4:Astrologie & Rome

 

 

Wat grote politieke partijen in ons land op een soms nogal arrogante wijze ‘onze Westerse religie’ noemen (alsof we niet allang het tijdperk van de staatsreligie achter ons gelaten hebben), blijkt bij nadere beschouwing een vreemde mengeling te zijn van joodse, gnostische en heidens- Romeins-Babylonische invloeden, een reeks tegenstrijdige opvattingen, die in de 4e eeuw na Christus door Roomse kerkvaders werden aaneengesmeed tot wat men noemt ‘de dogmatische leer van de Rooms-katholieke kerk’.
Best wel een knappe prestatie omdat men er in is geslaagd volstrekt aan elkaar tegengestelde spirituele opvattingen op zo een manier te interpreteren dat de gelovige de indruk krijgt dat er sprake is van een samenhangend geheel.
 

Van het gnostische verhaal heeft men weinig intact gelaten. De GNOSIS is een spirituele levensleer waarbinnen niet de de organisatie, de kerk of het systeem centraal staat, maar de intelligente, waarheidlievende mens. De wereld van macht en politiek wordt niet ontkend, maar wel met zeer veel wantrouwen bekeken. De wereld van mensen die zich blindelings aanpassen is volgens de GNOSIS gebouwd op leugens en angsten. De meerderheid is altijd geneigd het blind makende onverstand tot God uit te roepen, dus zorg ervoor dat je niet met de kudde meeloopt en een onafhankelijke visie ontwikkelt die zich niet soort aan de angst aanjagende moraal van de meerderheid. “Wordt voorbijganger”, zegt Jezus in het Thomas-evangelie.
 
Het woordje EENLING speelt binnen de grote gnosis een grote rol. De gnostische Jezus zegt niet: “Ga naar de kerk en gehoorzaam de religieuze leiders”, nee hij zegt: “Ga voorbij aan de wereld en wordt eenling”.
Dat is de reden waarom vertegenwoordigers van de christelijke dogmatiek de gnosis een gevaarlijke dwaalleer noemen, een leer die mensen onvermijdelijk in contact zal brengen met wat men ‘de duivel’ of ‘de satan’ noemt. En wanneer een mens eenmaal deel uitmaakt van ‘de wereld van de duivel’ dan kan niemand hem meer helpen, dan is er maar een manier van handelen nog geoorloofd: de duivelse ander uitstoten uit de gemeenschap, hem opbergen in een inrichting, waar hij behandeld moet worden, de gevangenis, waar hij bestraft dient te worden, of hem opsluiten in de wereld van het eeuwige ziek en zwak zijn, een wereld waarin alleen ‘de normalen’ gezond en sterk mogen zijn.

 
Het resultaat van die eenlingenhaat was dat religieuze leiders alle eeuwen door in buitenbeentjes, mensen die tegenover de voor iedereen geldende dogmatiek het eigen geweten en het eigen verstand plaatsten, een gevaar hebben gezien.
Ook al ben je de meest intelligente mens van de wereld, wanneer je een onaangepaste enkeling bent dan hoor je automatisch bij de ketterse wereld van ‘het kwaad’.
Iedereen die de officiële, tot absolute waarheid (lees: dogma) uitgeroepen leer van religieuze leiders en voormannen (seculier of niet seculier, dat maakt niets uit) in twijfel trek wordt gezien als een vijand van ‘God’, en het zal duidelijk zijn dat je met rare mensen die zoiets hoogs als ‘God’ afwijzen alles mag doen wat de ‘goede’ God verboden heeft. De God van de dogmatici is namelijk niet alleen een weldoener, maar ook een bestraffer van ongelovigen. Ongeloof is per definitie ‘kwaad’.

Binnen de GNOSIS werd ongeloof niet als een vorm van afwijkend gedrag gezien. De gnosticus streeft naar weten, zoekt kennis. Twijfel en onzekerheid maken deel uit van een zoekproces.
Een ongelovige is hier niet iemand die tegenover de dogmatiek van de ander zijn eigen dogmatische opvattingen plaatst. Dat zie je binnen kringen die zich ‘wetenschappelijk’ noemen vaak gebeuren. Dat mensen een houding van ongeloof om gaan vormen tot een soort alternatieve levensleer waarbinnen alles wat de eigen groep vreemd vindt wordt uitgeroepen tot ‘de duivel’, een ketters wezen dat men op welhaast religieus-fanatieke wijze gaat achtervolgen met haat, woede en vernielzucht.
De ongelovige, zo kun je stellen, is via zijn aanval op de van alle persoonlijke kwaliteiten ontdane gelovige zelf een soort PAUS geworden, een ongelovige PAUS, die het beeld dat hij van de wereld heeft tot absolute waarheid heeft uitgeroepen. Iedereen die zijn waarheid afwijst vertegenwoordigt ‘het kwaad’.

Momenteel zie je het merkwaardige verschijnsel optreden dat het ongelovige Pausdom zich, gehuld in een vals-moralistisch jasje, op een nogal irrationele en soms zelf kwaadaardige wijze richt tegen alles wat alternatief is. Alternatief zijn diegenen die stellen dat de wereld meer is dan de gemiddelde wetenschapper wil zien. Daar horen ook de astrologen bij. Hun wetenschap wordt daarom ‘pseudowetenschap’ genoemd.
Van nuancering is geen sprake, alles wat niet binnen het eigen straatje past wordt op een grote vuilnishoop gegooid. Wie niet in het heil van ‘de’ wetenschap gelooft is behoort bij ‘de’ religieuzen. Een vreemde, tamelijk primitieve vorm van logica, maar ertegen protesteren helpt niets, omdat de PAUS (dus ook de wetenschappelijke Paus) de vertegenwoordiger van God op aarde is: alwetend, almachtig en onfeilbaar…

Hoewel astrologen voortdurend wordt verweten dat ze met hun magische wichelaarspraktijken ‘de wetenschap’ minachten kan ik mezelf niet aan de indruk onttrekken dat het juist de nuchtere, niet aan ideologie en schijnkennis gebonden zoektocht naar objectief feitenmateriaal is, die de astrologie verdacht maakt.
Charlatans, mensen die voor veel geld onzinnige dagbladhoroscoopjes in elkaar knutselen, mogen rustig hun gang gaan. Mensen die astrologie koppelen aan een serieuze levensbeschouwing worden gehaat.
Je moet als astroloog jezelf blijkbaar gedragen als de harlekijn die de ander van je wil maken: een speelpopje zijn dus in een poppenkast waarin de mens met wetenschappelijke pretenties als een bazige, tirannieke circusmeester op een hoge burgermanstroon zit…
Dat is de reden waarom ik tegenover het op geestelijke onderwerping gerichte ideologische denken van mensen die geen nuchtere onderzoeker willen zijn mijn pogingen plaats het astrologische gedachtegoed in een zuiverend licht te plaatsen – aantonen dus dat de astrologie als niet aan moralistisch machtsdenken gebonden wetenschap (over knoeiwerk en chaotische oplichterspraktijken heb ik het hier niet) alleen maar door conservatieve gelovigen in het verdachtenbankje wordt geplaatst.

Het waren de anti-gnostische christenen die het verdraagzame en liberale astrologische wereldbeeld in een engiszins onvolwassen, ontliberaliseerde vorm opnamen in de christelijke mythologie die werd opgebouwd rondom de gnosticus Jezus, die tot kerkstichter werd uitgeroepen.
Het door de Babylonische Schriftgeleerde Ezra ontwikkelde hogepriesterlijke religiemodel, dat door de niet-christelijke Romeinen werd verafschuwd, werd door hen aan de streng gekuiste gnostische verhalen gekoppeld. En waar Jezus veroordeeld werd door joodse hogepriesters, daar riepen de Pausen zichzelf uit tot vergoddelijkte hogepriesters, kortom, het hele verhaal van ‘onze heilige joods-christelijke cultuur’ is een verheven vorm van zwendel, die alleen daarom geen zwendel wordt genoemd, omdat binnen de wereld van de politiek die zwendel als nuttig wordt ervaren.

Het keizerlijke Rome van TIBERIUS was de vijand van het Ezra-istische Judea. Het Judea zoals dat in het evangelie wordt beschreven was een van het Zoroastrische priesterdenken afgeleide theocratie, waarbinnen het anarchistische wereldje van de astrologie afgeschilderd wordt als afgodendienst ofwel ‘het eren van niet-joodse goden’.
Ezra-isme is groepsdenken, een vorm van tribalisme die leidt tot verschraling, inperking, het terugbrengen van de wereld en de kosmos tot een gebied van 1 vierkante millimeter, op zo’n manier dat de spirituele (of geestelijke) ruimte van het anarchisme wordt opgevuld met de leegte van ‘de volmaakt inhoudsloze wet’ – wetgeving die losgemaakt is van universele, algemeen geldende principes.
De wereld wordt ontdaan van vrouwelijke goden, vruchtbaarheidsriten worden geacht zeer onfatsoenlijk te zijn en dienen daarom geschrapt te worden, astrologie met zijn ontkenning van het hogepriesterlijke eengodendom en het theocratische autoriteitsdenken kan ook niet geaccepteerd worden, kortom: de Ezraistische vorm van jodendom was een tegen het leven gerichte burgermansreligie die – juist omdat het anarchisme met zijn benadrukking van de waarde van het individu er uit werd weggeschreven – een Messiasbeeld ontwierp dat de ontkenning is van wat mystici (en dus ook de gnostische Jezus die het Goddelijke Koninkrijk in de mens plaatste) ‘individuele verlichting’, ‘heling/heel maken/opheffing van innerlijke verdeeldheid’ of ‘eenwording met het Goddelijke’ noemen.

Astrologie kent geen dwang. Astrologie is per definitie liberaal. Iedereen maakt deel uit van het grote kosmische geheel. En omdat de kosmos een groot geheel is kun je als deel van die eenheid niet zeggen dat jij meer ben dan een ander. Als deel van het grote geheel ben je altijd de gelijke van de ander.
Aan die kosmische eenheids- en gelijkheidsvisie ligt de veronderstelling ten grondslag dat de mens niet zomaar een zinloos ding is tussen andere aardse voorwerpen, maar een wezen dat deel uitmaakt van een bezielde kosmos, een wereld die niet door blind toeval is ontstaan, maar die gezien moet worden als een intellectuele constructie, waarbinnen alles – zowel het goede als het kwade – aan regels gebonden is. Het kwaad bestaat niet omdat wij het willen, maar omdat wij niet in staat zijn het kwaad ‘niet te willen’.

De onwil het kwaad als bewust mens tegemoet te treden (bijvoorbeeld omdat men gelooft in de duivel) werd in de oudheid gezien als het uitvloeisel van de menselijk onwil zichzelf te leren kennen. Zelfkennis zou, zo luidt de theorie daar achter, kan een mens losmaken uit een wereld waarin alles gebeurt zoals het altijd gebeurt. In Griekenland was het de filosoof SOCRATES die deze opvatting op een nogal extreme wijze verdedigde. Socrates was in feite een aarts-optimist. Kennis (dus ook zelfkennis) – en daarmee het aan de kaak stellen van schijnkennis – zou volgens hem een mens automatisch de weg naar ‘de moraal’ wijzen.

Astrologie is nooit religie geweest. In het prechristelijke Romeinse rijk (de baarmoeder van onze joods-christelijke cultuur) waren astrologen adviseurs van de keizers. Keizer TIBERIUS (bekend geworden vanwege het feit dat onder zijn bewind Jezus ter dood werd veroordeeld door de Romeinse landvoogd Pontius Pilatus) was een kundig astroloog. Als zodanig moest hij weinig hebben van religieuze geloofsleren die de mens tot gevangene van een priesterklasse wilden maken.
Rome was op religieus gebied uiterst tolerant. Er waren een aantal gemeenschappelijke rituelen die gekoppeld waren aan mythologische beelden, maar het stond eenieder vrij er een eigen Godsbeeld op na te houden.
De keizer, hoe machtig ook, diende het volk. Senatus Populusque Romanus, “De Senaat en het Volk van Rome” was een leus die honderden jaren lang het politieke leven bepaalde. Pas in de vierde eeuw na Christus werd een aan dwang gekoppelde staatsreligie ingevoerd door de christen geworden keizer CONSTANTIJN. Het volk werd ondergeschikt gemaakt aan hogepriesterlijke terreur. Ketters werden vervolgd en ter dood gebracht.
 

 

Philo (Ad Gaium, 38) speaks of Pilate as inflexible, merciless, and obstinate. The Jews hated him and his administration, for he was not only very severe, but showed little consideration for their susceptibilities. Some standards bearing the image of Tiberius, which had been set up by him in Jerusalem, caused an outbreak which would have ended in a massacre had not Pilate given way. At a later date Tiberius ordered him to remove certain gilt shields, which he had set up in Jerusalem in spite of the remonstrances of the people. Catholic Encyclopedia Like the Assyrio-Babylonian monarchs, who received from their astrologers a monthly forecast of coming events, the Roman emperors believed in the all-powerful influence of the stars upon the destinies of man and nature. Tiberius was a master in the art of casting a horoscope, and regulated all his actions in accordance with his astrological deductions (Josephus, “Ant.” xviii. 6, § 9). SPQR is de afkorting van het Latijnse Senatus Populusque Romanus, “De Senaat en het Volk van Rome”, de zinsnede die fungeerde als de officiële naam van het Romeinse Rijk. De afkorting werd als insigne gebruikt vanaf de tijd van de Romeinse Republiek en stond als inscriptie op openbare gebouwen en triomfbogen. Het is niet bekend waar of wanneer de uitdrukking oorspronkelijk is ontstaan, maar ze is niet weg te denken uit de Romeinse geschiedenis. De vaste uitdrukking wordt in ieder geval vanaf de 1e eeuw v. Chr. gemeengoed en zou onder het principaat nog worden verder verspreid over het gehele rijk. Vergaderingen en documenten werden er officieel mee afgesloten en de letters stonden op munten en de vaandels die voor de legioenen werden uitgedragen. Wikipedia