Jazz: autoritaire straatcultuur

JAZZ is een muziekuiting die tientallen jaren lang een bindende kracht is geweest in Amerika. Jazz was straatcultuur die werd gedomineerd door ‘heren van stand’ – gestileerde chaos en emotionaliteit zou je kunnen stellen, een verbond, astrologisch gezien, tussen de positief-autoritaire Steenbok en de sentimentele, emotionele Schorpioen, het teken dat bij uitstek ‘de straat’, ‘het gewone volk’, ‘de massa’ symboliseert, volk dat via  sentiment de destructieve krachten in bedwang houdt.


Jazz afdoen als een muziekuiting uit een voorbij verleden is een daad die aantoont dat men niet begrijpt dat de essentie van werkelijke cultuur altijd gelegen is in het samenbrengen van tegendelen, het opheffen van tegenstellingen en het scheppen van een eenheid die al het bestaande op een democratische wijze naast elkaar plaatst.
Werkelijke cultuur is nooit gebonden aan leeftijd. Jazz was muziek van en voor jong en oud, leeftijdsloos en daarom geestelijk vitale, ja ook vitaliserende muziek, die op voet van oorlog stond met de vernietigende krachten van een sadistische, naar veroudering en geestelijke uitdoving verlangende burgermansmaatschappij, waarin altijd de aan chronische gevoelsarmoede lijdende, geestelijkdode robot koning is.Een maatschappij, waarin de mens de band met het gevoel (jazz is, net als klassieke Arabische muziek, in de eerste plaats emotionaliteit: ‘betovering der zinnen’…) verloren heeft zal zijn toevlucht moeten nemen tot het scheppen van surrogaatsystemen, die gevoel voorwenden waar in feite alleen maar kilheid en veroudering aanwezig is.


Het was die keuze, het verwerpen van de echtheid en het op de eerste plaats zetten van de valsheid en de schijn binnen een kille, aan leeftijd gebonden surrogaatcultuur, die van mij in de jaren 60 en 70 een anarchistische buitenstaander heeft gemaakt.
Dat buitenstaanderschap is een subjectief gebeuren. Jazz is tientallen jaren lang vitaal geweest. Wie op zijn 20e jaar van jazz hield kon op zijn 70e jaar nog van jazz houden. Hij bleef jong en niemand werd gedreven door het sadistische verlangen een ander ‘oud’ te maken.
Dat is het verschil tussen cultuur en anti-cultuur. Een anti-cultuur is gebouwd op sadisme, handelt vanuit het levensmotto: “Mijn geluk is jouw ongeluk”.
Cultuur daarentegen heft ongelijkheid op,  kent aan het ongeluk dus een gelijkwaardige plaats toe. Ongelukkige mensen worden niet bestraft, maar ze krijgen de kans dat ongeluk te humaniseren, zodat het geen zielig gebeuren wordt in een meedogenloze wereld van gelukaanbidders, maar een hartverwarmende culturele manifestatie, die op een liefdevolle wijze troost en mededogen schenkt…

Dat was de grootheid van de jazz-cultuur die in de jaren zestig aan de kant werd geschoven door zich ‘anti-autoritair noemende nieuwe mensen scheppers’.
JAZZ was een wilde, maar ook autoritaire gevoelscultuur die was gebouwd op mededogen, het bieden van troost en geluk aan gevoelige mensen die moeten leven in een wereld, die voor emotionele mensen veelal veel en veel te hard is…       


Voor belangstellenden hier een paar links naar jazz-blogjes:
Miles Davis, Peggy Lee, Eartha Kitt, en Dinah Washington.

Advertenties

Over Wim Duzijn
Astroloog, Anarchist, Schrijver. Voor meer info daarover. Zie mijn website: www.wimduzijn.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: