Alles van waarde weerbaar maken

Het weblogartikel ‘Tijdrovers & Realiteit-aanbidders’ leverde een reactie op die ik graag wat uitvoeriger wil beantwoorden, zodat ik er een apart weblogje aan heb gewijd:

1. Modieuze, op aanpassing gerichte esthetiek
reactie van Peter, ‘anonieme weblogbezoeker

Volgens mij is het zo dat ”door het dwingende streven individuele successen te boeken de ‘kunstenaar’ zichzelf met een vals decadent, ijdel zelfbeeld en een enorm opgeblazen ego beloont, zichzelf a.h.w. in een paar schoenen op hoge hakken steekt om over alle hoofden heen te kunnen kijken, waarmee hij de maatschappelijke en politiek-realistische rol van kunst(en) tekort doet : ondergeschikt maakt aan materieel succes en het marktmechanisme van vraag -aanbod simplisme.
De intellectuele verdieping en analytische benadering van de persoon (de existentiële vragen) wordt weliswaar verlangd maar verdrongen door de burgerlijke incorporatie en dwangmoraal van ‘succes om het succes’, ‘l’art pour ‘l’art.
Kunst als donkere, blinde kant van spiegel in de realiteit lijkt uitgespeeld, overgenomen door de modieuze esthetiek van marktgevoelige vervlakking, aanpassing, flexibiliteit, middelmatigheid en oppervlakkigheid.
.

.

2. Mode & de eigenzinnig-filosofische stellingname

Het grote probleem in de discussies die je voert met anderen is altijd het ontbreken van overeenstemming over uitgangspunten. Wanneer ik mezelf presenteer als ‘anarchist’ en ‘astroloog’ dan wil dat zeggen dat de mens- en maatschappijvisie die ik uitdraag heel duidelijk een gekleurde visie wil zijn, waarin anarchistische en astrologische waarden centraal staan.
Problemen ontstaan omdat mensen veelal weigeren de moeite te nemen het geheel aan uitgangspunten dat de ander drijft serieus te nemen. Democratie is weliswaar inspraak, maar wanneer inspraak kennis vergaren bereist, dan verwatert de democratie al heel snel tot een kroeggesprekje waarin het argument ondergeschikt wordt gemaakt aan het alcoholgehalte van de genoten drank.
In mijn weblogartikeltjes wijs ik er regelmatig op dat de liberale visie van mij (anarchisme is geestelijk liberalisme) jaar in jaar uit belachelijk is gemaakt door mensen die zich ‘links’ noemen, juist vanwege het feit dat links niet in staat was moralistisch, groepsgebonden gekleurd denken (emoties worden boven koel intellect geplaatst) te koppelen aan individualistisch, ‘immoreel’ denken (immoreel tussen aanhalingstekens om aan te geven dat het een woord is dat voorzichtig, d.w.z. holistisch benaderd moet worden, dus niet mag worden gezien als een verwijzing naar nihilistisch of moraalloos/amoreel denken).
In de marxistische (extreem moralistische – dus op polarisering gerichte) jaren zeventig werd ik als gevolg van mijn eigenzinnige opvattingen (niet Marx verdedigen, maar Friedrich Nietzsche met zijn ‘aan gene zijde van goed en kwaad willen leven’ filosofie) ‘een fascist’ genoemd – zoals nu al diegenen die zich als ‘antizionist’ manifesteren (vijanden dus van een moralistisch-utopistische heilsleer die ‘het goede’ claimt) ‘fascisten’ worden genoemd. Aan de burgermansmoraal verslaafde collectivisten blijven altijd aan zichzelf gelijk en ze zoeken als verstokte zwart-wit-denkers steeds weer een nieuwe bijl waarmee ze eigenzinnige, individualiserende (‘immorele’) denkers het hoofd mee in kunnen slaan.
.
Waar het volgens mij om gaat in de kunst is voorkomen dat opvattingen van enkelingen (Marx was aanvankelijk een enkeling die in zijn eentje een wereldbeeld ontwikkelde dat alleen maar ‘zijn persoonlijke wereldbeeld’ was) uitgroeien tot een modebeweging die een eigen dwingend aan anderen opgelegd ‘kunstmoraal’ gaat ontwerpen.
Daarom val ik ook het nihilisme aan (omdat nihilisten de geestelijke vrijheid van anderen aan banden leggen met behulp van een nihilistisch dwangsysteem dat het Grote Niets tot God heeft uitgeroepen) en kies ik voor het anarchisme, omdat antiautoritair anarchisme altijd de ontkenning is van ‘mode‘ (de dwingend aan iedereen opgelegde vorm).
Anarchisme is in wezen een heel simpele en heel erg ouderwetse vorm van familiedenken, de samenleving gezien als ‘Het grote gezin’, waarin een uitgebreide vorm van christelijk drie-eenheidsdenken centraal staat.. Vader, Moeder & Geest.
De tegenstelling ‘vader’= hard=FORUM‘moeder’=zacht=VIJFTIG moet worden opgeheven  via het kinderlijke overbruggingsdenken = de dichter of de wijze ‘Uebermensch’(de mens die op een positieve wijze immoreel is).
Het probleem met aan het collectivisme gebonden ‘denkers’ is dat ze niet in staat zijn ‘de mode’ los te laten. Wie afstand doet van de mode is niet modieus meer en valt daardoor buiten de groep.
Mode-denkers leven in feite nog in het 19e eeuwse tijdperk van de verzuiling, die zowel FORUM als de VIJFTIGERS op wilde heffen, niet via vernietiging van zuilen (een zuil kan op ongevaarlijke wijze als een soort uithangbord fungeren), maar via het positief waarderen van individualistische, op de ander gerichte vrijheidsdrang.
.
Wanneer LUCEBERT Willem Kloos vraagt waarom ‘zijn God’ in het diepst van zijn gedachten schuilt en niet op straat, dan is dat in feite een verdediging van het anarchistische vrijheidsprincipe (de mens moet dichter en persoonlijkheid worden), dat mensen wil bevrijden uit de greep van de kleinburgerlijke, gelijk schakelende, maar daarmee ook ongelijkheid scheppende,  modedwang die voorkomt dat mensen hun diepste verlangens kenbaar maken aan de ander.
God op straat brengen is zowel kiezen voor de rauwe kanten van de werkelijkheid als voor de weke decadente facetten ervan, maar dan op zo’n manier dat de een de ander niet vernietigt, zoals het in het polariserende rijk van de moralist altijd gebeurt.
God op straat brengen is kiezen voor immorele kunst. Dat is een opvatting die de decadente burgerman Gerard Reve verdedigde, hoewel hij in zijn latere werk niet in staat was zijn immorele (holistische) Godsbeeld uit te tillen boven het dierlijke niveau van de primitieve moralistische homo, de Meedogenloze Jongen, die de gevangene is van een lustbesef dat elke band met weerloos makende tederheid verloren heeft – juist omdat ‘de homo’ zichzelf ontindividualiseerd heeft en niet meer in staat is als kinderlijke persoonlijkheid de ander tegemoet te treden.
God zijn in het diepst van je gedachten is een tamelijk onzinnige constructie, wanneer je uitgaat van de sociale stelling dat de mens ‘de ander’ nodig heeft om werkelijk God te kunnen zijn. Wanneer God ‘liefde’ is dan moet je samen de liefde bedrijven, en dat is naturlijk niet mogelijk wanneer die ander ontbreekt, of op zo een manier aanwezig is dat hij niets anders kan dan de ander op gevoelloze wijze onderdrukken en vernederen of  – als nihilist – ontkennen…
Dat is de reden waarom ik in mijn blogjes het tot God uitgeroepen Grote Niets blijf aanvallen.  Ik wil geen God in het diepst van mijn gedachten zijn, niet zomaar wat ‘kunst’ maken die in dienst staat van een eenzaamheid die via een abstracte quasi-religieuze filosofische constructie tot iets moois of zelfs iets diepzinnigs wordt verheven.
Liefde is niet verheven. Liefde is ook niet ‘niets’. Liefde is gewoon – hoort ook eenvoudig en gewoon te zijn –  en juist omdat de gewoonheid als een gevaar wordt ervaren door diegenen die het ongewone goddelijk hebben verklaard (het utopisme van marxisten, zionisten en neoliberalen bijvoorbeeld, of het nihilisme van mensen die in niets meer willen geloven, zelfs niet in de gewone simpele menselijkheid van een doodgewoon bestaan) wordt de liefdevolle  mens gedwongen een eenzame, kwetsbare, onzekere figuur te zijn, waarover LUCEBERT opmerkt: “alles van waarde is weerloos”.

Dat is in feite schandalig: dat lieve mensen weerloos zouden moeten zijn. En juist daarom ben ik de mening toegedaan dat  een maatschappij waarin lieve mensen alleen maar weerloze gevangenen van de liefdelozen mogen zijn (denk aan de schrijver Reve die in feite de gevangene was van de zelfgeschapen Meedogenloze Jongen) een  anarchistisch ‘vader- en moederdenken’ nodig.
Dat is een opvatting die PIM FORTUYN in feite ook verdedigde (in zijn door niemand meer serieus genomen boek ‘De verweesde samenleving’). Pim Fortuyn verafschuwde in de Islam de veroordelende, gelijkschakelende moraal, het onvermogen van mensen een ander (met name de homoseksuele ander) als een gewoon individu te zien, een mens van vlees en bloed die net als ieder ander liefde, warmte en begrip zoekt in een wereld die geterroriseerd wordt door modebewegingen die de mens voorschrijven hoe hij leven moet.
Als God een modekoning is, zo zou je de opvattingen van Pim Fortuyn bondig kunnen samenvatten, dan deugt die God niet. God moet zowel een vader als een moeder zijn. En net als doodgewone mensenouders is het de taak van Goddelijke ouders hun kinderen te beschermen…

VK-blog, geplaatst op 31 oktober 2005 10:41 door Anarchist

REACTIES

Stonehead 31 oktober 2005 11:36
Ik vind het erg moeilijk om door je verhaal heen te komen. Al die ismen; ik dacht dat ik iets van literatuur begreep, maar ik kom schromelijk tekort om je betoog te doorgronden.
Ergens vind ik het wel weer ironisch dat juist het anarchisme zoveel woorden nodig heeft om begrepen te worden.
Wat ik al eerder gezegd heb, ik hoop dat ik je niet beledig: ik vind het een beetje triest dat je de huidige maatschappij niet los lijkt te kunnen zien van allerlei literaire verbanden. Je draaft te ver door, denk ik. Hoezo is de mode dwingend opgelegd? Hoe zie jij een moraal te herleiden naar de opvatting van slechts een persoon? Waarom is er kunst nodig om God te zijn?

Anarchisme 31 oktober 2005 13:18
Beetje onnadenkende reactie Stonehead, om anarchisten te verwijten dat ze het verzamelen van kennis niet afwijzen. Je weet drommels goed dat de macht van alle hotemetoten in dit land gebaseerd is op het willen behoren tot een groep die zijn macht mag ontlenen aan het bezit van kennis, waarvan de herkomst of waarde nooit ter discussie mag worden gesteld.
Wie kennisloos door het leven gaat zal dus nooit zichzelf of anderen (vooral diegenen die niet het vermogen bezitten kennis te vergaren) kunnen verdedigen. En is dat wat jij blijkbaar wilt: een samenleving opbouwen waarin een rijke, feodale elite ons komt vertellen dat hun ‘onaantastbare kennis’ hen het recht geeft alle domme kennislozen dood te drukken?
Dat is inderdaad anarchisme opvatten als het scheppen van blinde, egoïstische chaos. Wie anarchisme opvat als sociale orde zal kennis moeten verwerven die de anarchist in staat stelt een ordelijke visie op het bestaan uit te dragen. Dat is wat ik bedoel wanneer ik zeg dat ik het anti-intellectualisme van de VIJFTIGERS wil koppelen aan het verstandige persoonlijkheidsdenken van FORUM.
Kind zijn dus. Maar wel een geestelijk volwassen kind.

Peter 31 oktober 2005 13:31
Ik snap dat het onder de knoet van de burgermansmoraal kwaad kersen eten is met de vrijheid, omdat vrijheid als bedreigende, verstorende, ondermijnende factor wordt gezien, zodra men zich niet laat opsluiten in de paradox van vrij te worden in een opgelegde gevangenschap van aangeprate normen & waarden die zich op leugen, list en bedrog en geweld baseren.
De holle mythes van de burgerlijke klasse (liberalisme, het gezin, de dynastie van geld en macht, carrière, onderdrukking en de oppressieve, agressieve waarden van gedepolitiseerde sexeverhoudingen, de dagelijkse geweldexplosie van commercie, geld en kapitaalverhoudingen) die nergens anders om gaan dan de toekomst van het burgerlijk kapitaal en hun markten van concurrentie, al is dat in zijn armoe nauwelijks de moeite waard om voor te leven en het is misschien niet modieus maar wel principieel deze burgerlijke waarden te verwerpen en aan te klagen vanwege het conservatisme en militarisme wat niets brengt dan meer verbreding en verdieping van de bestaande ellende…
En als lief zijn betekent ieder als een werkelijk vrij mens te erkennen en elkaar helpen deze vrijheid voor ‘allen en ieder gelijk’ te verwerkelijken dan betekent dat dat er aan eenheid en solidariteit gewerkt zou moeten worden.
Inzien dat vrijheid niet kan bestaan zonder maatschappelijke bevrijding of emancipatie en ontsnapping uit wat marxisten ‘ de paradoxale vrijheid van de burgerlijke staat’ noemen oftewel de gevangenschap of gijzeling in klassenverhoudingen die onderdrukking en gewelddadigheid preken als ‘wapens voor de vrede’.
Maar ik ben er te moe en te blasé voor. Soms denk ik dat ‘de wereld’ zich niet meer voor haar toekomstige generaties interesseert maar dat men zich slechts tot taak stelt te ‘overleven’ zonder nog aan anderen te denken, de ander is tot vijand verklaard

Stonehead 31 oktober 2005 14:33
@Anarchist: je verwijt me nu dingen die ik niet gezegd heb. Ik heb nergens beweerd dat anarchisten kennis afwijzen. Sterker nog, zo te zien ben jij het wandelende tegendeel. 🙂

Anarchist 31 oktober 2005 22:48
OK Stonehead, het probleem met eenvoud is dat de moeilijkdoeners je proberen te overbluffen – beter gezegd: proberen weg te bluffen (denk aan de roomse kerk met zijn miljoen kerkvaders). Dat is de reden waarom anarchisme altijd het macht=recht-denken aanvalt, omdat bluffers macht gebruiken om hun in miljoenen zinloze woorden vervatte holheid de schijn van zinvolheid mee te geven.
Je moet dus veel weten om de beterweters aan te kunnen vallen. Wie niks weet kan geen luchtballonnen doorprikken. Daarom is het ook onzinnig om nihilist te willen zijn. Nihilisme houdt onzin domweg in stand.
Advertenties

Over Wim Duzijn
Astroloog, Anarchist, Schrijver. Voor meer info daarover. Zie mijn website: www.wimduzijn.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s