Saddam & Andorra

Vk-blog, geplaatst op dinsdag 16 februari 2010 12:29 door Wim Duzijn

“Saddam Hussein was an old man nearing his dotage. He had one son who was a murderous lunatic and another who aspired to follow in his father’s footsteps. When dictators grow old and weak, there is always a power struggle, and there is no guarantee that either of Saddam’s sons would have survived it. Moreover, Saddam Hussein had no ties to international terrorism. His only tie was his support for the Palestinians. His was a secular government, and he despised religious fanatics — and they despised him.” Charley Reese 29-3-04

Hoewel zich ‘intelligent’ en ‘rechtvaardig’ noemende mensen nog altijd pogingen in het werk stellen elk feit dat een positief licht zou kunnen werpen op Saddam Hussein in een kwaad licht te plaatsen (Saddam MOET het absolute kwaad zijn), zal een eerlijke,objectieve bestudering (dat noemen wij ‘wetenschap’) van het aanwezige feitenmateriaal alleen maar kunnen aantonen dat de man niet beter of slechter was dan wij allemaal. Misschien zelfs wel beter, omdat hij als dictator een primitief soort eerlijkheid bezat, waar wij met al onze democratische goedheid een vals-moralistische leugenwereld in stand willen houden…

Wanneer we het gewoon vinden een gedemoniseerde ander ter dood te veroordelen, dan zouden we eigenlijk allemaal zelfmoord moeten plegen omdat wij even schuldig of onschuldig zijn als de duivel die we zelf geschapen hebben. Demoniseren is namelijk kwaad scheppen, aanwezig kwaad op zeer extreme wijze uitvergroten in dienst van het verlangen alle twijfel in jezelf uit te doven. Een soort uitschakeling van het geweten. Jezelf goed maken door alles wat slecht is in jezelf te projecteren in een ander.

Geen bijzonder hoogstaand gebeuren natuurlijk. Een keuze in feite voor de Staphorster boerenkar. Iemand die is uitgestoten op een grote kar zetten en hem als een soort trofee op vernederende wijze aan het joelende en klappende volk tonen. Want meer is het niet: we leveren ons uit aan het kwaad van het collectivisme en we zijn niet in staat de dierlijke krachten van dat collectivisme te beheersen, zodat we geleidelijk aan terugvallen in een vorm van tegen het holisme gerichte koude-oorlog-denken, die juist daarom zo gevaarlijk is, omdat de vijanden die we scheppen in feite geen echte vijanden zijn. Ze hebben ons persoonlijk geen kwaad berokkend, wonen vaak niet eens in de eigen stad of het eigen land, en toch zijn we niet in staat er afstand van te nemen.
De vijand is een mythisch wezen geworden dat als een soort demon in onze geloofswereld is geplaatst en daar alleen bezworen kan worden wanneer we er voortdurend banvloeken over uistpreken. Een welhaast religieus gebeuren. Alleen het wijwater en het kruis ontbreken….

Foto’s die een positief beeld van de vijand scheppen mogen niet meer worden getoond. We zijn verplicht het demoniseringsproces van boven ons geplaatsten als absoluut waar en juist te aanvaarden. We zijn weliswaar in maam vrij, maar de vrijheid gelovigen hun duivel af te pakken hebben we niet. In sommige landen in Europa worden mensen die als absoluut waar geldende vijandbeelden in twijfel trekken (denk aan de revisionisten) zelfs voor hun ongelovigheid bestraft.

Omdat astrologie een wetenschap is (wetenschap is per definitie ongeloof, twijfel stimuleren in dienst van de waarheid) heb ik de ‘duivelse’ beelden (foto’s genomen na zijn gevangenneming) aan de kant geschoven en gekozen voor een foto waarop hij zich niet toont als militair en opperbevelhebber van het leger, maar als een man die daar het tegendeel van is.
Wie verstand heeft van astrologie kan in de kleuren die zichtbaar zijn op de hier afgebeelde foto van Saddam Hussein symbolische verwijzingen naar planeten zien.
De witte kleur van het pak en de zilverkleurige stropdas verwijzen naar de Maan (gevoel, fantasie, compassie), de kleur blauw verwijst naar Venus (EROS, levenslust) terwijl de lila kleur van de bloemen de planeet Jupiter aangeeft (recht, wijsheid en verdraagzaamheid).

 

Amerikaanse en Engelse regeringsleiders zul je zelden op een dergelijke wijze uitgedost in het openbaar zien verschijnen. Altijd kleinburgerlijke saaie pakken die eigenlijk maar een ding aantonen: democratie is een volmaakt kleurloos en saai gebeuren, waar geen enkele emotie, geen enkele gedachte en geen enkele spirituele stimulans aan kan worden ontleend.
Het pak van Saddam Hussein daarentegen geeft de mens die gehecht is aan symboliek iets om over na te denken. De Maan en Jupiter (de kleuren wit en lila) worden in de wereld van de Oriëntaalse mythologie altijd weergegeven als Moeder & Kind. (Christendom: Jezus en Maria – in Babylon: Astarte en Marduk). Mogelijk om aan te geven dat een rechtvaardige samenleving alleen maar mogelijk is wanneer het recht op een moederlijke, de levenslust stimulerende, wijze wordt beschermd. Moederlijk, dat wil zeggen: gericht tegen de strenge vader die het fundamentalisme beheerst.

 

Wat we eigenlijk nooit hebben willen inzien is dat Saddam Hussein geen koude oorlog denker was, maar een vijand van alle vormen van extremisme: het fundamentalisme van de communisten (Baathisme kiest voor gematigd socialisme), het christelijke fundamentalisme van Bush (de macht van de Messianistische ayatollahs werd aan banden gelegd), het zionistische extremisme van rechts Israël (de Palestijnen werden door dik en dun gesteund) en het Islamitische fundamentalisme van de groep extremisten rondom Muqtada al-Sadr, waarvan de Amerikaanse legerleiding nu zegt dat ze de hen gegeven vrijheid alleen maar gebruikten om op een giftige wijze haat en verderf te zaaien – precies hetzelfde argument dat Saddam Hussein hanteerde, hoewel Saddam’s negatieve houding werd bestraft met het scheppen van een ‘no fly’-zone boven het extremistengebied.

 

 

Precies zoals wij doden en tekeer gaan omdat we naar ons zeggen worden bedreigd door ‘gevaarlijke beestmensen’, zo ging Saddam Hussein (een Arabische nationalist die de grootheid van het Oude Babylon wilde herstellen) tekeer tegen extremisten die van de seculiere republiek Irak een door Iraanse ayatollahs geregeerde theocratie wilden maken, een schrikbeeld dat pro-zionistische schrijvers als Leon de Winter (en aanhang) hanteren om het Israëlische geweld tegen HAMAS goed te praten, immers… “dat zijn mensen die van de Islam een politieke ideologie willen maken….”

 

Israëlische regeringsleiders verschillen in niks van Saddam Hussein. Ook hun acties vinden plaats uit naam van ‘de nationale eenheid’, ‘de bestrijding van terreur’ en ‘de vernietiging van nihilistische splijtzwammen’.
Bestrijding van ondermijnend gedrag – hoe wreed en onmenselijk ook – wordt via het objectief gezien volmaakt inhoudsloze woordje ‘goed’ rechtvaardig genoemd. Daar gaan we er mee akkoord. Een staat moet nu eenmaal chaos bestrijden. De orde staat voorop.

 

Saddam Hussein was als ordeschepper in zekere zin eerlijker dan zijn Israëlische opponenten. Hij ging tekeer tegen echte extremisten (mensen die weigerden op democratische wijze deel uit te maken van het nationale parlement, omdat ze de seculiere staat afwezen), terwijl Israël voortdurend onder het mom van de terreurbestrijding de gematigde krachten in de Palestijnse wereld, mensen die een democratische eenheidsstaat nastreefden waarin Palestijnen en joden gelijke rechten hebben, vernietigde. Alleen de volmaakt krachtelozen, diegene die erkennen dat Israël een staat van en voor joden dient te zijn wordt ‘goed’ en ‘democratisch’ genoemd. Democratie die joodse macht en joodse zendingsdrang aantast is slecht.

 

 

Waar Saddam Hussein de Arabieren tot eenheid wilde dwingen (de strijd tegen de Koerden stond in dienst van zijn Arabische eenheidsverlangen), daar probeerde Israël voortdurend Arabieren tegen elkaar op te zetten, omdat men het feit niet wil accepteren dat de zionistische gemeente een kleine minderheid vormt binnen een verenigde Arabische wereld. Alleen de versplintering van die wereld is ‘goed’.

Wanneer het Midden-Oosten een rustige en sociale Arabische eenheid zou zijn, waarin (zoals Saddam Hussein dat wilde) het geld van de rijke Arabische staten ten goede komt aan de arme staten (een bijzonder sociale en ook zeer Islamitische gedachte), dan zou Israël het Andorra van het Midden-Oosten zijn, een grappig ministaatje met een raar mengelmoesje aan minimensen – sommigen modern gekleed, anderen levend in het jaar nul.
Als moderne verdedigers van ‘de werkelijkheid’ zouden we dan gewoon tegen elkaar zeggen dat Israël niet belangrijker is dan het ministaatje Andorra dat is voor de Europeanen en dan zou er verder niks aan de hand zijn.
Op een zakelijke wijze zou een verdeelplan worden opgesteld. Tegen de rechtse zionisten en de in het jaar nul levende joodse gelovigen zouden we zeggen: “Besef wie en wat je bent en stel geen absurde eisen”, en het Midden-Oosten-probleem was opgelost….

 

Maar op de een of andere manier blijven we onszelf in het Westen wijs maken dat Israël iets bijzonders is. Een zeer ondemocratische vormen van collectieve opschepperij waar ik liever niks mee te maken wil hebben.

 

 

 

 

Nee, als ik dan toch een ministaat moet verdedigen dan kies ik voor het gewone, doodeenvoudige staatje Andorra. Omdat het ook heel klein is en omdat het hele keurige, christelijke winkeltjes bezit die op een hele keurige en zedelijk-correcte wijze met water en zeep worden schoongeboend….
Ik heb me dan ook voorgenomen van nu af aan het leven en werken van de Andorriaanse medemens te gaan bestuderen. Terugkeren naar ‘de christelijke deugden’, zoals staatsmoralist Kees Schuyt het regelmatig stelt. Ontdekken wat het in zedelijk opzicht zo deugdzame Andorra heeft betekend voor de mensheid als geheel, en in hoeverre wij via het aanknopen van ‘bijzondere banden’ met dit staatje ons leven kunnen verbeteren…

   

Reacties

Robert Kruzdlo 16-02-2010 12:44
Heel veel info maar toch groen aangeklikt. Heeft dit ook nog een betekenis?
Groet Robert

Wim Duzijn 16-02-2010 13:05
Wanneer je foto’s bekijkt van Iraanse ayatollahs dan zul je weinig positieve en/of erotische (EROS-gebonden) uitstraling aantreffen…

fred van der wal 16-02-2010 13:33
Saddam & Andorra
dan nog liever
Sodom & Gonorroe

Wim Duzijn 16-02-2010 14:51
Als ik jouw reacties lees FRED dan kan ik alleen maar denken aan wat WILLEM OLTMANS (de man van de waarheidsvinding) tegen THEO VAN GOGH zei: “Jou kan ik niet gebruiken. Jij schreeuwt zomaar wat ‘ins Blaue hinein’…”

fred van der wal 16-02-2010 20:33
Wees nou gauw een beetje blij dat je nog een aanbeveling hebt gekregen voor alle moeite.

 

Wim Duzijn 16-02-2010 22:08
THEO van GOGH was ook gepikeerd. Ook zoiets van: “En jou beveel ik nog wel aan op mijn eigen Gezonde Rokers Site….” Met als theatraal slotwoord: “WAT BEN JIJ ARM AMICE…”

Mensen zijn eigenlijk erg vevelende, want voorspelbare wezens… denk ik soms bij mezelf – wanneer het calvinisme mijn geest bezwaddert. Als je iemand alleen maar wat gunt wanneer hij je de kont likt dan deug je niet. VRIEND!