Anders Breivik en het patriarchaat

Cliff Richard: Our Father

ANDERS BREIVIK, de niet bijzonder streng ogende Noorse utopist die via het doden van een groot aantal mensen de wereld wakker wilde schudden, noemt zich  in een manifest dat voor een groot deel bestaat uit betogen van neoconservatieve denkers een vijand van het matriarchaat, dat  volgens hem mannen vervrouwelijkt. Er moet gekozen worden voor het patriarchaat, een begrip dat verwijst naar een cultuur waarin  de man optreedt als strenge vaderfiguur. De staat Israël is volgens hem een staat waarin de man nog echt ‘vader’ kan zijn.

Omdat ik nooit een vriend ben geweest van het neoconservatisme en ook niet van de staat Israël, die met zijn extreem-rechtse  macho-signatuur (‘een leger met een eigen staat’) in mijn ogen het tegendeel is van een patriarchale samenleving, een maatschappij waarin de man  geen ordinaire vechtersbaas is maar vaderlijke beschermer, herplaats ik hier een VKblog van 27 maart  2010:

Wie is er niet neoconservatief?

VKblog, zaterdag 27 maart 2010 17:37 door Wim Duzijn

“…Niet alleen de banden van de kerk en staat scheurde ik los, ook die van een partijverband, en al waren deze nooit bijzonder  drukkend voor mij geweest, toch waren het banden die meermalen hinderlijk waren. Als de eer of het belang der partij het  voorschrijft, dan doet men meermalen dingen, die uit het oogpunt van rechtvaardigheid niet te verdedigen zijn…” Domela  Nieuwenhuis  (anarchist en anti-militarist, levensdevies: ‘ik mag ten onder gaan, als ik maar nuttig ben’)

Mijn ASTRO-ANARCHISTISCHE webpagina’s staan in het teken van de tegenstelling ‘holisme – dualisme’, een eeuwenoude  controverse die de kern uitmaakt van het conflict dat momenteel bestaat tussen neoliberalen (partijdige of partijgebonden  neoconservatieven) en sociale (partijloze of anarchistische) liberalen.
In de media wordt die fundamentele tegenstelling zelden belicht. Vrijwel unaniem maakt men een keuze voor ouderwets- religieus dualisme (neoconservatisme en/of christelijk zionisme, waarop het etiket  ‘joods christelijke cultuur’ wordt geplakt), hetgeen  betekent dat alles wat een holistische, Babylonisch-seculiere visie op het bestaan uitdraagt (sociaal-anarchisme dus…) radicaal  dient te worden weggewerkt – of, wanneer dat niet mogelijk is, op een zodanige wijze moet worden ingekapseld in een vloed van  verdachtmakingen, dat niemand ‘de walgelijke tegenstem’ nog serieus neemt.

Als holistisch denker, met een sterke afkeer van alles wat primitief tribalisme in een samenleving bevordert, heb ik nooit echt goed  begrepen waarom intelligente mensen op zo’n slaafse wijze een dualistische visie op het bestaan verdedigen, een visie die heel  consequent doorgeredeneerd niets anders is dan een verdediging van alles wat politiek kwaadaardig is (of in het verleden is  geweest..) in de wereld.
Dat wat zich in dit land ‘intellectuele voorhoede’ noemt blijkt als puntje bij paaltje komt een doodgewone groep reactionairen te zijn,  mensen die aan het machtsdenken dat de centrale kern vormt van het dualistische denken het recht om ‘intellectueel’ te kunnen en  mogen zijn ontlenen.
Zonder dat machtsdenken, met andere woorden, worden ze ontmaskerd als degenen die ze in wezen zijn: anti-intellectuelen die  dankzij het kanon en het grote geld de rol kunnen spelen van ‘de persoon die ze in feite niet zijn’.
Hoe kun je anders verklaren dat ordinaire ‘macht = recht-denkers’ (neoconservatieven die weigeren afstand te doen van het grote  idool ‘Israël’) ‘grote vrijheidsstrijders’ worden genoemd? Of dat antiheren (partijmensen als Mulisch, Van Dam, Van Mierlo etc.) zich  leden mogen noemen van een ‘heren-CLUB’, een begrip dat de volstrekte ontkenning is van de anticlubjesmentaliteit van een ‘heer’,  een persoonlijkheid die door  Forumdenker Menno ter Braak wordt omschreven als
‘homme honnête ‘ en ‘politicus zonder partij’…

Een heer die het volk wil dienen  (zelfs verhalen in de bijbel kunnen je dat duidelijk maken) is een persoon die vaderlijke strengheid  en onpartijdige afstandelijkheid paart aan voor iedereen geldende – en daarom rechtvaardige – principes. De keuze van Domela  Nieuwenhuis voor het anarchisme (zie citaat hierboven) zou je een echte herendaad kunnen noemen… Jezelf los maken van alle  partijtijgers die het begrip volk of demos willen populariseren, op zo een negatieve manier dat het volk weinig meer mag en kan  zijn dan een vernielzuchtige, anti-intellectuele horde…

Wanneer in het boek GENESIS de Egyptische prins Mozes vanuit de eenzaamheid van het hooggebergte, waar de wet op stenen  tafelen werd vastgelegd, als een Saturnale eenling afdaalt naar de vlakte (de planeet Saturnus staat volgens de astrologieboekjes,   die oneindig ouder zijn dan de Bijbelverhalen, voor streng, compromisloos vaderdenken), dan treft hij daar zeer volkse Hebreeuwse  mensen aan die NIET streng en principieel willen zijn. De woestijn ervaren ze als een saaie, onleefbare plek om te wonen en in hun  ogen is Mozes weinig meer dan een vervelende, elitaire vent.
Zij aanbidden liever dansend en zingend het gouden kalf, een idool dat zowel verwijst naar het EROS-teken Stier als naar  het  astrologische EGO-teken Leeuw, een teken dat verwijst naar morele gemakzucht en de wil om via bazig, amoreel gedrag van het  leven een pretpark te maken. Moraal, met andere woorden, moet leuk zijn. Veel pret maken en toch de meest nobele en moreel  hoogstaande mens van de wereld zijn – dat is het ideaal van de vaderloze (anti-Saturnale) mens.

Ogenschijnlijk is dat een mooie, vrije wereld:  alleen maar spelende, pret makende mensen die zich in de mooiste en duurste  wagens en kleren door het leven bewegen (het aan het dualisme verslaafde dagblad De Telegraaf – ‘is er geen duivel dan  scheppen wij er wel een’ – beweegt zich graag in die wereld..). Maar omdat het leven volgens de strenge principemens chaos is die  geordend dient te worden door principiële mensen die bereid zijn ‘de regels gevende wet’ te dienen (vrijheid heeft eerlijke,  universele wetgeving nodig), daarom schuift hij, net als Mozes in het Bijbelverhaal, het gouden kalf terzijde en stelt hij heel nuchter  dat ‘de Wet’ (in de bijbel God genoemd)  genoeg heeft aan een eenvoudig altaar van aarde en ruwe, onbewerkte stenen, materiaal  dat overal aanwezig is, zodat elk mens – ook de meest eenvoudige en arme mens – in staat is God (de Wet) op een passende wijze te  eren: alles wat hij hoeft te doen is een kleine verhoging maken in zijn tuin of op zijn balkon en daar een simpele steen op te  plaatsten: ter ere van de strenge, eenvoudige wetgever, die aan goud en dom vermaak geen boodschap heeft. De Wet, met andere  woorden, is niet het bezit van de rijken – ze is er voor ons allemaal…

Het is die simpele eenvoud van de wetlievende mens die door het neoconservatisme (niet te verwarren met echt conservatisme dat  altijd holistische trekjes bezit) wordt afgewezen. Neoconservatieven zoeken een moraal die geestelijke gemakzucht en goedkope  vormen van tribalisme rechtvaardigen kan.
Daarom wijzen ze morele strengheid af (de wet ook van toepassing verklaren op jezelf, bijvoorbeeld…) en kiezen ze voor de niet  bijzonder verdraagzame, zelfs uitermate wrede,  bestraffingsprocedure die in het Bijbelverhaal door Mozes  in werking wordt gezet:  het verplichten van alle betrokkenen hun eerstgeboren zoon te doden, een wraakactie die geen eerbied voor de wet maar juist  angst voor de wet in het leven roept.  Want zeg nu zelf, hoe kun je vertrouwen hebben in iemand die zegt dat je niet mag doden  maar die tegelijkertijd zelf op een zeer onredelijke en zeer inhumane wijze onschuldige kinderen de dood injaagt? Zo een wetgever  beschermt de mensen niet maar terroriseert ze.  De wet wordt morele dwang.

Neoconservatisme is in feite een zich Mozaïsch noemende wraakbeweging, die in dienst staat van wetteloosheid scheppende  morele dwang.

De wetgever Mozes is de man die stelt dat er een soort morele grondwet is die je altijd moet eerbiedigen. Zijn streng-morele  godsbeeld (dat hij met zijn woedende wraakactie volledig ontkracht) staat haaks op het godsbeeld van de feestvierders die wetten alleen  dan accepteren wanneer ze niet in strijd zijn met het egoïstische verlangen feest te vieren.
En hoe absurd het mogelijkerwijs ook mag klinken: dat is nu precies waar het in de strijd tussen moslims en zionisten om gaat.
De  Islam staat (met al zijn onredelijke aspecten, dus ook de keuze voor de Bijbelse God der Wrake) voor de strengheid van de wet,  terwijl het neoconservatisme met zijn gebondenheid aan het geestdodende idool (de tribalistische staat Israël) voor wetteloos  feestvieren staat.
Hun democratie is weinig meer dan een chaotisch feestje. Er mogen wel wetten zijn, maar die wetten moeten  onmiddellijk terzijde worden geschoven wanneer kritische mensen (ook de strenge vaderlijke wetgevers onder hen) het feestje van  de feestvierders dreigen te verstoren.
Binnen die sfeer van wetteloosheid telt alleen het nihilistische recht van de sterkste. Je maakt  jezelf ‘goed’ door sterker en machtiger dan de ander te zijn. Is je vader zwak, zit hij op een intellectuele wijze te zeiken over het probleem van ‘goed en kwaad’, dan sla je je vader dood.

Dualisten (Islamitisch of anti-Islamitisch, dat maakt niets uit) zijn fundamentalisten die altijd het kwaad projecteren in de ander. Dat  noemen we demoniseren. En demoniseren vinden we allemaal best. Want zeg nu zelf: Wie is er in staat begrip te tonen voor ‘de  duivel’?

Dualisten haten het complexe bestaan dat hoort bij een holistische bestaansvisie (Erich Fromm spreekt over ‘angst voor de vrijheid’)  en daarom lopen ze achter mensen aan die hun morele gemakzucht belonen: de leugenaars, de utopisten, de collectivisten,  kortom, al diegenen die de mens in staat stellen zichzelf te ontdoen van zoiets vervelends als ‘het strenge, eenzaam makende  weten’.
Een dualist zoekt geen vrijheid (hij verafschuwt de eenzaam makende vrijheid), nee, hij zoekt macht: de macht om een morele  grootheid te kunnen zijn in een wereld waarin gewone mensen er alleen maar zijn om gebruikt te worden.
Dat is wat Theo van Gogh ooit veroordeelde in het vals-sentimentele moralisme van Leon de Winter: “De Winter houdt niet van  mensen, maar hij gebruikt ze…”
Daarom maakte Theo van Gogh (voordat hij zich ontpopte als pro-Zionistische ‘islamhater’) de heiligenverering rondom Anne Frank  belachelijk, niet omdat hij een simpel, naar vrijheid verlangend meisje haatte, maar omdat hij als bestrijder van wat hij ‘de  gedachtenpolitie’ noemde het morele pooierdom – dat altijd mensen hun onschuld af wil pakken – veroordeelde.

Moreel pooierdom staat voor macht en geld. Een pooier houdt niet van onschuldige jongens en meisjes. Hij koopt en verkoopt. Met  liefde kan hij niets beginnen. Liefde geeft je geen macht over een ander. Liefde maakt je zwak, wijst een gebruiksculuur af. En dat  is de reden waarom hij omhangen met gouden kettingen en gekleed in dure mantels een schijnwereld opbouwt waarin ‘de meiden’,  ook al mogen ze met elke willekeurige vent het bed induiken, in feite slavinnen zijn… Zodra ze de machtige baas met zijn dure  mantels en gouden kettingen afwijzen worden ze zijn wereld uit gezet.
Dat vrijheid ordinair pooierdom kan zijn weigeren we in te zien. Wie zegt dat hij net als de Egyptische prins Mozes voor het  geestelijke hooggebergte kiest wordt door een pooier als natuurlijke vijand gezien, een vijand van de geestelijke gemakzucht  scheppende macht. Want een pooier heeft geen wetten en stenen tafelen nodig. Van een kluit aarde en een ordinaire ruwe steen kan hij geen idolen  maken. En dat is nu precies wat machtaanbidders zoeken: idolen die van strenge, principiële en onpartijdige mensen zielige ‘losers’  maken.

In het conflict tussen moslims en Amerika staan diegenen die de gelijkheid van de wet verdedigen (die moslims die neoconservatief  macht=recht-denken afwijzen) tegenover diegenen die boven de wet gaan staan (ongelijkheid scheppende neoconservatieven  en/of zionisten).
Het is dan ook volstrekt geen vreemde zaak dat het American Enterprise Institute (de plaats waar  Hirsi Ali zich een vrijplaats heeft  verworven) Amerikaanse militaire macht boven de als laf ervaren idealen van de Verenigde Naties plaatsen.
Alleen macht (de wil het in gedemoniseerde mensen geprojecteerde kwaad totaal te vernietigen) kan volgens het neoconservatisme  vrijheid garanderen. Wie geen macht heeft  – of weigert de machtigen te dienen – heeft het recht op ‘vrijheid’ verspeeld.

Van het net heb ik een paar uitspraken gelicht die aantonen dat neoconservatieven het wetteloze macht=recht-principe verdedigen.  De VN wordt niet gezien als een instituut dat met zijn holistisch-conservatieve uitgangspunten (het kwaad zit in ons allemaal) het  principe van een naar vrede verlangende  democratische wereldgemeenschap uitdraagt, maar als een  praatclub die in dienst  behoort te staan van ‘de vrije Amerikaanse elite’, die door niemand geoordeeld of veroordeeld mag worden, omdat zij dank zij haar  militaire macht absoluut goed is – en daarom geen behoefte heeft aan strenge vaderfiguren die stellen dat we allemaal (ook de  machtigen en de rijken) dienaren behoren te zijn van een voor iedereen geldende (‘goddelijke’ of universele) wet.

(bewerking van artikel van 22-5-2006)

Uitspraken van en over neoconservatieven

1. AMERICA’S SKEPTICISM ABOUT THE UNITED NATIONS
By John R. Bolton, Senior Vice President of the American Enterprise Institute

The skepticism about the United Nations being voiced today by many Americans, including members of Congress, is rooted in  American history and a belief in individual liberty, Bolton says. These opinions “must be understood by policymakers in other  countries,” he says, to give them “realistic expectations” about the important but limited role the United Nations can play in  international affairs in the foreseeable future.
No one, however, should be under any illusions that American support for the United Nations as one of several options for  implementing American foreign policy translates into unlimited support for the world organization. That is not true now, and it will not  be true for a long time to come, if ever. (usinfo.state.gov)

2. A Day At The American Enterprise Institute
by Russell Mokhiber and Robert Weissman, November 04, 2002

Didn’t have anything good to do earlier this week, so decided to spend the day at the American Enterprise Institute (AEI). AEI is the  granddaddy of the big corporate front groups. Their job? Re-engineer the political economy to the liking of their corporate  paymasters.  Last year, AEI took in $23 million from corporations, corporate foundations, and wealthy individuals.
Need to undermine the antitrust laws? Hire AEI scholar in residence Robert Bork to spew his ideology. Need to slander the United  Nations? Hire AEI scholar in residence Jeanne Kirkpatrick to do the dirty work.
AEI, Heritage, and Cato, the big three corporate fronts in our nation’s capital, have done immeasurable damage to our democracy,  advancing corporatist and extremist right-wing views.
We wanted to know: is it the power of their ideas, or is it their power? After spending a day at AEI, we suspect it’s the latter. (ZNET  2002)

Advertenties

Over Wim Duzijn
Astroloog, Anarchist, Schrijver. Voor meer info daarover. Zie mijn website: www.wimduzijn.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: