10: afscheid van het VK-blog

Geplaatst op 12 oktober 2005 10:56 door Anarchist

1. Lucebert, de LICHT-brenger

Lucebert is op 15 September 1924 te Amsterdam geboren onder de Naam Lubertus Jacobus Swaanswijk. De dichter, tekenaar en schilder koos het pseudoniem Lucebert (lichtbrenger), wat tweemaal Licht betekent, als om erop te wijzen dat zijn licht moest optornen tegen een duisternis die het oorspronkelijke licht van de Schepping had weggeveegd. ‘De naam is een Pleonasme van Luce ‘licht’ en Bert, dat ook ‘licht’ betekent.’

In 1948 werd zijn dichtwerk ontdekt door Kouwenaar. Lucebert maakte deel uit van de Nederlandse Experimentele Groep en later ook van Cobra.  Met zijn dichtwerk nam hij deel aan de Cobra-tentoonstelling in Amsterdam in 1949, op welk moment hij uit de beweging stapte. …
Als ongevormde kon hij zich vinden in het pleidooi voor de grote waarde van volkskunst als een uiting van ongevormden. ¨Een Kunst die geen andere norm erkent dan expressiviteit en spontaan schept wat de intuïtie ingeeft.¨
Lucebert is zeer vrij in zijn taalgebruik. Hij trekt zich niets aan van grammaticale wetten en vindt klankverbanden belangrijker.
Zelf dicht hij: ‘Geen applaus bekrachtigt de regels van het echte vers / de echte regels tegen de regels geschreven’. In zijn werk stelt hij de burgerlijkheid aan de kaak. (www.kunstbus.nl)

 

2. Brengen de schrijvende regenten ons licht?

Kenmerk van wat de jaren zestig generatie ‘het muffe gedrag van regenten’ noemde was de neiging van hotemetoten zichzelf op te sluiten in een ivoren toren, een gouden kooitje volgepropt met ivoren stokjes waarop knibbelend en knabbelend de vertegenwoordigers van ‘het estebblisment’ zich voortbewegen, de oogjes nu eens fel omhoog blikkend, dan weer omlaag, hip omhoog, hop omlaag, dansend en wiegend in het gele, vergelende, ja zelfs vervelende licht van het kleine lampje dat OPOE – want zij is de grote godin van regentenland – boven de gouden kooi gehangen heeft.
Die ouwewijvenachtige neiging jezelf af te wenden van het gewone volk leidt ertoe dat hiphoppende vogels als KWIK Bril, KWEK ChAbOt & KWAK Giphard zich in een door de redactie afgedwongen weblogje op een zowaar uiterst regenteske wijze richten tot diegenen die een webloggemeenschap in stand willen houden, op een wijze die je op alle mogelijke manieren kunt omschrijven, maar niet op een wijze die logisch redenerend voort zou moeten vloeien uit de door de regenten geprezen opvatting van LUCEBERT: “ongevormd en antiburgerlijk”

De drie heertjes nemen afscheid van het VK-weblogpubliek met de volgende, tamelijk hooghartig klinkende volzin:
“Voor wie hier niet zozeer door geboeid raakt, komt de overbodigheid van het veel te serieuze en vooral humorloze geouwehoer, om het voorzichtig te zeggen nogal lachwekkend over. Je kunt je afvragen waarom de Volkskrant zo’n gemeenschap als dit weblog in het leven heeft geroepen.. Het antwoord lijkt me: om maar in godsnaam niet de boot te missen.” (VK-Weeklog)

Beetje vreemde gedragswijze, omdat je als lezer van de Volkskrant jezelf kunt afvragen waarom MARTIN BRIL de moeite neemt elke dag het land in te trekken om een onderwerpje te zoeken waarover hij schrijven kan – een onderneming die je zonder al te veel moeite heel goed kunt onderbrengen in de rubriek ‘veel te serieus en humorloos geouwehoer’, omdat het kenmerk van broodschrijverij nu eenmaal altijd is dat niet een innerlijke noodzaak (het brengen van licht bijvoorbeeld) de drijfveer is, maar de wil jezelf een veilige positie te verschaffen die rust, geld, status en een fijne verzorgde ouwedag met een dik pensioen oplevert. Lekker in de eigen ‘goedlachse heertjes soosjeteit en ver verwijderd van het drukke gedoe van het humorloze plebs. Dat is de reden waarom ik weinig waardering kan opbrengen voor VK-columnist KEES FENS, die in een column ooit stelde dat schrijvers niet vermoord mogen worden (doodgezwegen, ontkend, gecensureerd, etc…) , zonder zich te realiseren dat er heel veel schrijvers zijn die zelf de dood en de pest verspreiden, schrijvers die geen licht willen brengen en die daarom in feite al geestelijk dood zijn.
Want dat is de boodschap die op verborgen gaat de dichtersnaam van de door de hooghartige heertjes bewonderde schrijver LUCEBERT. Niet een ander verlichten, maar anderen hun licht afnemen… Wie ongevormd en antiburgerlijk wil zijn – zich daarbij niet beroepend op duur klinkende hocuspocus  – zet nooit het antiregenteske anarchisme bij het oud vuil. En dat is nu precies wat het schrijvende establishment, dat zich met een vette lach op het gelaat ‘erg hoog’ waant, hier voortdurend doet: anarchisme (ongevormde antiburgerlijkheid) vernietigen.
Onder het mom van vernieuwing (want Aristoteles is immers hun  grote schaterlachende voorbeeld..) een belabberde regentenklasse scheppen die zo beperkt, bekrompen en zelfvoldaan is, dat ze in alles wat  de regenteske duisterheid aan wil vallen haar grootste vijand ziet.

 

Hier het afscheidsblog van ‘de drie hoge heertjes’

vrijdag 30 september 2005 17:23 Afscheid, door Giphart, Chabot en Bril  Aristoteles (wie? wie in godsnaam) zou hebben geschreven: Meta ta aodisia oi pleistoi aumoteoi gignontai. In het Latijn is dat: Omne animal post coitum triste, praeter gallum qui cantat. En in het Nederlands: na de coïtus is elk dier terneergeslagen, behalve de haan, die kraait. Het betekent dat het niet vreemd is wanneer je je na een enorm hoogtepunt toch onbegrijpelijk rot voelt. Juju, wat een hoogtepunt was het, dit weeklog. Ik denk dat generaties ethologen en sociologen nog decennia lang kunnen promoveren op de interne sociale relaties binnen zo’’n gemeenschap als de Volkskrant-weblog. De hiërarchie en het kuddeverband tussen willekeurig welke groep mensen is altijd hetzelfde. De top van Philips gedraagt zich sociaal gezien niet anders dan een groep prostituees in een bordeel of het kader van een politieke partij in een gemeente als Bemmel. In dit Volkskrant-weblog zijn de verhoudingen tussen de contribuanten exact hetzelfde. Dat is fascinerend voor wie geïnteresseerd is in de zichzelf op hun borst kloppende aanstormende bètamannetjes, de koelbloedige alfa’s die geen reacties wensen, het geslijm, het gevlooi en vooral ook het gepest, de afgunstige treiterijen en de territoriale driften. Voor wie hier echter niet zozeer door geboeid raakt, komt de overbodigheid van het veel te serieuze en vooral humorloze geouwehoer, om het voorzichtig te zeggen nogal lachwekkend over. Je kunt je afvragen waarom de Volkskrant zo’’n gemeenschap als dit weblog in het leven heeft geroepen (het antwoord lijkt me: om maar in godsnaam niet de boot te missen). (Door Ronald Giphart).