De Antichristen-Unie en de Vrije Geest

VKblog, zondag 25 januari 2009 12:10 door Wim Duzijn

Naar aanleiding van de moord op een aantal sociaal-democratische kinderen in Noorwegen door een man die een strijder voor ‘de Zionistisch-tribale zaak’ wilde zijn herplaats ik een VKblog waarin de anarchistische (anti-tribalistische) component van het christelijke verhaal wordt benadrukt.

1. De Christen-Unie en de collectivistenstaat Israel

In de Volkskrant van 24 januari 2009 verdedigen twee prominenten vertegenwoordigers van de Christen-Unie ( een partij die graag het deftige woordje ‘Heer‘ gebruikt, wanneer er gesproken moet worden over ‘God’ en aanverwante zaken…) de Zionistische staat Israël, een staat die gebouwd is op een ideologie die in alle opzichten de ontkenning is van een deftige, afstandelijke Heren-filosofie.
Niet ‘de Heer’ (een mooiere uitdrukking vind ik het Engelse woord ‘Gentleman‘, of de FORUM-term ‘politicus zonder partij’) vormt het middelpunt van de zionistische ideologie, maar ‘de Soldaat‘, de strijder (zie de foto’s hieronder), de man voor wie het evangelie niet een reeks woorden is, maar een immens groot superkanon, dat je onvermijdelijk doet denken aan de uitspraak van China’s grote voorman Mao Zedong: ‘de macht komt uit de loop van het geweer‘. Die uitspraak werd uitgedragen in de jaren 60 door linkse studenten die op gedachteloze wijze de Culturele Revolutie in China steunden. Alle ‘heren’ werden door de revolutionairen naar het platteland gestuurd.  Boeren en arbeiders moesten we worden. De Heer werd dood verklaard!

Israël wilde aanvankelijk ook een soort boeren- en arbeiders-staat zijn. Maar geleidelijk aan werd de boer vervangen door de soldaat en het land is nu weinig meer dan een geradicaliseerde rechts-nationalistische ministaat die is opgebouwd rondom een immens groot leger.
Dat leger dient niets anders dan zichzelf.  Dat is ook de essentie van het zionisme: Je houdt met niks en niemand rekening, je dient alleen de eigen groep (getribaliseerd egoïsme) en je slaat al diegenen die je in de weg zitten dood – net zolang tot je ‘het doel’ hebt bereikt: het doel heiligt ALLE middelen.
Juist daarom, omdat de kern van het zionistische denken (zoals ze geformuleerd wordt in het ideologische werk van de door alle politieke partijen in Israël bewonderde rechts-liberale zionist JABOTINSKY) militarisme in dienst van meedogenloos eigenbelang is, kun je het evangelieverhaal waarop christenen zich voor een zeer gering deel baseren  moeilijk gebruiken om er het bestaansrecht van de staat Israël mee te rechtvaardigen.

Als christen heb je de morele plicht het Christus-denken serieus te nemen, en elk eerlijk mens zal beamen dat het Christus-denken binnen de grenzen van de zionistische staat Israël niet serieus wordt genomen. Het zionisme is in alle opzichten anti-christelijk (sommige joodse critici zeggen dat het ook anti-joods is) en de tot staatskerk uitgeroepen fundamentalistische (farizeïsche) vorm van joods-orthodoxe religiebeleving ontkent de werkelijkheid waar de figuur Jezus naar verwijst .
De joodse orthodoxie (die in Israël de inhoud van het begrip ‘jood’ bepaalt) heeft juist daarom de stad Jeruzalem tot idool verheven omdat zij de mening is toegedaan dat de eigen groepsgod (God is de God van Israël en niet de God van de wereldgemeenschap) daar een machtscentrum zal vestigen, van waaruit machtige leidersfiguren de wereld naar een nieuwe toekomst zullen leiden.
Dat militaristische, aarde-gebonden Messiaanse denken is niet christelijk, en behoort in feite bij de Perzisch-hogepriesterlijke vorm van het Zoroastrisme dat in belangrijke mate het joodse denken heeft beïnvloed.
Waar de rebel Jezus stelt dat Gods koninkrijk niet van deze wereld is, gezocht moet worden in de anarchistische leefwereld van het niet aan onzinnige wetten gehoorzamende kind, daar kiest het hogepriesterlijk denken voor politiek denken – koppelt het macht aan idolen en eist het van gewone mensen dat ze het idool als God aanbidden.

Het evangelieverhaal ontkent het politieke Messianisme (waar de strijder Barabbas de exponent van is) en plaats er het spirituele Messianisme tegenover.
Binnen dat spirituele Messianisme staat de mens, de eenling, de persoonlijkheid of het naar geestelijke ontwikkeling verlangende individu centraal. Vooral in de gnostische evangelieverhalen (die door de Roomse kerk werden weg gecensureerd) wordt op het eenlingschap sterk de nadruk gelegd.
Binnen het politieke Messianisme staan de leider(s), het volk en de absolute macht (gesymboliseerd door het leger)  centraal.
Al met al redenen genoeg om de vreemde poging van de Christen-Unie van de staat Israël een spiritueel vrijheidssymbool te maken met wantrouwen te bekijken.

Vrijheid is alleen dan een zinvolle werkelijkheid wanneer elk individu het recht en de mogelijkheden krijgt er op zijn eigen wijze inhoud aan te geven.

Daarom is vrijheid (die per definitie spiritueel of geestelijk van aard is) de vijand van elke vorm van politiek-religieus denken die het begrip vrijheid koppelt aan een groep, een partij of een heilig verklaard volk. Joods fundamentalisme is voor een vrijheidlievend mens even schadelijk als christelijk of islamitisch fundamentalisme.
Dat een politieke partij die ‘christelijk’ pretendeert te zijn  het christelijke vrijheidsdenken ontkent via de verdediging van een anti-personalistische (aan het collectivisme gebonden) staat zie ik als een slag in het gelaat van de vrijheid.

2.  Vrijheid & Verlichting (2004)

anarchismeWe zijn het met z’n allen vergeten, maar het is toch echt zo dat de Westerse wereld gebouwd is op een fundament van ‘verlichtingsidealen’, waarvan de essentie de ‘vrijheid gelijkheid broederschap gedachte’ is.
Binnen die cultuur van de verlichting is geen plaats voor valse goden, valse priesters en andere valse autoriteiten. Met andere woorden: de verlichting wilde een geestelijke revolutie zijn, een anarchistische ‘herwaardering der waarden’ (een uitdrukking die is ontleend aan het filosofische werk van Friedrich Nietzsche).
Het spreekt vanzelf dat een verlichtingsrevolutie alleen maar kan worden doorgevoerd door mensen die ‘verlicht’ zijn (die geestelijke verblinding dus afwijzen…).
Wanneer je een oude, versleten jurk aantrekt, jezelf een hoed met plastic druiven en bananen op het hoofd plaatst en ook nog eens een krengerig damestasje van een onbestemd soort leder aan je lichaam bevestigt, dan kun je jezelf wijs maken dat je een modern verlicht mens bent, maar elk eerlijk menselijk wezen zal gillend van het lachen neervallen aan je voeten en je hikkend en proestend toeroepen dat je er als een ouwe opoe bijloopt…
En ja…, hoe treurig het ook is. Wij aanbidden op het ogenblik een tot God uitgeroepen ouwe opoe. Haar naam is Israël en het christelijke-zionisme in Amerika is haar ouderwetse Profetes.
Het is absurd maar waar en ik kan er daarom niet meer serieus over praten. Na jaren van intensieve observatie zijn in mijn anarchistische hoofd – ik geef het volmondig toe – de stoppen volledig doorgeslagen.
Voor mij is Israël is voorbij, over, uit..: een realiteit die domweg niet meer bestaat, een zinloos woord dat wordt uitgesproken door blinde geesten, die in een duistere schemerwereld leven – die NIET de mijne is. Verlichting – zo heb ik begrepen – is wakker worden in een wereld die slaapt.
Iedereen aanbidt de waanzin en de wakende mens staat heel alleen tussen de liegende en dromende gekken en denkt: “Mijn god, waar zijn we in ’s hemelsnaam mee bezig met z’n allen..? Moet ik aan die belachelijke onzin meedoen…?”
De volwassene in je zegt dat je niet aan de kant kunt blijven staan. Het kind in je echter weigert zichzelf vast te klampen aan de ouwerwetse jurk van opoe en zegt heel stoer en dapper ‘nee’, zodat je weinig anders kunt doen dan mee rollen en buitelen in de modderige wereld van gras, zand en stof die van nu af aan jouw ‘koninkrijk’ geworden is. (24-8-2003)

3. De kinderlijke kijk op de wereld (2004)

Hoewel het evangelie (dat vanwege zijn gnostische afkomst los staat of los hoort te staan van het Oude Testament) heel duidelijk stelt dat christenen zichzelf een ‘kinderlijke kijk op de wereld‘ eigen moeten maken, zijn er maar uiterst weinig christenen die de moed durven op te brengen te breken met het religieuze sadisme dat de wereld in zijn greep houdt.
Ze aanbidden een man die aan het kruis gestorven is, nadat hij werd onderworpen aan een hels bespottingproces dat aan diende te tonen dat verzet volmaakt zinloos is, omdat elke opstandige enkeling volledig en totaal vernietigd zal worden in de wereld van de morele meerderheid (denk aan de IJzeren Muur van Jabotinsky), maar desondanks weigert men de rebellen die een bres willen slaan in het morele bolwerk van de sadisten te verdedigen en stelling te nemen tegen het sadistische universum van de religieuze moralist.

