4. jazz olympus

on the sunny side of the street   “Grab your coat and get your hat Leave your worries on the doorstep Life can be so sweet On the sunny side of the street”

Een Jazz Verzamelalbum Met mijn liefde voor jazz was ik begin jaren 60 een buitenbeentje binnen de kleine wereld van de Roomse schoolgemeenschap waar ik deel van uitmaakte. Op schoolfeestjes werden er weliswaar platen gedraaid, iedereen mocht een aantal 45 toeren plaatjes meenemen, maar omdat er gedanst moest worden kon men weinig beginnen met de muziek die ik had ontdekt. RUSS CONWAY met zijn honky tonk piano, dat kon nog net, en ja, verder was het ‘rock and roll, de voorloper van de ‘sex, drugs en rock and roll cultuur’ van de jaren 60 en 70. De begrippen ‘rock’ en ‘roll’ stonden haaks op mijn pessimistische belevingswereld. Luisteren naar ‘de blues’ trok me meer aan. In een platenzaak had ik het verzamelalbum ‘JAZZ OLYMPUS SERIES’ gevonden en daarop stond maar een nummer dat een beetje een vrolijk karakter had, ‘On the sunny side of the street’ van Louis Armstrong (zie het filmpje hierboven). Belangstelling ervoor was afwezig. Een van de jongens in mijn klas hield er een keer een spreekbeurt over. “De man die niet kan zingen” – daarmee was voor hem de jazz afgedaan. Mij trok het ongepolijste stemgeluid van Armstrong wel aan. Op de lp stond nog een zanger met een wat rauw klinkend ongekunsteld stemgeluid en die bracht me in contact met de wereld van ‘the Blues’. De man zag er niet uit, was in alle opzichten het tegendeel van de jonge, knappe geslaagde jongen die met een ‘chick’ de discotent bezoekt, en toch schiep hij met zijn merkwaardige, onvolwassen maar toch erg mannelijke stemgeluid een wereld waarin ik me als pessimistische puber jong kon voelen, waar de jongens met hun wilde volwassen fatsoen (‘zo hoort het, zo doen we het allemaal’) mij stokoud maakten. Hun muziek was niet in staat me te troosten. En in zo een wereld zonder tederheid zijn mensen die verdriet met zich meedragen altijd hopeloos alleen… Van JIMMY RUSHING heb ik op YOUTUBE twee nummers gevonden. Die kun je hieronder beluisteren. Andere nummers die op de plaat stonden waren After you’ve gone van Benny Goodman, Dancing Tambourine van Erroll Garner en The Star-Crossed Lovers van Duke Ellington.

Going to Chicago

Good morning blues

j-a-z-z–o-l-y-m-p-u-s : h-e-t– t-e-k-s-t-b-o-e-k-j-e “Jazz is een muzikale uitingsvorm die gecreëerd werd door de negers in en om New Orleans.” “Jazz is niet alleen hartstochtelijke muziek, ze is ook ‘gewone’ muziek. Ze roept in alle landen van de wereld hetzelfde enthousiasme op. Dit is wellicht haar meest glorieuze roeping: om over de grenzen heen de schakel te zijn tussen miljoenen mensen…” “Wat stompzinnige critici ooit ‘barbaarse muziek’ noemden heeft zich ontwikkeld tot misschien de enige muziek die nationaliteiten en geloofsovertuigingen overkoepelt…”

“De geleerden zijn het niet eens over de oorsprong van de benaming ‘jazz’. De antropoloog Borneman neemt aan het woord ontleend is aan een West-Afrikaans dialect en een zuiver seksuele betekenis heeft. Deze verklaring wordt ondersteund door de jazz-historicus Robert Gofin. Hoe dan ook, omstreeks 1916 gebruikte men opeens de benaming jazz.” “Pas tegen 1920 begon de wereld werkelijk notitie te nemen van de nieuwe muzikale manifestatie.” “Ruwweg kan het tijdperk van 1900 tot 1955 worden verdeeld in vijf periodes: 1900-1917: Ontwikkeling van de collectieve improvisatie (New Orleans stijl) 1917-1935: Opkomst en val van de New Orleans stijl. Verschijning van solisten en grote orkesten met arrangeurs. 1935-1943” Climax van de big-band-stijl, genaamd ‘Swing’. Belangrijkste orkest was de band van Duke Ellington (gevolgd door de orkesten van Count Basie en Jummy Lunceford). 1943-1955: Ontwikkeling van een nieuwe stijl, de ‘bop’. Herverschijning New Orleans stijl. Opkomst van het verschijnsel ‘cool jazz’ (een reactie op heftigheid en lyriek – denk aan Miles Davis versus Louis Armstrong). 1955 en verder…: Vandaag de dag is Jazz de overkoepeling van een grote verzameling namen en alle dragers van die namen hebben iets te zeggen of een nieuw steentje bij te dragen aan het muzikale gebouw dat is verrezen sedert het begin van deze eeuw…”