Arie Slob, de Afgodendienaar

Arie Slob was in het nieuws met een verhaal over de vrijheid van onderwijs..
Eigenlijk een beetje een onzinbegrip ‘vrijheid van onderwijs‘, omdat in een vrij land onderwijs in feite helemaal niet vrij mag zijn. Het onderwijs in een vrij land moet namelijk in dienst staan van de vrije mens, de mens die alles wat mensen onvrij wil maken afwijst.
Arie Slob is helemaal geen vrije geest. Arie Slob verdedigt als lid van een orthodox-gereformeerde gemeenschap een schoolsysteem dat niet in dienst staat van de vrije mens, maar een anti-anarchistische system, een schijnorde zou je kunnen stellen, die in dienst staat van de onvrije mens, de mens die met een grote ketting wordt vastgeketend aan de sadistische onzinwereld van mensen die geloven in datgene wat ze vaak in anderen veroordelen, namelijk ‘het idool’.


Heel specifiek ging het over het recht van een school te mogen bepalen wat liefde is. Liefde is niet wat vrije mensen voelen voor elkaar maar wat onvrije mensen mogen voelen voor elkaar. En als je dan op zoek gaat naar de dwingende macht achter dat ‘mogen’, dan stuit je onvermijdelijk op de vreemde, irrationele wereld van een god die een doodgewone afgod blijkt te zijn.

Orthodox-gereformeerden zijn fundamentalisten, anti-anarchistische ideologen, die in elke vrijheidlievende ander een duivel zien.
De vrijheid die Arie Slob voor ogen staat is de vrijheid van de kleinburger die voortdurend banvloeken over anderen uitspreekt. Het is die schijnvrijheid die van mij als anarcho-liberaal New Age denker – iemand dus die de vijand is van alles wat idool wil zijn – een gevangene maakt.
Binnen de wereld van idolenaanbidders (de bijbel is god, jezus is god, mohammed is god, het heilige land is god, de kerk is god, de joden zijn god, de holocaust is god, de dominee is god, jan met de pet is god, en ga zo maar door…) ben je als vrijdenker je leven niet zeker.

Ik had jaren geleden de pech verliefd te worden op een orthodox-gereformeerde jongen, zo eentje die homo’s moet haten, en ik ondervind er nog dagelijks de pijnlijke gevolgen van.
De onvrijheid van iemand waarmee je een soort zielsverwantschapsband hebt (want echte liefde verwijst daar naar) is als het ware een etterende wond in je lijf die nooit echt genezen kan. Je kunt de pijn wegduwen, maar altijd blijft er onvrede bestaan.
Dat overkomt je elke keer wanneer je liefde ontdekt in een onvrije ander. Je ontmoet iemand, roept liefde in hem op en ontdekt een dag erna dat die liefde door de ander wordt ervaren als een aanslag op ‘zijn vrijheid’, zodat hij je gaat mijden en je zelfs gaat haten…
En dat niet omdat je hem iets smerigs wil geven, want de angst en de onredelijke, blinde haat die hij als reactie oproept zijn juist de smerige zaken, maar omdat je mooie, liefdevolle, welhaast goddelijk-mooie emoties in zijn ziel hebt opgeroepen, emoties die de onvrije persoon die hij moet zijn niet kan accepteren.
Dat besef, dat mensen op een zodanige wijze worden opgevoed, dat ze het mooie in zichzelf weggooien en vervangen door iets wat gewoon smerig, hatelijk en onmenselijk is, versterkt je geloof in ‘de vrijheid van onderwijs’ niet.
Vandaar dat ik dan ook met een zeker gevoel van walging de brief van Arie Slob aan zijn kleinzoon gelezen heb, een brief waarin hij het begrip ‘christelijke school’ koppelt aan zijn eigen orthodox-gereformeerde schijnidentiteit, een onvrij ikje, dat zijn idolen en afgoden via het onderwijs door wil geven aan een ander.


Brief van opa Arie Slob aan zijn ongeboren kleinzoon
Geplaatst in het Reformatorisch dagblad, 17-05-2017

“Dit wordt een bijzondere brief. Het is namelijk mijn eerste brief aan jou, mijn kleinzoon. Nog een paar weken en dan zal je geboren worden. Weet dat ik ernaar uitkijk om je straks als mijn eerste kleinkind in de armen te mogen sluiten. Het is bijzonder om te zien hoe jouw moeder (mijn oudste dochter) en je vader nu bezig zijn alles in orde te brengen voor jouw komst. Wat bof je daarmee. Uit alles blijkt namelijk dat ze jou een goede start in het leven willen geven.
Dat zal ooit ook gaan betekenen dat ze later op zoek zullen gaan naar een geschikte school voor jou. Ik ben dankbaar voor de mogelijkheden die jouw ouders in dit land daarvoor nu hebben. Dit jaar herdenken we het feit dat er 100 jaar geleden ook ruimte kwam voor de financiering van het bijzonder onderwijs. [Dat] betekent dat ouders voor hun kind(eren) een school kunnen uitkiezen die aansluit bij de opvoeding die ze voor hun kind(eren) voorstaan.
Jouw papa en mama geloven beiden in God. Ik weet zeker dat ze jou daarover bij het opgroeien ook zullen vertellen. Wat is het dan fijn dat ze jou straks naar een school kunnen laten gaan waar vanuit eenzelfde overtuiging met kinderen wordt omgegaan en les wordt gegeven.
Je opa is ongeveer 15 jaar lid geweest van de Tweede Kamer en hij heeft in die tijd van dichtbij ervaren dat de vrijheid van onderwijs ook in ons land geen vanzelfsprekendheid is. Wat de één als een zegen beschouwt, is voor de ander een ergernis. We zullen ervoor moeten blijven strijden dat kinderen als jij straks gebruik kunnen blijven maken van het christelijk onderwijs.
Lieve kleinzoon, ik gun jou een goede christelijke school waar je verder gevormd kan worden…” (Zwolle, 15 mei AD 2017)

Over Wim Duzijn
Astroloog, Anarcho-Liberaal, Schrijver. Voor meer info daarover. Zie mijn website: www.wimduzijn.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: