Babylon, verdediger van het multiculturalisme

De Noorse monoculturalist ANDERS BREIVIK, die zichzelf opwierp als een Goddelijke Mannelijke Strijder die de strijd diende aan te  binden met alles wat MULTICULTUREEL en MATRIARCHAAL in onze samenleving is, verdedigde in zijn manifest de staat ISRAEL,  in zijn ogen een conservatieve, monoculturele, tribale machowereld,  die verwijst naar een universele   ‘joods- christelijke’ denkwereld, waarin geen plaats mag worden ingeruimd voor anarchisme of multiculturalisme (ontheiliging van idolen) en vervrouwelijking  van de man (medelijden tonen met mensen die anders zijn).

Als astro-anarchist (iemand die het anarchisme van het pre-christelijke denken als een positief gegeven ziet en in vrouwelijke mannen geen vijanden ziet) ben ik een  uitgesproken tegenstander van monocultuur (monotheïsme) en patriarchale strengheid (klerikaal elite-denken). Vandaar dit blog,  waarin aandacht wordt besteed aan het door joodse christenen (en ook door Islamitische fundamentalisten) verfoeide BABYLON.

1. Saddam Hussein en Koning Nebuchadnezzar

Saddam Hussein, die door het ‘joods-christelijke’ Westen (BLAIR, BUSH & BALKENENDE) werd uitgeleverd aan fundamentalistische  moslims (mensen die een Islamitische revolutie nastreven) toonde een sterke belangstelling voor de glorieuze pre-Islamitische  geschiedenis van Irak. Met name het koninkrijk Babylon met zijn machtige heerser Nebuchadnezar was het voorwerp van zijn  verering. Nebuchadnezar vertegenwoordigde alles wat volgens hem in de Arabische wereld om hem heen ontbrak: trots,  expansiedrift, moderniseringsverlangen, en de absolute onwil de slaaf van buitenlandse heersers te willen zijn.

Nebuchadnezzar (630 – 562 v.Chr) heerste over het Chaldeese (ook wel Neo-Babylonisch genoemde) koninkrijk. Gedurende zijn  koningschap was Babylon de grootste stad van de wereld. Zijn naam is onlosmakelijk verbonden met de wereld van de bijbel omdat  hij in het jaar 586 het kleine koninkrijkje JUDAH veroverde en de leidende elite  naar Babylon deporteerde, zoals dat een eeuw  eerder gebeurde in het Noordelijke Koninkrijk ISRAEL, waar de Assyriers een doelbewust assmilatieproces in gang zetten, een  proces dat ertoe leidde dat de ontwerpers van wat wij ‘jodendom’ noemen (EZRA wordt als een van de belangrijkste geestelijke  vaders gezien) in de bewoners van Galilea en Samaria (mensen met onzuiver bloed) geen ‘ware gelovigen’ wilden zien .

2. Babylon: vijand en bakermat van het joods-christelijke denken

Het joods-christelijke denken zoals wij dat kennen is in feite ‘tweede-hands-denken’, een bleek aftreksel van de astrologisch- filosofische ideeënrijkdom die kenmerkend was voor het Hellenistisch-Mesopotamisch-Perzische denken, dat zich ten doel stelde  het autoritaire geloofsdenken (slaafse aanbidding van idolen en/of geïdoliseerde waarheden) te vernietigen.
Die oude heidense opdracht – vernietiging van de idolen – is op een merkwaardige wijze tot een zinledig gebeuren gemaakt door  diegenen die van principes inhoudsloze geloofswaarheden maakten, een opportunistisch handeltje in dienst van een leidende kaste  die zichzelf via heiligverklaring tot vleesgeworden vertegenwoordigers van ‘de wet’ uitriepen, precies zoals dat later gebeurde in  communistische landen waar de PARTIJ-ELITE de rechten en vrijheden van het volk vertegenwoordigde. De partij is het volk. Ergo:  waar de partij heerst kan binnen de samenleving geen onrecht en geen onvrijheid bestaan.

De vorming van de eerste Soemerische stadstaten (rond 4000 v.Chr) wordt algemeen gezien als het begin van de Mesopotamische  beschaving. De Soemeriers waren astrologen. De grote invloed van het astrologische denken leidde ertoe dat rond het jaar 2000   erediensten in het leven werden geroepen rondom de in de oudheid bekende planeten: Sin (Maan), Shamash (Zon), Ishtar  (Venus), Nergal (Mars), Marduk (Jupiter), and Ninurta (Saturnus).

In de  plaats UR (die door gelovigen gezien wordt als de woonplaats van ABRAHAM) stond de Maan-dienst in de aan SIN gewijde  tempel centraal. De Maan vertegenwoordigt de moeder ofwel het matriarchaat.

Rond het jaar 1830 v.Chr. werd een eenheidsstreven in gang gezet dat leidde tot het ontstaan van het eerste Babylonische  koninkrijk. De belangrijkste vertegenwoordiger van deze beschaving was de Wetgever Hammurabi.
Vanaf het jaar 1000 tot 612 v.Chr. domineerden de Assyriers de regio. Na hun verdrijving ontstond het Tweede Babylonische  koninkrijk.
In het jaar 538 namen de Perzen de macht over (538 – 331 v.Chr). Gedurende hun heerschappij werd de in ballingschap  levende Judeese gemeenschap het recht gegeven zich vrijelijk te verplaatsen, zodat ook terugkeer naar Judea mogelijk werd.

De beroemdste astroloog in Babylon was volgens de bijbel de profeet DANIEL. Hij diende zowel onder  Nebuchadnezzar als onder  de Perzische veroveraar CYRUS. Na de invasie van Alexander de Grote (331 v.Chr.) vond er een samensmelting plaats van  Grieks-Hellenistische en Babylonisch-Perzisch-Chaldeese invloeden.

Hammurabi – ontwerper van de rechtstaat

Hoewel Mozes algemeen wordt gezien als ‘de grote wetgever’ kunnen we rustig stellen dat de eerste grote wetgever niet Mozes  was (een fictief-mythologische figuur die volgens historici uit een groot aantal echte en denkbeeldige personages is samengesteld)  maar de Mesopotamische koning Hammurabi.
Binnen het Westerse denken mag hij geen rol van betekenis spelen, omdat wij gedwongen worden onszelf ‘joods-christelijke  denkers’ te noemen, ook als we helemaal geen geschiedvervalsers willen zijn.

De wetgevende codex van Hammurabi, aangebracht op een blok zwart gesteente (denk aan de stenen tafelen van Mozes), werd  ontdekt in het jaar 1901.
Kopieen van de obelisk stonden in alle belangrijke tempels, zoals de Zonne (Shamash) tempel in Sippar en de tempel van Marduk  (Jupiter) in Babylon. Marduk (of Jupiter) staat – samen met Saturnus (Ninurta) – voor Recht (Jupiter) & Orde (Saturnus).

Het is opmerkelijk dat binnen het Mesopotamische denken het begrip RECHT wordt gekoppeld aan een planeet (Jupiter of Marduk), een bron van kracht die buiten het wilsgebied van de mens wordt geplaatst.
Recht is dus geen uitvinding van zomaar een willekeurig individu, maar vloeit wordt uit in de werkelijkheid aanwezige kosmische  krachten die personen in staat stellen rechtvaardig te zijn.
Daarom wordt binnen het Orientaalse denken niet de wetgever ge-eerd  (de mens die zichzelf God waant), maar de kosmische be-invloeder van die persoon, de planeet MARDUK (de mens ziet zichzelf als  dienaar en uitvoerder van hogere principes).

Islam & het Idool

De grote fout die veel Islamitische en joodse denkers maken is dat idool en symbool aan elkaar gelijk gesteld worden. Die  onredelijke, irrationele blikvernauwing, die je ook aantreft bij zich modern noemende wetenschappers, leidt tot een vorm van  geestelijk nihilisme die altijd het recht op unicitiet van de enkeling ontkent.

Waar symbolen een veelvormige, kleurrijke wereld oproepen waarin mensen als symbooldragers de meest uiteenlopende rollen  kunnen spelen, daar wordt in een symboolloze wereld getracht de veelzijdigheid van het bestaan terug te brengen tot een  kleurloze, monochrome schijnorde (monotheisme = anti-anarchisme) die de mens probeert in te passen in het beperkende beeld  van de geprogrammeerde massamens (met een voorkeur voor uniforme gewoonten, kledij, erediensten, etc…).

Collectivistische vormen van religie zijn daarom zo gevaarlijk omdat zij de positieve chaos van het bestaan (een anarchistische,  anti-utopische werkelijkheid die door alle oude beschavingen wordt erkend) proberen uit te bannen.
Daarom is de chaotische  wereld van de katholieke heiligen een menselijker uitingsvorm van religieus denken dan de kleurloze, door en door ordelijke wereld  van een protestantse kerk, of de van alle menselijke gedaanten gezuiverde puriteinse schijnorde van het Islamistische denken –  hoewel heel duidelijk gesteld moet worden dat een positief-sacrale anarchistische orde kan ontaarden in een zinloze, tegen de  mens gerichte, chaos wanneer sacrale objecten hun symboolwaarde verliezen en worden omgezet in idolen (en anti-idolen).

Idolen roepen altijd een blinde machtswereld in het leven, die mensen afleert de werkelijkheid op een relativerende wijze te  benaderen (mens en idool vormen een eenheid), waar symbolen de mens juist duidelijk maken dat de wereld zo veelzijdig en  complex is dat het onjuist is op een blinde, klakkeloze wijze veelkleurigheid te veroordelen (symbool schept afstand en daarmee  begrip voor de ander).
Dat is de reden waarom astrologisch denken in geen enkel opzicht een bedreiging vormt voor wat wat sceptici vaak op zo’n  hoogdravende wijze ‘het moderne denken’ noemen.
Modern is datgene wat veranderd kan en mag worden (progressie mogelijk maken). Ouderwets wordt gekenmerkt door de  begrippen verstolling en verstening (heiligverklaring van het verleden).

Astrologisch symbooldenken heeft niets te maken met idolatrie. Het voorziet mensen van beelden die in elke tijd hun eigen taal  kunnen spreken. Daarom is er geen enkele reden om dat symbooldenken af te wijzen (hoe je verder ook mag denken over de  waarde van de astrologie als wetenschappelijke discipline).
Wat vijanden van de astrologie niet willen begrijpen is dat astrologie een uiterst modern, moreel ordeningssysteem is, dat daarom  niet mensvijandig is, omdat de moraal wordt ontleend aan een in de natuur vastgelegde morele orde, waarvan de ordeningsplaneet  Jupiter (Marduk) (samen met de verzorgende moeder = Maan) het symbool geworden is.

Het verschil met al die zogenaamde morele systemen die wij als ‘moderne’ mensen in stand houden is overduidelijk. Juist omdat wij  een natuurlijke orde ontkennen scheppen wij een tegen de natuur gerichte orde, die automatisch het principeloze begrip ‘macht’ omhoog schuift  op de morele ladder: Wie sterk is heeft gelijk.
Ontkenning van een natuurlijke orde (de wereld gezien als intelligent plan waarin waarden en principes wel degelijk bestaan) betekent niets anders dan de wil de natuur te  verkrachten, zodat de moraal in dienst wordt gesteld van de onderwerping en de gelijkschakeling en de daaruit voortvloeiende  vergoddelijkte gebruikscultuur (de sterke gebruikt en/of misbruikt de zwakkere).

Wie dat inziet – en de geleerden in de Grieks-Romeins-Mesopotamische wereld zagen dat in – die probeert niet de mens aan  banden te leggen met behulp van door machtsaanbidders in het leven geroepen mensenwetten (de machtigen, de opscheppers en  de dwingelanden zijn God), maar die ontwerpt een moraal waarbinnen de mens in staat wordt gesteld te leven in harmonie met ‘de  goddelijke (anarchistische) orde’: alle mensen zijn gelijk, niemand is God, en degenen die ongelijkheid scheppen en zichzelf tot God  uitroepen deugen niet.

De planeet Jupiter: een bruggenbouwer

Astrologisch gezien is niet iedereen in staat een verdraagzaam geestelijk leider te zijn. Daarom werden in de oudheid drie  planeten tot ‘koninklijke planeten’ uitgeroepen, waarbij het begrip ‘koninklijk’ niet verwijst naar wereldse macht, maar naar het  vermogen leiding te geven (gezag uit te oefenen).

Van die drie autoritaire of gezagsplaneten (Maan=moeder, Saturnus=vader en Jupiter=kind) wordt de planeet Jupiter de  bruggenbouwer genoemd, een planeet dus die mensen in staat stelt tegenstellingen te overwinnen.
Binnen de traditionele  religieuze geschriften worden aan de planeet Jupiter verschillende benamingen toegekend. Hij is de Heilige Geest, de Zoon, het  Goddelijke Kind, de verzoener en de mensenredder of mensenzoon.
In de oude koninkrijken waaruit Irak is ontstaan werd hij Marduk genoemd, de  beschavende God die uit chaos orde wist te scheppen (via het overwinnen van de oerslang Tiamat).

Zoals uit bovenstaande omschrijving blijkt staat een sterk rechtsgevoel altijd centraal bij mensen die onder de positieve invloed van de  planeet Jupiter staan.
Waar de fatalistische Saturnus te streng is en vast wil houden aan formaliteiten, daar pleit Jupiter voor  soepelheid, optimistisch vertrouwen in de goedheid van mensen en voor het benadrukken van de sociale dimensie bij het  toepassen van strafbepalingen.
Tegelijkertijd is het de taak van de vurige, strijdlustige planeet Jupiter de Maan, die de  zachtmoedige vertegenwoordiger van het Moeder-denken (matriarchaat) is, in bescherming te nemen tegen de aanvallen van kille,  anti-vrouwelijke (patriarchale) tendensen in de samenleving.

Jupiter valt kil vormdenken aan, verdedigt alles wat geestelijke groei nastreeft en stelt zachtmoedige, zorgzame mensen in staat hun taak naar behoren uit te voeren. Daarom is  een samenleving die de liberale gezagsplaneet Jupiter (het Babylon van Marduk) ontkent een asociale samenleving.

Advertenties

Over Wim Duzijn
Astroloog, Anarchist, Schrijver. Voor meer info daarover. Zie mijn website: www.wimduzijn.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: