7: saaie waarheden & tijddoders

VK-blog, geplaatst op 10 maart 2006 15:16 door Anarchist

“Als je geniaal wilt zijn moet je te ver gaan, en als je niet te ver gaat, dan is het niet goed, dan is het alleen maar waar, en de waarheid is saai.” Harry Mulisch.

Dat ik een persoontje ben met uitgesproken opvattingen, die ik bij tijden op een onvervalst autoritaire wijze pleeg uit te dragen, is een feit dat ik niet onder stoelen of banken steek. Ik ben een anarchist en een astroloog – en dat wil ik – daar kom ik eerlijk voor uit – weten ook!
Als anarchist ben ik een IK dat op een zeer duidelijke, uitgesproken of pregnante wijze ‘IK’ wil zijn: dit ben IK dus, en: IK ben niet iemand anders – helemaal al niet als dat andere iets is wat ik niet wil zijn.

Het verlangen een aan het IK gebonden iemand te zijn heeft me ertoe gebracht een aantal schrijverscriteria te ontwikkelen die ik op deze weblog heb omgezet in een soortement leiddraad of centraal thema – een welhaast ideologische benadering – zou je kunnen zeggen – van het begrip ‘literatuur’, waar je als vrijheidslievend mens geen enkel bezwaar tegen kunt hebben omdat het een intelligente, weloverwogen, dus doelbewust keuze is, die op elk moment kan worden omgezet in een andere keuze – hetgeen niet het geval is in een situatie waarin mensen blindelings achter een kinderachtig, aan inferieure groepsverlangens gebonden NEP-EGO aanhollen..

HOMO LUDENS dus: ideologie als intelligent spel, met in het achterhoofd de bedoeling dat spel op zo’n manier te spelen dat het eigen IK erdoor wordt versterkt, hetgeen belangrijk is,omdat we momenteel in een IK-loze, nihilistische onzinwereld leven waarin asociale EGO-vergroting in dienst staat van eveneens asociale IK-verkleining – een ogenschijnlijk onzinnige tegenstelling, die zinvol wordt wanneer men bereid is verschillende vormen van ik-denken naast elkaar te zetten (zoals bijvoorbeeld de astrologie dat doet).

Een uitgesproken vertegenwoordiger van het door mij als inferieur beschouwde EGO-vergrotingsdenken is weblogger TIJDROVER, die zo ingenomen was met zijn uitverkiezing door de door hem als God beschouwde redactie van de Volkskrant, dat hij zo heel ineens alles wat hij daarvoor verdedigde terzijde schoof, vanuit de motivatie dat uitverkiezing door God (in dit geval de god van de Volkskrant) ‘morele plichten’ met zich meebrengt: “Ik ben geen ezel meer, maar een prins op het witte paard”.

De zinloze grootheidswaan die een simpele redactionele ingreep opriep bij sommige webloggers (het merendeel van de uitverkorenen bleef gewoon zichzelf) riep grote weerstanden op bij de meer serieus ingestelde webloggers, maar daar trok de door ‘morele plichten’ geplaagde weblogger Tijdrover zich weinig van aan, want net als ik wilde hij graag een ‘ik’ zijn, maar helaas geen ik dat zichzelf isoleert met de bedoeling daarmee ruimte te scheppen voor anderen, maar een ik dat zichzelf vergroot en op de voorgrond dringt, om daarmee anderen hun levensruimte af te nemen, hen oproepen iemand te worden die ze helemaal niet willen zijn.

Dat is het verschil tussen asociale EGO-vergroting en sociale IK-wording, een moeilijk existentieel vraagstuk dat duizenden jaren geleden al ter sprake werd gebracht door de grootste denkers die de mensheid heeft voortgebracht, maar tegelijkertijd een vraagstuk dat door middelmatige geesten onder het kleine bijzettafeltje wordt geschoven vanuit de hooghartige opvatting dat een middelmatig modern mens ver uitsteekt boven een geniale geest die tienduizend jaar geleden leefde.
Die onzinnige opvatting dat geniale grootheid uit het verleden belachelijk mag en moet worden gemaakt door middelmatige onbenulligheid uit het heden tekent de sfeer van nihilistische decadentie die kenmerkend is voor de ernstloze tijd waarin we leven..
De middelmaat heeft de ernst overboord gezet en ze slaat de weinige ernstige mensen die er nog zijn dood met een veelheid aan opvattingen en flutideetjes die de intelligente mens alleen maar wegvoeren van het sociale ik dat ruimte wil scheppen voor ‘de ander’.

In de wereld van de EGO-vergroters is nooit plaats voor een ander. De egovergroter ontkent namelijk de orde die als absolute voorwaarde voor ruimte scheppend denken moet worden gezien en hij plaatst tegenover de grootheid van de ordedenkers de middelmatige kleinheid van de chaosverdedigers.
Als astroloog, iemand die de geniale grootheid van het verleden boven de kleinheid van het moderne heden plaatst, probeer ik de problemen van onze tijd – met name de weigering het ordelijke autoriteit-denken serieus te nemen – te vertalen in astrologische terminologie, een streven dat niet zo belachelijk is als sommige mensen het willen doen voorkomen, omdat astrologische beelden en begrippen in belangrijke mate het religieus-filosofische denken van de mensheid hebben beïnvloed, zodat via het benadrukken van de intellectuele waarde van gebruikte beelden een poging kan worden ondernomen aan zinloos geworden beelden verslaafde mensen terug te brengen naar de realiteit van het zinvol geworden beeld (ISIS NEDLONI zou zeggen: “Een terugkeer naar het wit dat uit het zwart gekomen is…”).

Dat ISIS NEDLONI beeldspraak gebruikt is een feit dat Tijdrover niet onder ogen wil zien. Hij identificeert zich met de aan grootheidswaan lijdende schrijver Harry Mulisch en gebruikt een uitspraak van deze aan zinloze beelden verslaafde schrijver om de lezers van zijn weblog duidelijk te maken dat ‘de waarheid’ in zijn ‘goddelijke Volkskrantwereld’ volmaakt onbelangrijk is: Het gaat er om ‘te ver’ te gaan, want als je niet te ver gaat dan is het niet goed. Dan is het alleen maar waar en waarheid is saai…

Hetgeen de nuchtere, autoritaire mens die ik ben tot het besluit brengt het geniale werk van Mulisch met een arrogant gebaar terzijde te schuiven, omdat een nuchter mens de genialiteit-loze saaiheid van de waarheid juist nodig heeft om zichzelf te kunnen zijn, waarmee ik weer aanbeland ben bij mijn uitgangspunt:
Licht werpen op het conflict dat er bestaat tussen ‘sociaal, ruimte scheppend IK-denken’ (IK BEN IK BEN) en ‘asociaal, ruimte verkleinend EGO-denken’ (IK HEB IK HEB, ook al heb jij NIETS).

Tijdrover is in mijn ogen een chaotische schrijver, die de hebzucht (als ik een medaille heb is alles goed) boven het zijnsverlangen van ‘de ander’ plaatst. Hij schrijft niet om God te dienen (‘rijden op een ezel’, zegt de evangelische beeldspraak), maar om God te worden (prins op een wit paard zijn). En dat lijkt misschien niet erg belangrijk, maar het is dat wel, omdat er binnen de kleinburgerlijke wereld van de religie veel mensen rondlopen die geen ander verlangen hebben dan God te claimen.
God is niet ‘het zijn’, ‘het universum’ , ‘het grote Al’, maar God is het bezit van de machtige mens die het als zijn taak ziet te heersen over anderen – hetgeen betekent dat de ander er alleen mag zijn wanneer hij een verlengstuk wordt van een boven hem staande ander en daartoe afstand doet van het zijn.
Ik ben een nuchter tiep en grootheid interesseert me niets. Werkelijke grootheid, zo stel ik, ontstaat daar waar de chaotische mens bereid is zichzelf te onderwerpen aan de ordelijke mens – een streven dat je de essentie van de cultuur zou kunnen noemen.

Het probleem is dat EGO-isten niet de orde of de cultuur belangrijk vinden, maar het eigen EGO, dat altijd een denkbeeldig ‘ik’ is, omdat echte IK-ken zichzelf relativeren hetgeen de EGO-ist niet kan – juist omdat EGO-isme een vorm van verslaving is – een opiaat dat een vlucht uit de wereld van het als saai ervaren ZIJN mogelijk moet maken.

Als EGO-ist en ‘profeet van de redactie’ heeft Tijdrover een poging gewaagd mij in een van zijn Volkskrantblogjes onderuit te halen. Niet via een ordelijk betoog – want orde is saai, maar via een chaotisch geheel van drog-argumenten dat denkbeeldige, aan morele verplichtingen lijdende schijn-ikken ongetwijfeld ontzag zal inboezemen, maar dat strenge ordelijke IK-ken op een door geen enkele morele regel belemmerde wijze terzijde zullen schuiven: meewarig natuurlijk, hoofdschuddend zelfs, en misschien ook wel – vanuit het verlangen de morele, door God uitverkoren mens een plezier te doen – verdrietig, zo van “papa is niet boos, papa is alleen maar bedroefd…”

EGO-denkers haten een dergelijke (wat zij noemen) ‘ouwelullen’-mentaliteit. Autoritaire mensen die zich ‘papa’ noemen (een ander woord voor autoriteit) worden gehaat. Dat is de reden waarom de joden in het Oude Testament Mozes met zijn woestijn en zijn stenen tafelen wel dood konden kijken, hoewel ze niet de moed durfden op te brengen die haat openlijk te uiten – een houding die zelfs in deze moderne tijd, waarin het Gouden Kalf (IK HEB) boven de Stenen Tafel (IK BEN) wordt geplaatst, niet is veranderd. Waarmee ik terechtkom bij een aantal uitspraken van de tijd hatende Tijdrover die moeten aantonen dat ik niet deug.
Ik heb uit het chaotische geheel drie regels gelicht, omdat het betoog als geheel niet bespreekbaar is, tenzij je de ikloze chaos wilt dienen – en dat wil IK niet…: IK BEN DIE IK BEN!.

1e stelling: De uitgestorven groepering De Vijftigers kan op zijn warme belangstelling rekenen. Met een dictatoriaal soort schrijven tracht hij alle tegenwerpingen jegens het uitgaan van de zwakte van de mens uit te bannen onder het mom van: ‘dat is dictatoriaal!’ Het is en blijft een grappige paradox: Anarchist die het autoriteitsdenken probeert af te breken door er zelf een onbedoeld autoriteitsdenken tegenover te stellen.
2e stelling: Als Anarchist je niet moet, kun je er vrij zeker van zijn dat hij de sterren erbij haalt om zijn gelijk te krijgen. Dit presenteert hij niet als zijn gelijk (want dat druist dwars tegen zijn visie in), maar als feit.
3e stelling: Al diverse keren heb ik eerlijk gezegd hoe ik tegen de dingen aankijk, mijn hypocrisie en slechtheid blootgelegd als het ware. Dan zou je mededogen verwachten, want ik stel mij kwetsbaar op. Welnee! Dit kwam mij telkens op felle reprimandes te staan. Zodat ik niet anders dan tot de voorlopige conclusie kan komen dat Anarchist kennelijk liever in een zacht waterbed vol leugens ligt dan in een spijkerbed vol waarheden.

Wie de reeks blogjes bekijkt die ik geschreven hebt zal inzien dat er door mij niet zoiets absurds als ‘een groep’ wordt opgehemeld. Als anarchistische IK-denker haat ik groepen en ik zie de beweging van Vijftig dan ook niet als ‘een groep’ (een clubje verwaande hotemetoten dat in een infantiliserend erelijstje opgenomen wil worden) maar als een filosofische beweging die verwijst naar een aantal door mij als belangrijk ervaren principes.
Dat is namelijk de essentie van ordelijk denken. Ordelijke mensen hanteren principes in tegenstelling tot chaosdenkers, die altijd kiezen voor groepen en denkwijzen die de orde of het ordelijke plan ontkennen; want orde is waarheid…. En waarheid is saai.

De principes waar VIJFTIG naar verwijst zijn verlangen naar eenvoud (Kierkegaard), respect voor kwetsbare mensen (Lucebert) en bevrijding van intellectuele geremdheid die een gevoelsmatig contact met de wereld als geheel en de ander in het bijzonder onmogelijk maakt (COBRA). Allemaal zaken die ik belangrijk vind, maar toch ook weer niet extreem belangrijk, omdat ik er als tegenpool het harde denken van FORUM tegenover plaats (let wel: ‘denken’ dus niet de infantiele werkelijkheid van de god gemaakte hotemetoot).
Filosofen belachelijk maken door te stellen dat ze dood zijn of deel uitmaken van een uitgestorven soort is een praktijk die domweg barbaars is.
Cultuur is altijd de doden eren, plaatst zelfs de doden boven de levenden, waar blijkt dat de levenden dom, onbenullig, onbehouwen en cultuurlos zijn.

Dat ik bij het eren van het verleden de sterren (Astrologie – Perzie – Zoroaster) niet buiten beschouwing laat is niet hete gevolg van de afkeer die mensen in me oproepen, maar vloeit voort uit de strenge keuze die ik maak voor een ordelijke en realistische benadering van de werkelijkheid.
Waar zich intellectueel noemende ‘ter ver gaan’-verkondigers vanuit een bekrompen afschuw voor de waarheid blindelings de vervalste werkelijkheid van het joods-christelijke denken accepteren, daar wijs ik dat joods-christelijke denken in zijn vervalste vorm af (ook wanneer die denkers zich ‘god’ noemen) en probeer ik – juist via het benadrukken van het ware beeld dat de astrologie levert -de vervalsing van de werkelijkheid ongedaan te maken.
Volgens de religieuzen, die het vervalste beeld aanbidden, ga ik daarbij te ver, maar volgens de leugenfilosofie van Harry Mulisch & Co ga ik juist niet te ver, omdat mijn ‘te ver gaan’ in dienst staat van de waarheid – en waarheid is alleen maar saai…

Dat mijn liberale waarheidsliefde begrip kan opbrengen voor hypocrisie en slechtheid is een feit dat duidelijk wordt wanneer men op een eerlijke wijze mijn weblogjes leest. Ik veroordeel niet het feit dat iemand (Tijdrover in dit geval) een gecompliceerde persoonlijkheid bezit (als astroloog erken je juist de complexiteit van het bestaan), ik veroordeel alleen maar het onvermogen van aan een zinloos EGO verslaafde mensen ruimte te scheppen voor andere mensen.
Dat noemt Volkskrantprofeet Tijdrover ‘autoritair gedrag’ en dat is een waarheid die ik niet ongedaan wil maken – hoe saai ze verder ook is – want ik zie het als de taak van autoritaire mensen ruimte te scheppen voor iedereen: niet alleen voor de EGO-isten die andere mensen De Tijd af willen nemen (‘Ik roof jouw tijd’), maar ook voor die Tijd-minnende IK-denkers die tijd scheppen via het zijn.
De Stenen Tafelen van Mozes (de man van de aan het Zijn gebonden Tijd) worden naast het Gouden Kalf van de ernstloze EGO-aanbidders geplaatst, met daarbij de oproep de tegenstelling tussen de eenvoud van de wet en de opschepperij van de feestvierende chaos te overbruggen via een filosofie die eerlijkheid schept.

God, met andere woorden, is saai…
Lang Leve God!

REACTIES:

alib 11 maart 2006 00:19
Twee universa die met elkaar in botsing komen. Geeft meestal een klap. Heb toch de indruk dat het hier om twee gummiballen gaat. Deuken in, deuken uit.
Dan nog even over orde (want eigenlijk schrijf je een zelfportret): er bestaat geen chaos, alles is altijd geordend. Je kan ook zeggen: er bestaat geen orde, want in wezen is alles chaos. Jouw wereldbeeld is erg dualistisch, Anarchist. Maar in plaats van ‘goed en kwaad’ heten de polen ‘chaos en orde’. Het wereldbeeld van Tijdrover kent een heel ander dualisme: zijn (in de ogen van anderen) of niet zijn (niet gezien worden, dood zijn). Beide wereldbeelden zijn amoreel, zonder moraal. Eigenlijk passen jullie wel bij elkaar.
Wat mijn wereldbeeld betreft: ik zou het echt niet weten. Ik ben zo’n chaotische ordenaar dan wel ordenende chaoot dat het zich steeds ergens anders bevindt. ‘Tau’ zal ik maar zeggen. Dat is een (1) ‘ding’, en dat is genoeg.

ali cirillioglu 11 maart 2006 00:55
@Anarchist: ten eerste bedankt voor de mooi uitleg: IK BEN/IK HEB, ikke nu beter begrijpen!
Uw visie en kennis is echt en waar en waarheid en je bent ook “saai” als individu, net als ik!
Dan is de leugen niet-saai, misschien dat er daarom veel leugens rondhangen op Aarde!
Selam!

Alice 12 maart 2006 16:28
Dat zijn een heleboel woorden en ik hoor ook hier en daar dingen die ik in zijn algemeenheid kan opvatten en eens kan zien wat ik daar mee kan doen. Maar om daar nu al een reactie op te geven zou echt te veel gevraagd zijn, en misschien weet ik zelfs na heel lang nadenken het antwoord nog niet.
Maar goed, volgens mijn sterrenbeeld ben ik een verwoed verzamelaar, dus deze komt in de collectie.