Dat verzet moeilijk is momenteel is goeddeels te wijten aan het merkwaardige verbond dat christenen gesloten hebben met de Zionistische (lees: collectivistische) staat Israël, een staat die het primitieve morele denken van fundamentalistische joden heeft omgezet in een filosofie-loze (dus antireligieuze) staatsideologie.
Religie is niet per definitie fundamentalisme.
Religie in haar meest simpele oervorm is het lofwaardige streven van de mens zijn verkleinde volwassenenwereld wat ‘groter’ en ruimer (lees: kinderlijker) te maken.
Religie (gezien als het persoonlijke verlangen naar geestelijke ontwikkeling) probeert mensen los te weken uit een op geestelijke verschraling en verdomming gerichte materialistenwereld, waarin heel het bestaan wordt teruggebracht tot dierlijke en materialistische impulsen, die de wereld op zo’n manier verkleinen dat alles wat kinderlijk is in de mens vernietigd wordt.

Ware religiositeit (sommige mensen gebruiken het woord mystiek) is altijd kinderlijk in de positieve zin van het woord: een amorele, individuele gerichtheid op het wonder van een wereld die in alle opzichten wijd, open en ruim is.

Juist het verlies van de ruimte kan volwassenen in een poel van depressie storten, omdat men zich heel ineens bewust wordt van het verschil tussen de kleingemaakte wereld van de volwassen materialist, die via een egoïstisch proces van nemen de menselijke bestaansproblematiek probeert te beheersen, en de weidse ruimte van het amorele kind, dat op een niet-materialistische wijze geeft (omdat kinderlijke liefde nu eenmaal kan putten uit een welhaast goddelijke bron die nooit opdroogt – welke ellende er ook over onschuldige kinderhoofden wordt uitgestort).
Kleinburgerlijke moralisten zien het verlies van hun kinderlijkheid nooit als een probleem.
Met behulp van geld en macht proberen ze een surrogaatwereld op te bouwen, waarin de ruimte wordt gekocht met geld. Wie veel geld bezit kan een groot huis kopen. Wie geen geld heeft zit in een klein somber hok, waarin hij alleen maar ongelukkig mag zijn. In een kinderwereld bestaat die waanzin niet. Arme kinderen zijn in geestelijk opzicht net zo rijk als rijke kinderen. Ze bezitten de niet-dierlijke liefde en wanneer ze die liefde gratis en voor niets cadeau geven dan heb je – wat de valse moralisten in hun dure, maar sombere kerkers ook zeggen – een religieuze ervaring gehad.
God is gratis liefde geven. Kinderen en dieren doen dat. Een dier verlangt alleen wat eten en een beetje water en eist helemaal niets van je. Niks geen gezeur over je seksuele geaardheid, of je religieuze of politieke voorkeuren, dat kan zo’n amoreel (niet-dierlijk) wezen helemaal niets schelen.
Het niet-dierlijke dier is lief voor je wanneer je het liefde heeft, en het kruipt alleen angstig weg wanneer je het met vals chagrijn achtervolgt.
Primitieve moralisten zijn vrijwel altijd valse chagrijnen, verdierlijkte gevoelloze wezens, die – hoewel ze je met haat en dwang achtervolgen – van je eisen dat je van ze houdt.
Ze slaan op je in, ze maken je kapot, ze zwijgen je dood, ze werken je het gesticht, het ziekenhuis of de gevangenis in, maar ze blijven eisen dat je ze ‘goed’ noemt.
“Wij zijn sadisten, maar wij eisen onvoorwaardelijke liefde”. Dat is de waanzin van de kleinburgerlijke moraal, waarvan de staat Israël (met haar gebondenheid aan extreemrechts machtsdenken) momenteel een van de belangrijkste representanten is.

De collectivistische staat Israel (een staat waarin het ‘ik’ groep geworden is) vernietigt als vertegenwoordiger van een ouderwetse, gelijkschakelende burgermansmoraal het kinderlijk-anarchistische (positieve) Ik-denken en stort de wereld derhalve in een zee van sadistische volwassenheid, een wereld waarin het kind wordt geleerd zich, getooid met militaire mutsen, te verschuilen achter hoge ijzeren muren. (24-8-2003)

Advertenties

Over Wim Duzijn
Astroloog, Anarchist, Schrijver. Voor meer info daarover. Zie mijn website: www.wimduzijn.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: