund door de Telegraaf-Media-groep, een groep ook waarvan iedereen – met name Mark Rutte – weet dat ze dol is op grappen die sommige mensen als kwetsend ervaren.
GeenStijl is natuurlijk groter. GeenStijl, dat is de gemiddelde Hollandse ADHD cabaretier, zo een wild uitgedost mensenexemplaar dat alles wat stijlvol is te kakken zet, GeenStijl dat is Joep van ’t Hek met zijn foute pisnichtgrappen, PIS. weet je wel, dat is echt een lekker fout woord waarmee je mensen af kunt zeiken, en GeenStijl dat is ook Telegraafcolumnist Rob Hoogland met zijn Grote Foute Jongensboek, een boek dat lachend in ontvangst werd genomen door Mark Rutte in zijn kleine, veilige burgermanstorentje.

Het is allemaal behoorlijk schijnheilig dus, de kretenslakerij van een man die op een stijlloze wijze stijlvol probeert te zijn, en daarom besteed ik liever wat aandacht aan de man die door Thierry Baudet ‘zijn grote leermeester’ wordt genoemd, Roger Scruton, een keurig nette en bijzonder stijlvolle filosoof, die net als ik de Marxistische 1968 revolutie heeft meegemaakt, en als gevolg daarvan zichzelf voornam alles wat op een primitieve wijze destructief en stijlloos wil zijn in deze wereld af te wijzen.



Over GeenStijl – Wikipedia Info:

GeenStijl is een Nederlandse actualiteitenwebsite. Sinds 1 november 2018 is de site eigendom van Marck Burema en Bart Nijman. GeenStijl is het geesteskind van Dominique Weesie en is als weblog opgericht in 2003.
Volgens metingen van onder andere de STIR is GeenStijl een van de populairste weblogs in Nederland. De populatie GeenStijl-bezoekers bestaat voor 70% uit mannen, jong en hoogopgeleid. Driekwart van hen is tussen de 25 en 35 jaar oud.
Tot voor 1 november 2018 was de website eigendom van News Media, onderdeel van het in oktober 2015 opgerichte Telegraaf Media Groep (TMG). In 2018 hebben Marck Burema en Bart Nijman de vroegere eigenaar TMG uitgekocht.
De stijl in de artikelen kenmerkt zich door sarcasme, directheid, openheid, felheid en het (bewust) afzien van politieke correctheid, journalistieke principes en nuance.
Voormalige vaste schrijvers: Hans Jansen, Annabel Nanninga, Jan Roos, Jelte Sondij alias VanKoetsveld en Ebru Umar. (Gast)columnisten waren onder meer Harry van Bommel, Joost Eerdmans, Boris van der Ham, Luuk Koelman, P. Kouwes en Geert Wilders.


Thierry Baudet: Roger Scruton heeft als leermeester
mijn wereldbeeld beslissend gevormd
Fragmenten uit de NRC van 13 januari 2020

Roger Scruton: “Why do we capitulate
before everyone more ignorant than ourselves?”


Ik leerde Roger Scruton kennen in 2006, toen ik hem uitnodigde een lezing te komen houden in Amsterdam. Hij werd co-promotor bij mijn proefschrift over het belang van de natiestaat (2012). En zijn ideeën vormden de basis voor het programma van Forum voor Democratie. Als leermeester heeft hij mijn wereldbeeld beslissend gevormd.
Scrutons filosofie vertrok vanuit een gevoel van gemis, van verlies, teweeggebracht door de moderne tijd, die vanaf de Franse Revolutie, de industrialisatie, de secularisering en het internet algehele ontworteling had gebracht. Hij wilde de mensen weer inbedden, keerde zich daarom tegen immigratie, moderne architectuur en seksuele promiscuïteit. En hij pleitte voor familiebanden, nationale soevereiniteit, historische worteling.
Heel zijn werk ademt de pijn van afscheid en verlies; en alles wat hij schreef is dan ook in zekere zin een elegie – bedoeld om hetgeen dat verloren is zozeer te strelen dat het eventjes weer tot leven kan komen en kortstondig, al is het maar in de beleving van de lezer, kan wederopstaan.
Aan die renaissance-fantasie heeft Roger Scruton geloofwaardigheid willen geven. Dat was het project van zijn leven.[..]

Vanaf zijn vroegste jeugd lijkt Scruton een gevoel van onthechting en verlies te hebben gehad. Hij voelde weinig warmte in zijn ouderlijk huis, en liep als jongen weg van school voordat hij eindexamen had gedaan. Als verstekeling ging hij mee op een boot om de wereld te verkennen.
Dankzij uitzonderlijke resultaten slaagde hij er vervolgens tóch in tot Cambridge te worden toegelaten. Hij specialiseerde zich in de esthetica – de theorie van het schone, het evenwicht: de inbedding. Aanwezig in mei ’68 bij de studentenrellen in Parijs voelde hij zo’n diepe afkeer van de revolutionairen, dat hij politiek actief besloot te worden. Hij zou naar eigen zeggen gezworen hebben dat „wat zij ook maar geloofden, ik het tegenovergestelde zou geloven”.
Zo werd hij een tegenstander van de linkse – of in zijn woorden: „oikofobe” – mode die de westerse wereld decennialang zou domineren en die neerkomt op een afkeer van de eigen cultuur. Hij publiceerde The Meaning of Conservatism (1980) en werd verstoten uit de politiek-correcte academische wereld. [..]

Vanaf het moment dat ik hem voor het eerst ontmoette, tot dat allerlaatste telefoongesprek, enkele weken voor zijn dood, afgelopen zondag, benadrukte Scruton altijd een outsider te zijn. Hij leefde van tegenstand, van conflict – en was dan ook eigenlijk op zijn best in korte, puntige columns, debatten, of zelfs meer nog dan dat: in conversaties.
Volstrekt briljant waren de avonden aan zijn keukentafel, met gezelschap van divers pluimage, waarin hij in dialoog met zijn gasten het godsbesef verdedigde, moderne architectuur neersabelde, het neoconservatisme onderuit schoffelde en tegelijkertijd de finesses van Mozart toelichte, of het hart van een schoonmaakster prees. [..]

Tot het laatst van zijn leven werkte hij aan een boek over de opera Parsifal waarin alle elementen van zijn leven leken samen te komen: het christelijk geloof, het belang van seksuele toewijding en bovenal: het hervinden van een verloren thuis.


De Volkskrant over Roger Scruton

Bart-Jan Spruyt, conservatief denker en publicist: ‘Scruton was de eenlingfilosoof, een traditionele conservatief die er op wees dat een samenleving die heel snel moderniseert belangrijke dingen uit het oog verliest. Hij vond het debat en de ideeën belangrijk dan invloed op die laatste schakel, de politieke beslissingen, omdat je dan eigenlijk al te laat bent.’
Merijn Oudenampsen, auteur van De conservatieve revolte: ‘Scruton vertegenwoordigde de cultuur-conservatieve tak van het Britse nieuw rechts met de nadruk op natie, familie, plichtenleer, gezag, traditionele normen en waarden et cetera. (Volkskrant 12 januari 2020)


The Guardian – Back to home
By Nicholas Wroe, The Guardian, Sat 28 Oct 2000

For Roger Scruton, as for so many of his generation, the Paris riots of May 1968 were the defining political moment of his life. He was in the Latin Quarter when students tore up the cobblestones to hurl at the riot police. His friends overturned cars and uprooted lamp-posts to erect the barricades. Representatives of his own discipline, old philosophers like Marx and new ones like Foucault, were providing the intellectual fuel for the fire raging on the ground.
As he watched the events unfold from his apartment window, and listened to his friends, drunk on revolutionary hope and excitement, Scruton found his own emotions and opinions crystallising.
“I suddenly realised that I was on the other side,” he says. “What I saw was an unruly mob of self-indulgent middle-class hooligans.
When I asked my friends what they wanted, what were they trying to achieve, all I got back was this ludicrous Marxist gobbledegook. I was disgusted by it, and thought there must be a way back to the defence of western civilisation against these things.
That’s when I became a conservative. I knew I wanted to conserve things rather than pull them down.”


Love and Giving
Roger Scruton, December 2014

Vestiges of the old morality reappear…
They remind us that human beings remain as they were —creatures hungry for love and commitment, who have as great a need to give as to take, and who are looking for the forms of social life that make love and giving possible.

Gevende Liefde, dat is volgens Scruton de essentie van de stijlvolle wereld die het echte conservatisme wil verdedigen.
Tegenover een chaotische, op hebben gerichte gebruikscultuur wordt een een sociale wereld geplaatst waarin het principe van de gevende liefde tot norm wordt verheven, een opvatting die in de jaren 50 op een eenvoudige en directe wijze tot uitdrukking werd gebracht door Ed Hoornik in het gedicht ‘Hebben en Zijn’.


Hebben is niets. Is oorlog. Is niet leven.
Is van de wereld en haar goden zijn.
Zijn is, boven die dingen uitgeheven,
Vervuld worden van goddelijke pijn.

Hebben is hard. Is lichaam. Is twee borsten.
Is naar de aarde hongeren en dorsten.
Is enkel zinnen, enkel botte plicht.

Zijn is de ziel, is luisteren, is wijken,
Is kind worden en naar de sterren kijken,
En daarheen langzaam worden opgelicht.

Al diegenen die een liefdeloze gebruikscultuur boven een liefdevolle zijnscultuur plaatsen (ook de neoconservatieven en de neoliberalen) worden door Roger Scruton afgewezen.

 

Over Wim Duzijn
Astroloog, Anarcho-Liberaal, Schrijver. Voor meer info daarover. Zie mijn website: www.wimduzijn.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

<span>%d</span> bloggers liken dit: