Rolling Stone Blues

BLUES (ontstaan in de wereld van onderdrukte negerslaven) is noodlotsmuziek. Ze wijst op de blinde slagen van het noodlot die elk mens kunnen treffen: ziekte dood, scheiding, armoede, sadisme van mensen die denken dat ze God zijn omdat ze geld en macht bezitten.. en ga zo maar door…
In termen van politiek uitgedrukt zou je de BLUES aan de linkerkant van het partijpolitieke spectrum kunnen plaatsen, ware het niet dat linkse machthebbers vaak net zulke grote sadistische potentaten zijn als rechtse machthebbers. Ietsje meer stroop in de mond wellicht, en een welhaast religieuze, eeuwige glimlach om de smal saamgeknepen lippen, maar verder net zo BLUES- loos als al die anderen die het woordje PECH alleen dan leuk vinden wanneer het een ander treft: “Jij de rolstoel in en ik zal die stoel wel duwen…” Hulpverlening, gezien als machtspel.

In de jaren vijftig werd aan de van oorsprong Amerikaanse BLUES-boom een wat jeugdiger en vlotter ogende variant toegevoegd, de RHYTHM & BLUES-tak. Niet meer een beeld van eenzaamheid, de wat droefgeestig ogende zanger bijvoorbeeld, die in zijn eentje wat aan zit te pielen met een gitaartje waarop met behulp van een stalen beugel een mondharmonica is bevestigd (de BLUES-zanger als eenmansband – een in mijn ogen aanbiddelijk verschijnsel) maar musici die samen de BLUES zingen, een wat socialere opstelling die goed te rijmen is met het ideaal van de BLUES, elkaar troost bieden door samen het noodlot aan te klagen – gedeelde smart is halve smart.
Mensen als JOHNNY OTIS, OTIS REDDING en JAMES BROWN domineerden de begintijd. Het noodlotselement verdween naar de achtergrond, maar het wat melancholiek klinkende gejank van gitaren en mondharmonica’s bleef er wel steeds naar verwijzen.

De RHYTHM & BLUES-bands zijn niet te tellen, zodat het noemen van namen zinloos is, maar wat ik hier wel wil doen is wijzen op het bij veel mensen onbekende feit dat de Rock & Roll-band ‘The Rolling Stones’ begonnen is als een BLUES-band die in de jaren zestig de Britse blues-rock-scene domineerde met wilde, chaotische muziek,  maar ook met een reeks prachtige BLUES-nummers.

De naam ‘Rolling Stones’ verwijst naar de liefde van de groep voor BLUES-muziek. De naam is ontleend aan de song ROLLIN’ STONE van MUDDY WATERS, een man die de vader de Chicago Blues wordt genoemd. (Zie info op WIKIPEDIA).


Well, my mother told my father, just before hmmm, I was born,
“I got a boy child’s comin, He’s gonna be, he’s gonna be a rollin stone,
Sure ‘nough, he’s a rollin stone…

Op de site BLUES.ABOUT.COM wordt het verhaal van de begintijd van de groep verteld:

Vocalist Mick Jagger and guitarist Keith Richards first met each other as young students, but later became reacquainted while attending college in 1960. Both played with mutual friend Dick Taylor in the blues band Little Boy Blue and the Blue Boys.
A friendship with guitarist Brian Jones led to Jagger and Richards frequently sitting in with Alexis Korner’s Blues, Incorporated, which included future Stones drummer Charlie Watts. Taylor would go on to form the Pretty Things, and through one event or another, the four remaining friends would come together as the Rolling Stones.
An eight-month residency at The Crawdaddy Club in London built an early fan base, and brought them to the attention of their future manager, Andrew Loog Oldham. Oldham got the Stones a deal with Decca Records, and the band’s first hit single was a cover of Chuck Berry’s “Come On.” The band would continue to record other covers, scoring hits with songs like Buddy Holly’s “Not Fade Away” and Howlin’ Wolf’s “Little Red Rooster.” Eventually Oldham pushed Jagger and Richards to begin writing their own original material. (BLUES.ABOUT)

Midden jaren 60 sloot de groep zich aan bij de grote meerderheid die zich afwendde van alles wat de JAZZ had grootgemaakt (het holistische verlangen de zaak van het leven te dienen – ‘What we play is life’ – Louis Armstrong ) hetgeen tot gevolg had dat het geluid steeds harder en gevoellozer werd, zodat uiteindelijk het enigszins softe image van de BLUE BOYS volledig verdween en de groep alleen nog maar werd gezien als een psychedelische hardrock-groep. Rauw, schreeuwerig, dierlijk geil en wat je nog meer kunt verzinnen aan sterke mannen clichés, die altijd er op uit zijn het verlangen naar het volledige leven in een mens te onderdrukken: “Dikke Lul, Drie Bier…”

“The band’s original material – songs like “(I Can’t Get No) Satisfaction,” “Get Off My Cloud,” and “Paint It Black” – not only signaled the maturing of Jagger/Richards as songwriters, but also moved the band away from pure blues and R&B towards harder rock and psychedelic rock.” (BLUES.ABOUT)


 Als BLUES-liefhebber moet ik weinig hebben van primitieve sterkemannenmuziek. Ik ben nooit een sterke man geweest, zat steeds in de hoek waar de klappen (uitgedeeld door de sterken) vielen en kan weinig beginnen met het nep-optimisme van mensen die je toeschreeuwen dat je leven moet zonder je de mogelijkheden te geven die boodschap waar te maken.
Een ander kracht. moed, geld etc. te geven doen ze niet. Hun wereld is een soort JOEP van ’t HEK wereld. “Alles voor mij en een lading hol verzwakkend geschreeuw voor de mens die niks heeft.”
Vandaar dat ik hier de jongens die ooit kozen voor mooie softe namen als LITTLE BOY BLUE en BLUE BOYS in het zonnetje plaats….
Omdat ze als BLUES-zangers in staat waren contact te maken met al die serieuze, rustige en ernstige anderen die door de EGO-gebonden hard-rock-adepten zonder enig mededogen aan de kant worden geschoven.

Little Red Rooster

Pain in my heart

Advertenties

Over Wim Duzijn
Astroloog, Anarchist, Schrijver. Voor meer info daarover. Zie mijn website: www.wimduzijn.nl

6 Responses to Rolling Stone Blues

  1. Jasper says:

    Wat ik ook mooi vind; de oude Robert Johnson: Is later nog eens mooi gecoverd door Cream

    Wat betreft de stones & de blues: ik denk dat het blues gevoel er, ondanks hun veranderende muziekstijl, wel altijd in is gebleven. Juist ‘stoere mannen nummers’ als gimme shelter drukken een levensgevoel uit dat bol staat van onvervuld-zijn. Gimme shelter is als een kreet naar de wereld: ‘geef me toch een beetje bescherming, een beetje liefde. Of wat te denken van you can’t always get what you want. Als dat geen titel is die het blues-gevoel uitdrukt :).

    Ook alle hard rock groepen zijn niet eender gebakken trouwens: ik denk aan ‘when a blind man cries’ van Deep Purple. Ook een mooi, bluesy nummer (op de wat flauwe tekst na dan).

    • Wim Duzijn says:

      ROBERT JOHNSON met plezier beluisterd. Ik ben dol op de oude BLUES-zangers. Zoals ik hierboven zeg, vooral die zangers die een soort eenmansband vormen. Met gitaar en mondharmonica. UITNODIGENDE muziek, noem ik het. En dat kan ik niet zeggen van CREAM. Die gooien de deur met hun agressie voor mijn neus dicht. Ik ben er domweg te soft voor en ik mis de melancholie die deel uitmaakt van mezelf, het verlangen ook te janken als je verdriet hebt. Als kind was ik een gruwelijke janker. Ik kon huilen als de beste, plassen tranen op de vloer. Dat kind kun je niet zomaar aan de kant zetten.

      In de jaren 70 heb ik in Amsterdam platen van de MOODY BLUES gekocht. Hun muziek is een soort tussenvorm. Maar echt JAZZY is de muziek niet.

  2. Wim Duzijn says:

    Hier een ideaal BLUES nummer. Rauw stemgeluid. Jankende mondharmonica. Stevig simpel ritme. Saxofoon erbij.. Verrukkelijk…

  3. Het eerste wat me opviel op dit blog dat je vlakbij woont. Groet vanaf de Chopinstraat!

  4. Onderhoudend weblog waarvan de inhoud mij bekend is. De enige principiële blues toegewijde gitarist van The Stones was Brian Jones, de rest commerciële meelopers,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: