Israël: de mythe die geen mythe mag zijn

Israelische kolonisten zijn volgens de Volkskrant geen dieven meer
Abu PessOptimist, vrijdag 24 april 2020

‘Het doet pijn als mensen zeggen dat je een misdadiger bent.. Het was dan ook een emotioneel moment toen president Donald Trump zijn vredesplan bekendmaakte.’
‘Eindelijk werd bevestigd dat wij niet andermans land bezetten, maar daadwerkelijk het recht hebben om hier te zijn – dat het Joodse volk thuishoort in dit gebied’, zegt Eliana Passentin, een inwoonster van de nederzetting Eli op de Westoever van de Jordaan in een reportage (21 april 2020) van Sacha Kester.
Wat een verrassing om zoiets in de Volkskrant te kunnen lezen. De kolonisten op de Westoever van de Jordaan, die Israël nu  53 jaar lang bezet houdt, zijn geen dieven.
‘De koppen boven het artikel zeggen het eigenlijk al allemaal:. ‘Duizenden jaren droomden Joden van terugkeer’. En ‘We zijn hier al 3.500 jaar.’ (einde citaat)


Mij verbaast die opstelling van een zich ‘links’ noemend medium niet. Wanneer het gaat om de verdediging van de realiteit in het Midden-Oosten bestaat er in journalistenland geen tweedeling links-rechts. Je bent voor Israël (‘de goeden’) of je deugt niet. Wie met wetenschappelijke feiten (zoals de historicus Schlomo Sand hieronder) aan komt zetten wordt al snel gezien als een  drammende moraalloze ketter die het ware geloof ontkent…


 

Zionist nationalist myth of enforced exile
Israel deliberately forgets its history
by Schlomo Sand, Le Monde diplomatique, 7-9-2008

Is de bijbel een historische tekst?
In de vroege helft van de 19e eeuw gaven de eerste moderne joodse historici, zoals Isaak Markus Jost (1793-1860) en Leopold Zunz (1794-1886), op die vraag een negatief antwoord. Ze beschouwden het Oude Testament als een theologisch werkstuk dat de overtuigingen van Joodse religieuze gemeenschappen weerspiegelde na de vernietiging van de eerste tempel.
Pas in de tweede helft van de 19e eeuw ontwikkelden Heinrich Graetz (1817-91) en anderen een ‘nationale’ visie op de Bijbel waarin  Abrahams reis naar Kanaän, de vlucht uit Egypte en het verenigd koninkrijk van David en Salomo onderdelen werden van een authentiek nationaal verleden.
Door voortdurende herhaling hebben zionistische historici deze Bijbelse ‘waarheden’ vervolgens omgezet in het historische fundament van het nationale (Israëlische)  onderwijs.

In de jaren tachtig werden deze als fundamenteel beschouwde mythen echter ter discussie gesteld.
De ontdekkingen van de “nieuwe archeologie” deden het geloof in een grote uittocht in de 13e eeuw voor Christus wankelen. Mozes had de Hebreeërs niet uit Egypte naar het Beloofde Land kunnen leiden, omdat het destijds Egyptisch grondgebied was. En er is geen spoor te vinden van een slavenopstand tegen het faraonische rijk of van een plotselinge verovering van Kanaän door buitenstaanders.
Er is ook geen bewijs voor het bestaan van het prachtige koninkrijk van David en Salomo. Recente ontdekkingen wijzen op het bestaan ​​van twee kleine koninkrijken in die tijd: Israël, relatief gezien de machtigste, en Juda, het toekomstige Judea.
De algemene bevolking van Juda ging niet in de ballingschap in de 6e eeuw voor Christus: alleen haar politieke en intellectuele elite werd gedwongen zich in Babylon te vestigen. De ontmoeting met de Perzische religie bracht daar het joodse monotheïsme voort.

Dan is er de kwestie van de ballingschap van 70 na Christus. Er is geen echt onderzoek gedaan naar dit keerpunt in de joodse geschiedenis, de oorzaak van de diaspora.  Om een ​​simpele reden: de Romeinen hebben nooit een natie van waar dan ook aan de oostkust van de Middellandse Zee verbannen.
Afgezien van tot slaaf gemaakte gevangenen bleef de bevolking van Judea in de Romeinse provincie Palestina wonen, zelfs na de vernietiging van de tweede tempel. Sommigen bekeerden zich tot het christendom in de 4e eeuw, terwijl de meerderheid de Islam omarmde tijdens de Arabische verovering in de 7e eeuw.
De meeste zionistische denkers waren zich hiervan bewust: Yitzhak Ben Zvi, later president van Israël, en David Ben Gurion, de eerste premier, accepteerden het pas in 1929, het jaar van de grote Palestijnse opstand. Beiden verklaarden herhaaldelijk dat de boeren van Palestina afstammelingen waren van de inwoners van het oude Judea.

Maar als er na 70 na Christus geen ballingschap was, waar kwamen dan alle joden vandaan die sinds de oudheid de Middellandse Zee bevolkt hebben?
Achter het rookgordijn van de officiële nationale geschiedschrijving gaat een verbazingwekkende realiteit schuil: Van de Makkabeeën-opstand van het midden van de 2e eeuw voor Christus tot de Bar Kokhba-opstand van de 2e eeuw na Christus, was het jodendom actief gericht op het bekeren van niet-joden tot het jodendom…
Tijdens de 5e eeuw, in het moderne Jemen, ontstond er een krachtig Joods koninkrijk in Himyar … Arabische kronieken vertellen over het bestaan, in de 7e eeuw, van joodse Berberstammen. Joodse Berbers namen deel aan de verovering van het Iberisch schiereiland en bevorderden de unieke symbiose tussen joden en moslims die de Spaans-Arabische cultuur kenmerkte.
De belangrijkste massaconversie vond echter plaats in de 8e eeuw, in het enorme Khazar-koninkrijk tussen de Zwarte en de Kaspische Zee.
De uitbreiding van het jodendom van de Kaukasus naar het moderne Oekraïne creëerde een veelheid aan gemeenschappen.. Daar, met joden uit de Slavische landen  en uit wat nu het moderne Duitsland is, vormden ze de basis van de Jiddische cultuur.

Tot ongeveer 1960 werd de complexe oorsprong van het Joodse volk min of meer met tegenzin erkend door de zionistische geschiedschrijving.  Maar daarna werden ze gemarginaliseerd en uiteindelijk uit het Israëlische openbare geheugen gewist.
De Israëlische strijdkrachten die Jeruzalem in 1967 veroverden, geloofden dat ze de directe afstammelingen waren van het mythische koninkrijk van David in plaats van afstammelingen  van Berberse krijgers of Khazaarse ruiters.
De joden beweerden een specifieke etnische groep te vormen die na 2000 jaar ballingschap en zwerftochten door vijandige naties was teruggekeerd naar Jeruzalem, de eeuwige hoofdstad.
Een mondiale etnocratie beroept zich nu op de mythe van de eeuwige natie, tot nieuw leven gebracht in het land van haar voorouders..
Het zal moeilijk blijven om een ​​nieuwe joodse geschiedenis in het leven te roepen in een wereld waarin het zionisme alles in wil passen in een vervalst etnocentrisch wereldbeeld.

 

Over Wim Duzijn
Astroloog, Anarcho-Liberaal, Schrijver. Voor meer info daarover. Zie mijn website: www.wimduzijn.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: